Początki szkoły
Pierwsza szkoła w Smrokowie, wówczas jeszcze nielegalna, powstała w roku 1906. Uczęszczająca do niej młodzież uczyła się w prywatnym budynku należącym do pana Majchra, jednego z mieszkańców wsi. Szkołę zalegalizowano w roku 1912, równocześnie przystępując do budowy dwuizbowego budynku, w którym mieściła się jedna izba lekcyjna i jeden pokój mieszkalny dla kierownika szkoły i jednocześnie nauczyciela, którym był pan Ignacy Salomon. Była to jednoklasowa szkoła ludowa mająca siedzibę w budynku powstałym z funduszy społecznych oraz państwowych. W 1918 roku kierownikiem szkoły był pan Jan Tokarski. W 1920 roku pracę w szkole rozpoczął pan Józef Gołdyn, obejmując jednocześnie
funkcję kierownika szkoły. Szkole przydzielono wówczas drugą „siłę nauczycielską”, którą była pani Zofia Mleczkówna. W następnych latach nauczycielami były panie: Elżbieta Jędrychowska, Maria Spitziarówna, Maria Rajczykówna. W czasie II Wojny Światowej w budynku szkoły stacjonowali żołnierze niemieccy. Wtedy też została zniszczona większość przedwojennej dokumentacji szkoły. Od 1949 roku szkole był przyznany trzeci nauczyciel. Początki szkoły Pierwsza szkoła w Smrokowie, wówczas jeszcze nielegalna, powstała w roku 1906. W 1920 roku pracę w szkole rozpoczął pan Józef Gołdyn, obejmując jednocześnie funkcję kierownika szkoły. W 1954 roku stanowisko kierownika szkoły objął pan Marian Ułyczny. Od tego też roku w szkole funkcjonowało 7 oddziałów klasowych, w których uczyło 4 nauczycieli: Ułyczny Marian, Ułycznowa Stanisława, Gołdyn Józef i Motłoch Czesława. W tym samym roku wyremontowano szkołę i podzielono wykorzystywaną dotychczas salę lekcyjną na 2 izby. Część uczniów uczyła się także poza budynkiem szkoły, tzn. w 2 izbach lekcyjnych wynajmowanych u mieszkańców wsi. W latach 1957-1958 budynek szkolny został rozbudowany (dobudowano piętro), dzięki czemu szkoła wzbogaciła się o dwie sale lekcyjne oraz dwa pokoiki mieszkalne dla nauczycieli. Nadal jednak wynajmowano dwie izby u mieszkańców wsi, w których odbywały się lekcje. W latach 1956-1958, staraniem kierownictwa szkoły, zrealizowano projekt elektryfikacji wsi, szkoły oraz remizy strażackiej. W 1958 roku oddano do użytku przystanek kolejowy we wsi Smroków, o który od wielu lat zabiegał pan Ułyczny. W 1966 r., w wyniku reformy oświatowej, został utworzony jeszcze jeden oddział - klasa VIII. Spowodowało to konieczność wynajęcia we wsi kolejnych dwóch izb lekcyjnych oraz pokoi mieszkalnych dla nauczycieli. W roku szkolnym 1968/1969 pan Marian Ułyczny odszedł na emeryturę. Nowym kierownikiem (od 1972 roku dyrektorem) szkoły został pan Jan Bil, który zarządzał nią do roku 1990. W tym czasie budynek szkoły przeszedł kolejne remonty (budowa nowych pieców, poprawa kominów, naprawa dachu). Do szkoły została też doprowadzona droga, w budowie której brali udział także uczniowie szkoły i mieszkańcy wsi w ramach czynów społecznych. W szkole założono telefon, „gdzie wydatnie do tego przyczyniły się dzieci tutejszej szkoły, kopiąc rowy długości przeszło 2km”. W latach 1989-1991 w Smrokowie, obok użytkowanego dotychczas budynku szkoły, zbudowano duży obiekt – nową siedzibę szkoły podstawowej. 60 % kosztów budowy to praca społeczna mieszkańców wsi, którzy wiedzieli, że przyszłość ich dzieci zależy od dobrego wykształcenia. W nowej szkole mieściło się 12 sal lekcyjnych, w tym pracownia komputerowa oraz duża sala gimnastyczna o wymiarach 27 na 15 metrów. W 1990 roku na emeryturę odszedł dotychczasowy dyrektor szkoły, pan Jan Bil. Na jego miejsce powołano kolejnego dyrektora - pana Leszka Jóźwika, który pełnił tę funkcję do 1992 roku. W czasie jego kadencji ukończono budowę nowego budynku szkoły. W 1992 roku Dyrektorem Szkoły został mgr inż. Jerzy Domagała, który piastuje to stanowisko do dnia dzisiejszego.
