Z nosem w trawie

Tym razem lekcja o aktywnym spędzaniu czasu na powietrzu i fotografowaniu przyrody ;).

Serdecznie podziękowania dla Magda Anna oraz Pan Adam Kowalski z Urzędu Marszałkowskiego w Toruniu za możliwość realizacji zajęć. Dziękuję również Lukasz Łukasz Ernestowicz, Maciej Frankowski oraz Pan Zbyszek za nagranie i montaż materiału.

Biologia. Fotografujemy przyrodę. Zajęcia z fotografii przyrodniczej Fotografujemy przyrodę. Zajęcia z fotografii przyrodniczej. Lekcja live o 12:45 transmitowana na żywo dla każdego. Poprowadzi ją Michał Wódecki. Zapraszamy! ...

Zajęcia terenowe poprowadzone w ramach Kujawsko-Pomorskiej e-szkoły.

Serdecznie podziękowania dla Magda Anna oraz Pan Adam Kowalski z Urzędu Marszałkowskiego w Toruniu za możliwość realizacji zajęć. Dziękuję również Lukasz Łukasz Ernestowicz, Maciej Frankowski oraz Pan Zbyszek za realizację i montaż materiału.

Biologia. Zajęcia w terenie z wykorzystaniem czerpaka entomologicznego Poznajemy owady, pajęczaki i mięczaki. Zajęcia w terenie z wykorzystaniem czerpaka entomologicznego. Lekcja live o 12:00 transmitowana na żywo dla każdego. P...

Buszując w gęstej trawie czasami można natknąć się na takie oto dziwadła.

Gąsienica zmrocznika wilczomleczka (Hyles euphorbiae) pokazała mi środkowy... nie to tylko róg charakterystyczny dla gąsienic motyli z rodziny zawisakowatych (Sphingidae), które są niekiedy nazywane polskimi kolibrami, ze względu na swoją umiejętność nieruchomego zawisania w locie.

Gąsienica jest niemała (ok. 9 cm), więc można by założyć, że będzie smakowitym kąskiem dla jakiegoś wygłodniałego ptaka. Niestety.. całe jej ciało jest trujące ze względu na odżywianie się trującymi wilczomleczami. Dodatkowo zaniepokojona unosi przednią cześć tułowia co upodobania ją nieco do mitycznego sfinksa (stąd nazwa całej rodziny motyli).

Właściwie bliżej przedstawicielom rodziny powszelakowatych (Hesperiidae) do ciem, niż do motyli dziennych 😄.

Podobnie jak one, ich lot jest dynamiczny🦋, pozbawiony szybowania i oparty na ciągłym trzepotaniu niewielkimi, trójkątnymi skrzydełkami.. Samce posiadają specjalne łuski zapachowe, które rozsiewają po okolicy specyficzny dla każdego gatunku zapach, któremu samce nie mogą się oprzeć - taki motyli odpowiednik "hiszpańskiej muchy" ;).

Gdy odpoczywają, górna para skrzydełek układa się pod kątem zbliżonym do 45*📐, natomiast tylna ułożona jest poziomo _\/_ - jest to cecha typowa dla tej rodziny motyli :).

Powszelaki siadają bardzo chętnie na kwiatach ostów, jak również przesiadują na brzegach wysychających kałuż wysysając sole mineralne.

Na zdjęciu jeden z pospolitszych w naszym kraju - karłątek ceglasty (Thymelicus sylvestris).

„Mamo, mamo zobacz bąk!”

Czasami zdarza się usłyszeć takie słowa w terenie.
I jest to powszechnie choć zupełnie niepoprawne określenie owada, którego dzisiaj przedstawię.

Trzmiel ogrodowy🐝 (Bombus hortorum), to jeden z 29 gatunków trzmieli występujących w naszym kraju. Owady te są łatwe do rozpoznania po swoim, masywnym, mocno owłosionym ciele. Osiągają 3 cm długości, co czyni je bardzo łatwo zauważalnymi.

