Autypatryk

Cóż, planowałem wymyślić coś nowego na ten rok, ale mi nie wyszło. Natomiast myślę, że ten wpis dalej jest aktualny, bo duma bywa postrzegana naprawdę różnie. Spotkałem się nawet z próbą zastąpienia dumy ulgą, co jest dla mnie ciekawe.

Mamy dziś 18 czerwca, czyli Dzień Autystycznej Dumy. Sam nie podchodzę do tego święta z entuzjazmem i dziś powiem, dlaczego.

Uważam, że choć same święta mogą być ważne, to tak naprawdę nie wnoszą wiele w poprawę sytuacji osób w spektrum autyzmu. Problemy w funkcjonowaniu mamy cały czas i nie są one większe 18 czerwca lub w inne dni poświęcone neuroróżnorodności. Wychodzę z założenia, że temat autyzmu powinno się nagłaśniać przez cały rok. Niemniej jednak takie święta przynoszą większe zainteresowanie w społeczeństwie, choć często jest ono chwilowe.

Duma nie wynika z samego faktu bycia spektrum autyzmu. Bierze się ona z codziennej walki z otaczającym światem, z trudnościami i ograniczeniami, a także z systemem. Osoby w spektrum autyzmu mają prawo godnie żyć, a ich potrzeby powinny być respektowane. Pojawiają się głosy, że lepszą nazwa dla dzisiejszego święta byłby Dzień Autystycznej Godności i właściwie ta nazwa jest mi bliższa. Mam okazję obserwować zmagania wielu osób w spektrum autyzmu i ich bliskich - często ta walka jest niezwykle wymagająca. Sądzę zatem, że to powinna być istota tego dnia.

Chciałbym zatem, aby ten Dzień Autystycznej Dumy/Godności stanowił okazję do podziękowania osobom działającym w organizacjach pozarządowych zajmujących się autyzmem, a także samorzeczniczkom i samorzecznikom, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami i wiedzą. Chciałbym też dodać otuchy rodzicom i opiekunom osób w spektrum autyzmu, którzy wykonują tytaniczną pracę związaną z wychowywaniem i wspieraniem potomków. No i przede wszystkim chciałbym też skierować post do autystycznych osób, które przeczytają ten post. Macie prawo mówić o swoich potrzebach i o nie walczyć, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Macie prawo do godnego życia, bez względu na swój neurotyp.

Odliczamy dni do protestu. Widzimy się za tydzień!

Unieważnienie naszych potrzeb wciąż boli....

Wykonaliśmy mnóstwo pracy, aby powstała wspólnota ludzi, których połączył cel - nagłośnienie trudnej rzeczywistości szkolnej w jakiej funkcjonują uczniowie z ADHD. Walczymy wciąż o zmiany - wsparcie adekwatne do potrzeb dzieci i uczniów z ADHD. O dialog jednak trudno.

Były interwencje do MEN. W sprawę angażował się Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka. O walce piszą i mówią media. W temat angażują się też posłanki i posłowie. Liczymy na kolejne głosy, zainteresowanie tym tematem ze strony mediów, decydentów....każdego dla kogo los dzieci z ADHD jest ważny.

Była nadzieja na przełom....

Nadzieja na zmianę pojawiła się po tym jak w styczniu 2024 roku powołano ministrę od specjalnym potrzeb edukacyjnych - Panią Izabelę Zietkę. Liczyliśmy na dialog i zrozumienie. Zamiast tego jest arogancja władzy i unieważnianie potrzeb dzieci, ich rodzin. Jest też monolog decydentów o dostępnej pomocy w szkołach dla uczniów z ADHD.

Nie zgadzamy się z tym. Walczymy o realne zmiany. Dla uczniów, dla nauczycieli.

Jest mnóstwo determinacji do walki.
Pokażemy to!

Nie chcemy, żeby kolejny rok szkolny był koszmarem dla wielu dzieci i ich rodzin. Zmiany potrzebne są teraz. Dość ślimaczenia!

Już za tydzień, 19 czerwca od godziny 12 do 15 pod Sejmem RP (okolice wejścia głównego) odbędzie się protest pod hasłem

"Dość ślimaczenia. Pomoc dla uczniów z ADHD potrzebna jest TERAZ! Bądźcie z nami! Do zobaczenia!

https://www.facebook.com/share/18u2iwCK2s/

Dzisiejszy wpis piszę w autobusie. Za oknem pada deszcz, co skłania mnie do przemyśleń.

Wkrótce zbliża się sesja. Pierwszy tydzień będzie łatwiejszy, drugi będzie wymagający. Za to po niej, czeka mnie bardzo przyjemny czas. Kto z Was śledził zeszłoroczne wpisy, może się domyślać, o co mi chodzi.

