Gryzoteka

W weekend brałam udział w szkoleniu „Jak przezwyciężyć awersję pokarmową i zależność od karmienia sondą” prowadzonym przez dr. Markusa Wilkena.
Wracam z dużą dawką nowej wiedzy, praktycznych wskazówek i inspiracji do dalszej pracy. Jednak nie to było dla mnie najważniejsze.
Podczas szkolenia wiele rozmawialiśmy o emocjach, uważności i szacunku do małego człowieka. O tym, jak ważne jest dostrzeganie potrzeb dziecka, podążanie za jego gotowością i respektowanie jego granic.
Bo skuteczna terapia to nie tylko strategie i narzędzia. To przede wszystkim relacja, poczucie bezpieczeństwa i skupienie się na tym, co jest ważne dla dziecka w danym momencie❤️
To właśnie te wartości chciałabym zabrać ze sobą do codziennej pracy.

W ostatnim czasie prowadzę sporo terapii dzieci z zaburzeniami artykulacji — dotyczącymi różnych szeregów głosek, ich przestawiania lub opuszczania, co często powodowało, że mowa była bardzo niewyraźna i trudna do zrozumienia dla otoczenia.
Coraz częściej okazuje się, że sama praca nad wywołaniem głoski to nie wszystko.
Po dokładniejszym przyjrzeniu się m.in. etapowi obróbki pokarmu, funkcjom jamy ustnej oraz wdrożeniu odpowiednich ćwiczeń manualnych i miofunkcjonalnych zaczęliśmy obserwować wyraźną poprawę.
Artykulacja stała się dokładniejsza, a wypowiedzi dzieci bardziej rozbudowane i swobodne.
Oczywiście równolegle cały czas pracowaliśmy również bezpośrednio nad najbardziej problematycznymi głoskami.

Podczas spotkania ze znajomymi dzieci zauważyły w kuchni granat. Od razu pojawiła się ciekawość — jak wygląda w środku i jak smakuje.
Wśród dzieci był też chłopiec z wybiórczością pokarmową. Stał trochę z boku, ale uważnie obserwował. Kiedy reszta dzieci zajadała już granat w salonie, podszedł po cichu i poprosił o jedno ziarenko.
Pierwsze zostało wyplute.
Po chwili sięgnął po kolejne.
To już zostało zjedzone.
Potem następne i następne.
Nikt nie namawiał.
Nikt nie przekonywał, że „to jest dobre”.
Nikt nie prosił, żeby spróbował.
Sam podjął decyzję i sam poczuł, że jest gotowy.
I co równie ważne — nikt nie bił brawo, nie gratulował ani nie robił z tego „wielkiego wydarzenia”. Reakcja była dokładnie taka sama jak wobec innych dzieci.
Bo poczucie bezpieczeństwa, brak presji i możliwość decydowania często robią więcej niż tysiąc zachęt ❤️

Na terapii żywienia nie każde zajęcia wyglądają jak spektakularny krok do przodu.
Są dni, kiedy dziecko chętnie próbuje nowości i przekracza swoje granice. Ale są też takie spotkania, gdy wycofuje się, obserwuje, potrzebuje więcej dystansu albo trzeba odłożyć jedzenie na bok i przejść do wspólnej zabawy, by rozładować napięcie.
I to też jest w porządku.
W terapii najważniejsze jest podążanie za gotowością dziecka danego dnia. To właśnie w poczuciu bezpieczeństwa dzieją się największe zmiany🍀🍀🍀

Czasem największe sukcesy wyglądają bardzo niepozornie…
Chłopiec, z którym pracuję, ma dużą trudność z grudkami w jedzeniu. Nawet najmniejsza wyczuwalna struktura często wywołuje odruch wymiotny i natychmiastowe wyplucie.
Na ostatnich zajęciach kawałek jabłka nie spowodował takiej reakcji. Został świadomie i spokojnie pogryziony kilkukrotnie.
Bez namawiania.
Bez presji.
Po prostu pojawiła się gotowość.

Ostatnio zakończyłam terapię dwójki dzieci z opóźnionym rozwojem mowy.
Ten sam problem – zupełnie inna przyczyna i zupełnie inna droga terapii.
Każde z tych dzieci potrzebowało czegoś innego: innego tempa pracy, innych pomocy, innej stymulacji.
Z jednym dzieckiem skupialiśmy się głównie na percepcji słuchowej i pamięci słuchowej.
Drugie dziecko potrzebowało na początku pracy nad skupieniem i koncentracją, ale przede wszystkim doświadczenia, że kiedy zaczyna mówić – jest rozumiane, a jego komunikat ma znaczenie i spotyka się z odpowiedzią.
Dopiero wtedy zaczęła pojawiać się mowa.
Opóźniony rozwój mowy nie zawsze oznacza to samo.
Dlatego tak ważne jest znalezienie przyczyny – dopiero wtedy można dobrać właściwą drogę terapii.
W pracy z dziećmi rzadko istnieje jeden schemat.
Każde dziecko to osobna historia 🌿🌿🌿