Należące do pszczołowatych trzmiele, podobnie jak pszczoła miodna tworzą gniazda złożone z samicy składającej jaja, bezpłodnych robotnic i samców. Gniazda zakładane są w podziemnych norkach gryzoni, budkach dla ptaków, a nawet w szczelinach budynków. Zapłodnione samice zimują pod ziemią. Na przełomie marca i kwietnia, wybudzone z letargu zaczynają poszukiwać miejsca na założenie gniazda. Często toczą o nie zażarty bój, przepędzając dotychczasowych lokatorów, takich jak myszy polne, nornice lub inne samice trzmieli. Pomaga im w tym żądło, które jednak rzadko zostaje użyte przeciwko ludziom. Trzmiele są z natury bardzo spokojnymi owadami, pochłoniętymi zbieraniem pokarmu, który następnie zabierają do gniazda.

Trzmiele to bardzo pracowite owady. W naszym kraju zapylają przy tym około 400 gatunków roślin kwiatowych, w tym gatunki o długich i wąskich kwiatach, które nie mogą być zapylone przez inne owady np. koniczyna, wyka, niecierpek🌷🌼🌺. Wszystko za sprawą wyjątkowo długich języczków osiągających 24 mm (u pszczół 6-7 mm). Dodatkowo trzmiele zaczynają pracę przy niższej temperaturze niż pszczoły, co daje w sumie więcej roboczogodzin w ciągu dnia, jak również możliwość zapylania bardzo wczesną wiosną i przy sprzyjającej pogodzie późną jesienią.

Następnym razem gdy zobaczycie trzmiela, przypomnijcie sobie, jak pożyteczną pracę wykonuje i nie obrażajcie go używając wobec niego określenia „Bąk” ;).

A tak to wyglądało! :D Dzięki serdeczne, pokazaliście że macie moc sprawczą aby kształtować swoje otoczenie, potrzebny był tylko zapalinik wyzwalający tę MOC!

I oby więcej razy udało nam się coś wspólnie zdziałać!

Wszystkim obecnym serdeczne podziękowanie za udział w akcji sprzątania lasu na Rubinkowie :) niebawem zdjecia :)

Poznajcie Mirkę (Rodzina Tasznikowate - Miridae). :)

Typowy dzień Mirki rozpoczyna się pod małym listkiem lub źdźbłem trawy. Odrętwiała po nocnym letargu, pokryta drobniutkimi kropelkami rosy Mirka, czeka, aż temperatura otoczenia wzrośnie na tyle, że jej zmiennocieplne drobne ciało zostanie wystarczająco ogrzane, dostarczając jej energii do wykonania pierwszych ruchów. Początkowo ślamazarne i powolne, jak gdyby Mirka cały czas pozostawała w stanie półsnu.

Swoje pierwsze kroki kieruje Mirka do "wodopoju". Noc była długa, ciało odwodnione, trzeba by się napić - myśli sobie Mirka. Za wodopój służy zagłebienie w listku, lub ogonek liściowy. Zarówno do picia jak i jedzenia (Tasznikowate podobnie jak pozostałe pluskwiaki różnoskrzydłe spożywają pokarm w postaci płynnej) służy jej własna, prywatna słomka - kłujka.

Po napiciu się przchodzi pora na pierwsze śniadanie... które płynnie przechodzi w drugie i trwa mniej więcej do południa. A z czego ono się składa? Głównie nektar i soki traw ;).

W południe robi się niemiłosiernie ciepło, w związku z czym Mirka szuka sobie ukrycia w dolnej części gęstej trawy. Zanim tam dotrze czekają jednak na nią liczne drapieżniki. Jeśli Mirce udaje się uniknąć bycia pożartym przez wygłodniałe pająki i inne bezkręgowce, w godzinach popołudniowych Mirka wspina się ponownie po źdźble trawy aby powrócić do żerowania. Ale, ale.... oto na jej drodze staje przystojny Mirek :). Pod nastrojem chwili Mirka daje mu się uwieść . Ale ale, wieczór coraz bliżej i trzeba się najeść zanim wieczorny chłód zmusi Mirkę do poszukania miejsca na nocny odpoczynek.