W wolnych chwilach oglądam sobie sport. Akurat w ten weekend jest dużo interesujących mnie wydarzeń. Czasami puszczam sobie w tle rozgrywki do jakiejś pracy. Śledzę również mundial, ale z ogromnym sceptycyzmem. Jest wokół niego tyle kontrowersji, że pewnie na jakąś się natknęliście.

Myślę też sobie, że takie luźniejsze treści pomagają mi w zwalczaniu perfekcjonizmu. Posty nie muszą być w końcu idealne, co blokuje mnie przed wrzuceniem nowych materiałów. Zresztą, czasami jest tak, że te treści robione na szybko sięgają dalej. Na szczęście nie podążam szaleńczo za zasięgami ;)

Dwa tygodnie i będę miał spokój!

W zeszłym tygodniu w Warszawie odbyły się Mistrzostwa Świata w koszykówce 3x3.

Korzystając z wolnego dnia, wybrałem się na jedną sesję mistrzostw. Nie mogłem sobie odmówić tej okazji, w końcu to okazja do zobaczenia nowej dyscypliny. Poszedłem z dwójką kolegów, również zainteresowanych sportem.

Przy takich wydarzeniach, pomagają mi dwie rzeczy. Pierwsza to pasja sportem, a druga to wiedza odnośnie tego jak wyglądają wydarzenia sportowe. Ułatwia mi to przygotowanie się do oglądania rozgrywek na żywo.

Nie przeszkadzało mi szczególnie, że cały czas grała muzyka. Dach, który nie sięgał na większość siedzeń też nie był znaczącym utrudnieniem (i to mimo, że padał deszcz). Najważniejsze było nowe doświadczenie i przeżycie sportowych emocji!

Cześć!
Przypomniałem sobie ostatnio o pewnej rzeczy, o której dawno nie informowałem!

Mam fundusze na bieżące wydatki, natomiast chciałbym bardziej korzystać z wydarzeń sportowych, które uwielbiam! Mam profil na Buycoffee.to, natomiast nie bardzo udostępniałem o nim informację. Dlatego też chciałbym spróbować pewnej rzeczy!

W zamian za dowolną wpłaconą kwotę na Buycoffee.to, mogę zaoferować konsultację samorzeczniczą na ustalonej wspólnie platformie. Mogę wesprzeć w następujących tematach:

🟡studiowanie - co pomaga na uczelni, jakie wsparcie można uzyskać;
🟡samorzecznictwo - jak wejść w środowisko samorzecznicze;
🟡burzy mózgów i szukaniu wspólnego wsparcia;
🟡wysłuchanie Ciebie i udzielenia wskazówek, o ile ich potrzebujesz.

Link do profilu wrzucam w komentarzu. Pewnie wiecie, że w przeciwnym razie nie ma szans na zasięgi ;)

Jestem prezesem Stowarzyszenie Spectrum Aureum. Występowałem na licznych wydarzeniach o neuroróżnorodności, takich jak NeuroShow. Mam również kilka lat działania jako samorzecznik. Nie jestem psychologiem, dlatego nie wchodzę w te kompetencje.

Ten wpis trochę nawiąże do tematu, jaki chcę omówić w nadchodzącym poście ;)

Jedną z umiejętności jakie obecnie doceniam, jest gotowanie. To coś, czego moja mama uczyła mnie przez wiele lat i jestem wdzięczny, że nie odpuszczała w tej kwestii. W porównaniu do rówieśników, nie wypadam aż tak źle.

Gorzej jest z deserami i innymi słodkimi daniami. Z reguły, w domu odpowiadają za to mama z siostrą. Rzadko robię słodkie potrawy, ale dziś uznałem, że to jest ten dzień. Zrobię serniczki.

Zaopatrzony w składniki i przepis z Ania Gotuje, przystąpiłem do działania. Wiele brudu, trochę kombinowania i czasu sprawiły, że wyszedł taki efekt. Nie do końca było warto, ale zawsze to nowe doświadczenie. Jakoś to wygląda i w smaku nie jest najgorsze.

2 czerwca miałem przyjemność wziąć udział w spotkaniu ze studentami pedagogiki specjalnej i pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej na Akademia Mazowiecka w Płocku. Razem z Julia Tarasiewicz-Rosada i Kuba Niczyporuk, reprezentowaliśmy Koło Naukowe "TEA" działające na Akademii Pedagogiki Specjalnej.

Opowiadaliśmy o różnorodnych zagadnieniach dotyczących spektrum autyzmu, z perspektywy samorzeczniczej i naukowej. Nie zabrakło wątków o edukacji, wychowaniu na wsi, wsparciu w szkole oraz autyzmie u kobiet.

Dziękuję dr Agnieszce Kokoszczyńskiej za zaproszenie i studentom za liczne przybycie. Cieszę się, że mogłem opowiedzieć o swoich doświadczeniach i odpowiedzieć na Wasze pytania.

