15/08/2026
🇵🇱🇵🇱 ŚWIĘTO WOJSKA POLSKIEGO 🇵🇱🇵🇱
15 sierpnia Polska oddaje hołd żołnierzom, którzy na przestrzeni dziejów stawali w obronie Ojczyzny. Tego dnia obchodzimy Święto Wojska Polskiego oraz 106. rocznicę jednej z najważniejszych bitew w historii – Bitwy Warszawskiej 1920 r., zwanej Cudem nad Wisłą. To właśnie w połowie sierpnia 1920 r. rozpoczęła się kontrofensywa znad Wieprza, która odwróciła losy wojny polsko-bolszewickiej, ratując niepodległość Polski i powstrzymując marsz Armii Czerwonej na Zachód.
Święto Żołnierza Polskiego ustanowiono w 1923 r., wybierając na jego datę właśnie 15 sierpnia – dzień, w którym oddziały 21. Dywizji Górskiej rozpoczęły forsowanie Wieprza pod Kockiem. W rozkazie ogłaszającym święto minister spraw wojskowych gen. broni Stanisław Szeptycki pisał, że jest to czas, gdy „wojsko i społeczeństwo czci chwałę oręża polskiego, której uosobieniem i wyrazem jest żołnierz”. Po II wojnie światowej tradycja ta została przerwana, władze komunistyczne przeniosły obchody na 12 października, rocznicę bitwy pod Lenino. Dopiero w 1992 r., po transformacji ustrojowej, przywrócono pierwotną datę.
Bitwa Warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia 1920 r., gdy wojska polskie zostały wyparte z Radzymina, a Armia Czerwona zbliżyła się do stolicy. Obrona przeniosła się na drugą linię w rejonie Radzymina i Ossowa, gdzie 13–14 sierpnia Polacy odnieśli pierwsze zwycięstwo. 15 sierpnia odbito Radzymin, a dzień później manewr znad Wieprza, dowodzony przez Józefa Piłsudskiego, przełamał sowiecką obronę. Zwycięstwo to, osiągnięte także dzięki Armii Ochotniczej gen. Józefa Hallera – brytyjski dyplomata Edgar D’Abernon uznał za jedną z osiemnastu przełomowych bitew w dziejach świata.
Walki w 1920 roku toczyły się nie tylko w rejonie Warszawy. Na północy Polacy bronili pozycji nad Wkrą i pod Płońskiem, a na południu – w rejonie Zamościa, gdzie udaremniono próbę okrążenia sił polskich. Dowódcy wykazali się znakomitym planowaniem i umiejętnością przewidywania ruchów przeciwnika, a żołnierze – niezłomną wolą walki oraz odwagą.
Jednym z największych zagrożeń dla Wojska Polskiego była Armia Konna Siemiona Budionnego. Jej szybkie, manewrowe oddziały mogły przełamać front i otworzyć drogę do stolicy, co groziło całkowitym załamaniem polskiej obrony. Marsz tej formacji został powstrzymany w bitwie pod Komarowem – największym starciu kawaleryjskim XX wieku, zakończonym pełnym zwycięstwem polskich ułanów.
Trwająca w latach 1919–1920 wojna polsko-bolszewicka była wysiłkiem całego narodu, żołnierzy zawodowych i ochotników, mężczyzn i kobiet, Polaków i przedstawicieli mniejszości narodowych. U boku Wojska Polskiego stanęły oddziały ukraińskie, białoruskie i rosyjskie antybolszewickie. Wsparcia udzieliły sojusznicze państwa, w tym Francja, Stany Zjednoczone, Węgry, a także Łotwa, Estonia i Finlandia. Była to walka nie tylko o granice Polski, lecz także o kształt powojennej Europy.
Święto Wojska Polskiego to okazja, by przypomnieć o bohaterach, których pamięć przez lata była pomijana lub celowo usuwana z oficjalnych narracji historycznych – jak kpt. Stefan Pogonowski czy rtm. Aleksander Napiórkowski, zwłaszcza w okresie PRL, gdy temat wojny 1920 roku i zwycięstwa nad bolszewikami był marginalizowany. To dzień wdzięczności wobec wszystkich żołnierzy – tych sprzed stu lat i tych, którzy dziś strzegą bezpieczeństwa naszej Ojczyzny.
Informacja: Pan Adam Gołąb
Źródło: senat.gov.pl