1 września roku szkolnego 1992/1993 w nowym budynku rozpoczęły się zajęcia. Do końca roku szkolnego 1999/2000 sale lekcyjne, staraniem dyrektora szkoły i nauczycieli, zamieniły się w pracownie przedmiotowe. Zakupiono wiele pomocy naukowych, elementów wyposażenia, urządzono teren przy szkole, cały plac został ogrodzony, urządzono boisko szkolne. Były to lata wytężonej pracy i zaangażowania wszystkich osób w jakikolwiek sposób związanych ze szkołą: dyrektora, nauczycieli, rodziców, uczniów i środowiska lokalnego. W 1994 roku zaczęła funkcjonować Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla pracowników młodocianych, która, wraz z istniejącą od dawna szkołą podstawową, utworzyła Zespół Szkół w Smrokowie. Utworzenie szkoły zawodowej było korzystne z kilku powodów:
1. Stało się odpowiedzią na zapotrzebowanie ze strony rodziców, którzy chcieli swoje dzieci kształcić jak najbliżej miejsca zamieszkania.
2. Pozwalało myśleć o przetrwaniu i rozwoju szkoły w sytuacji, gdy dzieci w szkole podstawowej, w związku z niżem demograficznym, było coraz mniej.
3. Dawało nadzieję na utrzymanie miejsc pracy dla pracowników szkoły, a nawet na zwiększenie ilości etatów, co, w sytuacji narastającego bezrobocia, było bardzo korzystne.
4. Pozwalało skuteczniej oddziaływać wychowawczo na młodzież, która uczyła się w nielicznych klasach (do 26 osób). We wrześniu 1999 roku, po bardzo burzliwym dziesięciodniowym strajku rodziców, za zgodą Małopolskiego Kuratora Oświaty zostało utworzone w Smrokowie gimnazjum. Niestety, ze względu na brak akceptacji władz Gminy Słomniki, musiało ono być niepubliczne. Była to pierwsza w Polsce niepubliczna szkoła bezpłatna, utrzymująca się tylko z subwencji oświatowej oraz dobrowolnych darowizn. Ze względów formalnych subwencja mogła być przydzielona dopiero od stycznia 2000 roku, więc przez 4 miesiące nauczyciele pracowali społecznie, bez jakiegokolwiek wynagrodzenia. Siedzibą Niepublicznego Gimnazjum w Smrokowie był budynek Zespołu Szkół im. Jana Pawła II w Smrokowie. Powstanie w Smrokowie niepublicznego bezpłatnego gimnazjum okazało się bardzo dobrym rozwiązaniem w dobie likwidacji małych wiejskich szkół. Szkoła w Smrokowie stała się prawdziwym ośrodkiem doradztwa dla zainteresowanych podobnymi rozwiązaniami oświatowymi mieszkańców małych miejscowości. Mimo iż szkoła rozwijała się dynamicznie, to jednak wciąż było w niej zbyt mało uczniów, aby kształcenie było ekonomiczne. W lutym 1999 roku (po raz pierwszy) oraz w lutym 2000 roku (kolejny raz) władze gminy Słomniki, w związku z planowaną gminną reorganizacją sieci szkół, postanowiły zlikwidować II i IV etap kształcenia, tzn. klasy IV- VI szkoły podstawowej i zasadniczą szkołę zawodową. Gimnazjum wynajmujące sale w budynku Zespołu Szkół upadłoby samoistnie. Zanosiło się na to, że w ogromnym budynku będzie uczyć się grupa dzieci z klas 0, I, II, III, a ich głosom podczas przerw będzie towarzyszyć jedynie echo. Ratunkiem dla szkoły okazało się poszerzenie oferty edukacyjnej szkoły o Zaoczne Technikum dla Dorosłych kształcące w 2 zawodach : technik handlowiec i technik mechanik o specjalności „obsługa i naprawa pojazdów samochodowych”. Uruchomienie tych kierunków kształcenia w 2000 roku okazało się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę. Już pierwszy rocznik liczebnością (76 słuchaczy) niemal dorównał szkole podstawowej i zawodowej. Nabór w kolejnych latach był jeszcze większy – wielu ludzi, zwłaszcza rolników, chciało się dokształcać. W Zespole Szkół im. Jana Pawła II w Smrokowie pobierają naukę słuchacze i uczniowie z wielu gmin, m.in.: Słomniki, Miechów, Wolbrom, Kazimierza Wielka, Charsznica, Racławice i in.