Ten tydzień był dość luźny pod względem aktywności na studiach. W nadchodzącym czeka mnie dość proste kolokwium, prezentacja, a potem wyłącznie przygotowania do sesji. Ten semestr na psychologii był bogaty w różne projekty grupowe i cieszę się, że udało się zrobić wiele rzeczy odpowiednio wcześnie.

Nie ukrywam jednak, że czekam już do końca czerwca i mam wrażenie, że nie zostało wiele w baku. Łatwiej mi się skupić, gdy jest chłodniej, a pogoda nie zachęca do wychodzenia na zewnątrz.

I dziś chyba pozostanę na tej myśli, bo moja głowa więcej nie wymyśli.

Ostatnio jak już coś wstawiam, to często są to zdjęcia z lasu. Tym razem dla odmiany las, ale z drugiej strony aparatu. W rodzinnych stronach mam sporo przystępnych ścieżek i mogę spędzić trochę czasu z dala od hałasu.

Jazda na rowerze w dzisiejszą, słoneczną pogodę jest po prostu przyjemna. Potrzebuję kontaktu z naturą w takiej formie. Słucham sobie do tego interesujących podcastów i mam gotowy przepis na relaks.

W takich sytuacjach, dostrzegam ogromny kontrast między rodzinną miejscowością a Warszawą. Występuje na wielu wymiarach, a sensoryka jest jednym z bardziej widocznych obszarów. Zauważam, że po kilku latach, duże miasto zaczyna co raz bardziej mnie męczyć. Jednym z powodów jest wysokie tempo życia.

Nie czuję pędu, jaki panuje w mieście - chociaż przyznaję, że zdarza mi się zasuwać szybko w podróży po Warszawie. Jak już gdzieś jadę, to staram się robić to sprawnie. Dodajmy do tego wszechobecny hałas, podejrzane zapachy i multum informacji w przestrzeni miejskiej. Jest to wymagające, a zwłaszcza wtedy, gdy trzeba zwracać szczególną uwagę na sensorykę.

Oczywiście, życie w wielkim mieście oznacza dużo możliwości, a w moich rodzinnych stronach pole do rozwoju jest niestety mocno ograniczone. Sytuacja nie jest jednak zerojedynkowa i coraz bardziej doceniam powroty do domu. Chyba zaczynam rozumieć ludzi, którzy nie przepadają za podróżami do większych miast.

Kontrast między domem a Warszawą nasunął mi pewien istotny wniosek. Myślę, że w budowaniu samoświadomości potrzebne jest dostrzeganie rzeczy, które pomagają nam zachowywać równowagę. Dostęp do wielkiego lasu w moim przypadku jest jednym z takich elementów.

Kontynuujemy sobie niedzielny cykl. Po piątkowym wpisie pomyślałem sobie, że te wpisy mogą być dobrym sposobem na zmierzenie się z perfekcjonizmem. Całkiem wiele z Was się odezwało pod moim narzekaniem, co mnie podbudowuje! Ktoś tu jeszcze jest ;)

Ten tydzień był dość luźny pod względem zajęć. Korzystając z luźniejszych dni, pochodziłem sobie po lesie i nie mogłem odmówić sobie zrobienia zdjęcia. Trwa budowa nowej drogi dojazdowej i obserwuję sobie zmiany, jakie zachodzą.

Zauważyłem, że ze zmianą pogody powrócił pewien problem. Gdy dni są już naprawdę długie, często wygrywam wyścig z budzikiem i wstaję o 5 rano. Nie dlatego, że uwierzyłem naiwnie w coachów biznesu, mam zaplanowany dzień minutę do minuty i buduję drugi dochód. Po prostu budzi mnie słońce, nawet mimo zasłoniętych rolet. Szczerze zazdroszczę ludziom, którzy są w stanie dłużej pospać. U mnie wymagałoby to mocnego zmęczenia poprzedniego dnia.

Obudziłem się więc dziś, spojrzałem na telefon i widzę 4:30. Myślę sobie, "Znów tak wcześnie? Kiedy odeśpię zmęczenie z tygodnia?". Na moje szczęście, koleżanka też miała podobny problem, więc wymienialiśmy między sobą różne myśli. A to jak działać z sensem, a to o relacjach i o tym, dlaczego Mutley ma najlepszy śmiech wśród postaci z bajek. Przypomniałem sobie kilka dni temu, że to faktycznie mocny kandydat w tej kategorii.

Termometr pokazuje 27 stopni, dostaję w głowę powietrzem z wiatraka, który ratuje moje życie. A jakby tego mało, to okulary przeciwsłoneczne zostawiłem u rodziców. No powiem tak, nie popatrzę sobie prosto przed siebie w tym tygodniu :/