katya_czarnecka

Na ostatnim spotkaniu treningu umiejętności DBT omawialiśmy model emocji, żeby zrozumieć jak do nich dochodzi. To co niezmiennie otwiera nam oczy to zrozumienie roli interpretacji. Dzisiaj wrzucam post w temacie.

Korzystamy z ich usług. Wpadamy na chwilę po pomoc czy rozwiązanie. Są ratunkiem, rozjaśnieniem, wsparciem. Znają się. Są doświadczeni. Widzimy ich przez chwilę, ale nigdy nie zastanawiamy się nad tym, jak wygląda ich praca tak dokładnie. Co czują. Że przed nami i po nas byli jeszcze u nich inni ludzie. Jak radzą sobie oni: psychologowie, psychoterapeuci, pielęgniarki, lekarze? Czy ich także dotyczy wypalenie zawodowe? I co takiego jest w zawodach polegających na "pomaganiu", że są objęte podwyższonym ryzykiem wypalenia zawodowego?
▶ Sprawdź najnowszy artykuł Katarzyny Czarneckiej ➡️link w bio

Ten cytat prowokuje do głębokiej refleksji na temat tego, jak można być oddalonym od swojej własnej świadomości i obecności w codziennym życiu. Życie wielu ludzi toczy się w ciągłym zabieganiu, gonitwie za celami, obowiązkami i codziennymi wyzwaniami, a jednocześnie wielu z nich nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo zaniedbują swoją wewnętrzną sferę.

Świadomość oddechu, który wpływa i wypływa z naszych ciał, może stać się metaforą tego, jak często zapominamy o najbardziej fundamentalnych aspektach naszego istnienia. To jakbyśmy byli obecni na zewnątrz, ale zupełnie nieobecni w nas samych. Często poświęcamy czas i energię na sprawy zewnętrzne, a tymczasem gubimy się w labiryncie myśli, zmartwień i niekończących się działań.

Ta refleksja może nas zachęcić do zatrzymania się na chwilę i wzięcia głębokiego oddechu. Warto pomyśleć o tym, jak wiele skarbów tkwi w nas samych, które pozostają nieodkryte przez brak świadomości. Być może warto zadbać o chwilę ciszy i spokoju, by bardziej uważnie wsłuchać się w siebie, swoje ciało i umysł.

Niech ten cytat będzie przypomnieniem, że istnieją obszary naszego życia, które wymagają uwagi i troski. Poprzez rozwijanie świadomości siebie i swoich działań, możemy osiągnąć większe zrozumienie, spokój i autentyczną harmonię wewnętrzną. To, że jesteśmy świadomi swojego oddechu, może stać się symbolicznym początkiem bardziej uważnego i pełnego życia, w którym jesteśmy blisko samych siebie i czerpiemy z pełni naszego istnienia.

W terapii ACT (Acceptance and Commitment Therapy), pułapka szczęścia jest pojęciem odnoszącym się do przekonania, że jedynym celem w życiu jest ciągłe dążenie do szczęścia i unikanie wszelkich negatywnych emocji czy doświadczeń. To pułapka, ponieważ takie podejście może prowadzić do paradoksu, w którym unikanie trudnych uczuć prowadzi do jeszcze większego nieszczęścia i dyskomfortu.

W terapii ACT (Acceptance and Commitment Therapy), czyli Terapii Zaakceptowania i Zaangażowania, pułapka szczęścia jest pojęciem odnoszącym się do przekonania, że jedynym celem w życiu jest ciągłe dążenie do szczęścia i unikanie wszelkich negatywnych emocji czy doświadczeń. To pułapka, ponieważ takie podejście może prowadzić do paradoksu, w którym unikanie trudnych uczuć prowadzi do jeszcze większego nieszczęścia i dyskomfortu.

Refleksja z dzisiejszego dnia pracy: paradoksem jest fakt, że im bardziej odpuszczamy kontrolę, a szczególnie nad rzeczami, których kontrolować się nie da, tym bardziej odzyskujemy wewnętrzny spokój.

cytat: Steven Hayes

Być może dla niektórych z Was nadchodzący weekend będzie doskonałą okazją do tej praktyki. Bez względu na to jakie macie plany być może uda wam się wygenerować kilka minut radości💖

Odkładanie w czasie zamartwiania się jest umiejętnością, która może Ci pomóc w radzeniu sobie z niepokojem i trudnymi myślami. Spróbujesz?

Tolerancja dyskomfortu jest kluczowym elementem terapii dialektyczno-behawioralnej. Ta umiejetność może być stosowana w warunkach, w których doświadczamy trudnych emocji i chcemy pracować nad nowymi zachowaniami, które będą bardziej efektywne.

Proces terapii, to bardzo często odzyskiwanie świadomości ciała. Poruszają mnie momenty, kiedy słyszę jak pacjenci mówią o doświadczeniach na poziomie ciała, bo wiem, że są już w drodze do celu.

Podstawowym paradoksem jest fakt, że dopóki nie zaakceptujemy czegoś nie możemy tego zmienić. Tak więc dopóki nie uprawomocnimy swoich emocji, nie będziemy mogli nad nimi pracować.