16/06/2026
Powrót do miejsc, które nigdy nie opuszczają serca cz. III
Są takie miejsca, do których wraca się bez względu na upływ czasu. Miejsca, które na zawsze pozostają częścią naszej historii. Takim miejscem dla setek absolwentów była szkoła, która w sobotę 13 czerwca świętowała wyjątkowy jubileusz – 80 lat swojego istnienia.
Już od wielu miesięcy cała społeczność szkolna przygotowywała się do tego wydarzenia. Nikt jednak nie był w stanie przewidzieć, jak wiele emocji przyniesie ten dzień. Od samego rana szkolne korytarze zaczęły wypełniać się dawnymi uczniami. Jedni przyjechali z pobliskich miejscowości, inni pokonali setki kilometrów, by choć na chwilę wrócić do miejsca, w którym przed laty marzyli, uczyli się, śmiali i dorastali.
Pierwsze spotkania odbywały się w klasach. Tam czas zdawał się zatrzymać. Profesorowie i dawni uczniowie patrzyli na siebie z niedowierzaniem, próbując odnaleźć w dojrzałych twarzach młodzieńcze rysy sprzed dziesięcioleci. Były uściski, wzruszone spojrzenia i łzy, których nikt nie próbował ukrywać. Ale było też mnóstwo śmiechu. Takiego szczerego, płynącego prosto z serca. Wspomnienia wracały lawiną, a dawne szkolne historie znów stawały się żywe.
Na jednej z tablic ktoś napisał kredą: „Kocham Halinę” i dorysował serce. Nagle wszyscy znów mieli po kilkanaście lat. W jednej chwili sala lekcyjna zamieniła się w wehikuł czasu, a wspomnienia odzyskały kolory, dźwięki i emocje.
Wielu absolwentów zatrzymywało się przy jubileuszowej księdze pamiątkowej. Na jej kartach pozostawiali nie tylko podpisy, ale przede wszystkim cząstkę siebie – wspomnienia, podziękowania, słowa wdzięczności i życzenia dla szkoły, która przez osiem dekad wychowała tysiące młodych ludzi.
Podczas zwiedzania szkoły nie brakowało chwil zadumy. Przeglądane kroniki, fotografie i dokumenty przypominały o bogatej historii placówki. W Izbie Pamięci można było odnaleźć ślady dawnych lat, przywołać nazwiska nauczycieli, wspomnieć kolegów i koleżanki, których losy rozeszły się po ukończeniu nauki. Każdy korytarz, każda sala zdawały się opowiadać własną historię.
Wśród rozmów, śmiechu i wspomnień czekały także przygotowane dla gości napoje oraz jubileuszowa grochówka, która cieszyła się ogromnym powodzeniem. Jednak tego dnia nikt nie przyjechał tu dla poczęstunku. Najważniejsze było spotkanie. Spotkanie z ludźmi, wspomnieniami i samym sobą sprzed wielu lat.
Szczególnym momentem była uroczysta Msza Święta sprawowana w intencji absolwentów. W jej trakcie obok wdzięczności pojawiła się również refleksja nad przemijaniem. Wspominano tych, którzy współtworzyli historię szkoły, lecz nie mogli już uczestniczyć w jubileuszowym święcie.
Po powrocie do szkoły na absolwentów czekała niezwykła niespodzianka. Osiemdziesięciu uczniów z czerwonymi różami utworzyło honorowy szpaler. Był to symboliczny most pomiędzy pokoleniami – młodością sprzed lat i młodością, która dziś zapisuje kolejne karty historii szkoły. Wielu uczestników nie kryło wzruszenia. W oczach pojawiały się łzy, a na twarzach malowała się duma.
Wspólne zdjęcie zgromadziło setki osób, które połączyła jedna historia. Historia szkoły.
Kulminacją obchodów była uroczysta gala w hali Olimpia. Wśród odświętnej oprawy i wzruszających przemówień uczestnicy odbyli niezwykłą podróż przez osiem dekad szkolnych dziejów. Każda dekada miała swoich bohaterów, swoje sukcesy, swoje marzenia i swoją niepowtarzalną atmosferę. Muzyka, wspomnienia i obrazy z przeszłości stworzyły opowieść, która poruszała serca i przypominała, że szkoła to nie budynek – to ludzie.
Gdy wydawało się, że emocji nie da się już pomnożyć, nastąpiło uroczyste odsłonięcie pomnika Zakątka Edukacyjnego Szprotawy. Symbol pamięci, szacunku dla przeszłości i wiary w przyszłość.
Na zakończenie wszyscy spotkali się przy jubileuszowym torcie. W aromacie kawy i herbaty, przy rozmowach, które zdawały się nie mieć końca, uczestnicy mogli jeszcze przez chwilę zatrzymać ten wyjątkowy dzień.
Niezwykłym akcentem była prezentacja archiwalnych fotografii, które dzięki nowoczesnej technologii sztucznej inteligencji ożyły na ekranie. Dawne twarze znów się uśmiechały, patrzyły, poruszały się. Jakby historia na moment wróciła do życia. Jakby minione lata chciały powiedzieć, że pamięć nie przemija.
Bo jubileusz 80-lecia nie był jedynie świętem szkoły.
Był świętem ludzi, wspomnień, przyjaźni i wartości, które przetrwały próbę czasu.
Był dowodem na to, że można opuścić szkolne mury, ale nigdy nie opuszcza się miejsca, które na zawsze pozostaje w sercu.