I tak Mirce mija dzień za dniem
A czy Mirka to faktycznie Mirka?
Mirka ze zdjęcia to Ścięga łąkowa (Leptopterna dolabrata)

Końcówka sierpnia to idealny czas na poszukiwania pająków.... i to nie byle jakich :). Poskocz krasny (Eresus kollari) to chyba jeden z najbarwniejszych i najciekawszych przedstawicieli polskich pająków🕷️.

Tak się składa, że dojrzałe płciowo samczyki (na zdjęciu) właśnie na przełomie sierpnia i września opuszczają swoje norki i udają się na poszukiwania norek samiczek. Możemy wtedy podziwiać piękne krwistoczerwone ubarwienie odwłoka, który pokryty jest dodatkowo czarnymi plamkami. To nietypowe zestawienie kolorów powoduje, że angielska nazwa tego gagatka to ladybird spider🐞 (pająk biedronka).

Jest to gatunek rzadki, wykazywany zaledwie z kilkunastu stanowisk w kraju. Nic dziwnego, że został wpisany do "Polskiej Czerwonej Księgi Gatunków Ginących i Zagrożonych". Dzieje się tak z dwóch powodów.
Po pierwsze pająk występuje na silnie nasłonecznionych ☀️zboczach, murawach kserotermicznych, które, pozostawione same sobie zaratają lasem lub krzewami i tym samym powodują zmianę warunków, na takie, których pająk ten nie akceptuje

Po drugie: populacje są na tyle odizolowane, że nie dochodzi do wymiany genetycznej i tym samym nie dopływa do nich "świeża krew".

Tak się składa że w moim rodzinnym Toruniu pająk ten ma się całkiem nieźle, więc pozostaje ruszać w teren do czego i Was zachęcam ;).

Hej po wielu tygodniach dłubaniny nareszczie jest, stoi i się nie przewraca (choc pewne rzeczy będą wymagały usprawnień) :P

Z nosem w trawie » Strona główna Od dziecka jestem zafascynowany światem zwierząt, szczególnie bezkręgowych. W dzieciństwie podglądałem życie owadów, pająków i innych drobnych "robali". Często boleśnie na własnej skórze przekonywałem się, które z owadów nie lubią byc brane na rękę i posiadają środki perswazj...

Ogłoszenie parafialne!

W internecie rozpoczyna działalność strona "Z nosem w trawie" którą dłubię już od jakiegoś czasu :).

Niektóre funkcjonalności będą zmienione inne zostaną dodane.

Na pewno też od czasu do czasu będę dodawał jakieś artykuły!
A więc zapraszam do odwiedzenia strony!

Z nosem w trawie » Strona główna Od dziecka jestem zafascynowany światem zwierząt, szczególnie bezkręgowych. W dzieciństwie podglądałem życie owadów, pająków i innych drobnych "robali". Często boleśnie na własnej skórze przekonywałem się, które z owadów nie lubią byc brane na rękę i posiadają środki perswazj...

Ktoś, kto nie jest specjalnie zaznajomiony z fauną motyli dziennych, widząc po raz pierwszy rusałkę ceik (Polygonia c-album) mógłby zastanawiać się kto na litośc boską pokiereszował tego biednego motyla i tak postrzępił mu skrzydełka?!

Śpieszę z wyjaśnieniem, że ten typ po prostu tak ma! :)

Drugą cechą charakterystyczną dla tego motyla jest posiadanie jasnej plamki w kształcie litery "c" na spodzie pierwszej pary skrzydeł. W ogóle spód skrzydeł jest szarobury i nieciekawy. W niczym nie przypomina ognistopomarańczowej barwy z wierzchu skrzydał. Dlatego motyl ten składając skrzydełka staje się niewidoczny i upodamnia się do zaschniętego listka.

Rusałka ceik należy do motyli średnio licznych. W tej chwili latają motyle drugiego pokolenia Zamieszkuje otwarte przestrzenie: pola, łąki, gdzie bywa widywana na kwiatach ostów i nawłoci. Gąsienice żerują natomiast na chmielu, pokrzywie a czasami na wierzbie iwie.