Aleksandra Skwara Psychoterapia i Fotografia Terapeutyczna

Strona główna
Polska
Siemianowice Slaskie
Aleksandra Skwara Psychoterapia i Fotografia Terapeutyczna

Pomagam parom i osobom indywidualnym lepiej rozumieć emocje, więź i wzorce relacyjne. SZKOLENIA COACHING PSYCHOTERAPIA MEDIACJE

Pracuję w podejściu EFT (Emotionally Focused Therapy) oraz integruję psychoterapię z terapeutycznym wykorzystaniem fotografii.

23/08/2026

Rano wyszłam na spacer i trawa była cała w rosie – każde źdźbło błyszczało w słońcu jak małe lusterko. Zimno, mgliście, ale pięknie. I wtedy pomyślałam: no tak, jesień już tu jest, tylko jeszcze się nie odważyła powiedzieć tego głośno.

Chłodniejsze poranki, pierwsze suche liście pod nogami, wcześniejszy zmierzch – to się dzieje powoli, ale konsekwentnie. Za miesiąc dzień będzie krótszy o dwie godziny.

I zwykle to właśnie ta pora roku sprawia, że znowu wchodzimy w tryb „ogarniam wszystko" – szkoła, praca, powrót do rytmu po wakacjach, a przy okazji coraz mniej światła i coraz więcej zmęczenia.

🍂 Dlatego tej jesieni robię coś innego niż zwykle.
Zapraszam małą grupę kobiet – 4, może 6 – na program „Wróć do siebie".
To nie kolejny warsztat, tylko zaproszenie do procesu, w którym otrzymasz konkretne narzędzia, techniki i wsparcie innych kobiet, które są w podobnym miejscu.
8️⃣ tygodni, 4️⃣ spotkania, bez pośpiechu i bez presji, że trzeba coś umieć czy „dobrze radzić sobie z emocjami". Będziemy pracować z ciałem, z uważnością i z fotografią – bo czasem łatwiej coś zauważyć na zdjęciu niż to nazwać.

Jeśli czujesz, że ta jesień mogłaby być dla Ciebie momentem, żeby zwolnić zamiast dokładać sobie kolejnych zadań – napisz do mnie. Chętnie opowiem więcej.

[email protected]

21/08/2026

Znasz ten moment zaraz po deszczu❓
Wychodzisz na zewnątrz, robisz pierwszy głęboki wdech i czujesz ten chłodny, zapach wilgotnej ziemi i czystego powietrza. Coś w środku automatycznie puszcza. Ciało na chwilę przestaje być spięte.

Patrzę na te dwa zdjęcia i myślę o tym, jak często same żyjemy w takim ciągłym biegu – jakbyśmy próbowały przecisnąć się przez ulewę bez parasola.
Wszystko wokół staje się niewyraźne, bodźce zlewają się w jedną plamę, a my po prostu pędzimy dalej, ignorując zmęczenie.

Krople na szybie czy liściach zatrzymują światło. Żeby je zobaczyć, trzeba na sekundę stanąć w miejscu. Z nami jest dokładnie tak samo. Nie da się odzyskać spokoju ani jasności, jeśli nie dasz sobie prawa do pauzy. Jesień bardzo dosadnie przypomina nam, że wszystko w naturze ma swój czas na zwalnianie – i my też go potrzebujemy.

Jeśli czujesz, że Twój własny akumulator jest już na wyczerpaniu, a codzienna gonitwa zaczyna Cię przytłaczać, nie czekaj, aż ciało samo powie „stop”.

Ruszamy z jesienną edycją programu dla kobiet „Wróć do siebie”.

To kameralna, bezpieczna przestrzeń, w której krok po kroku będziemy uczyć się regulować układ nerwowy, odczytywać sygnały z ciała i odzyskiwać utraconą równowagę. Połączymy rozmowę, pracę z emocjami i proste, ale głębokie ćwiczenia z obrazem i fotografią, żeby znowu zobaczyć to, co w Tobie najważniejsze.

Zrób dziś dla siebie jedną małą rzecz:
wyjdź na chwilę na zewnątrz, weź głęboki wdech i sprawdź, czego w tej sekundzie naprawdę potrzebujesz.

Chcesz dołączyć do jesiennej grupy lub dowiedzieć się więcej?
Napisz do mnie w wiadomości prywatnej. Opowiem Ci o szczegółach.

20/08/2026

Ile masz zdjęć siebie w telefonie❓

Setki. Może tysiące.

A ile z nich naprawdę oglądałaś? Nie przelotnie, przy wybieraniu tego "dobrego" do publikacji. Tylko naprawdę – żeby zobaczyć, kto na nich jest.

Większość z nas patrzy na swoje zdjęcia i widzi tylko wygląd. Dobre światło albo złe. Udany kadr albo taki, który trzeba usunąć. Rzadko zadajemy sobie pytanie, co poza wyglądem jest tam jeszcze zapisane.

A jest tam więcej.

Sposób, w jaki trzymamy ciało, kiedy czujemy się bezpiecznie. Spojrzenie, które zmienia się w zależności od tego, kto jest po drugiej stronie obiektywu. Uśmiech, który wkładamy na zdjęcia, i ten, który pojawia się, kiedy nikt nie patrzy.

Autoportret, robiony uważnie, zaczyna to pokazywać. Nie od razu i nie w prosty sposób – ale z czasem można się nauczyć czytać te sygnały. To trochę jak nauka nowego języka, w którym mówimy do siebie od zawsze, tylko nikt nas go nie uczył.

Pracuję z fotografią terapeutyczną od 10 lat i wciąż mnie zaskakuje, ile potrafi otworzyć jedno zdjęcie, kiedy przestajemy je oceniać, a zaczynamy mu się przyglądać.

Dlatego zaprosiłam kolejną grupę do pracy z autoportretem – nie po to, żeby robić lepsze zdjęcia, tylko żeby nauczyć się z nich czytać coś więcej.

Jeśli od dawna czujesz, że Twoje zdjęcia mówią o Tobie więcej, niż sama chcesz przyznać – to może być dobry moment, żeby się temu przyjrzeć.

Więcej o warsztacie "Wewnętrzny dialog" (19–20 września) w komentarzu.

19/08/2026

Im więcej technik znasz, im więcej wiesz — tym większy metlik w głowie?

To bardzo częste odczucie wśród osób pracujących z fotografią terapeutyczną. Nowa wiedza, kolejne narzędzia, inspiracje z warsztatów i publikacji — a w środku coraz trudniej to wszystko poukładać w spójny, własny sposób pracy z drugim człowiekiem.

Właśnie dlatego powstała grupa seminaryjno-superwizyjna dla osób pracujących z fotografią terapeutyczną — przestrzeń, w której ta wiedza się nie piętrzy, tylko układa. Gdzie techniki i teorie (fototerapia, narracja autobiograficzna, teoria poliwagalna, praca z ciałem, metafora i projekcja) spotykają się z refleksją, superwizją i realnym doświadczeniem pracy z ludźmi.

🍂 We wrześniu startuje V edycja grupy prowadzonej przez Aleksandrę Skwarę.

📅 10 spotkań, raz w miesiącu
🕡 czwartki, 18:30–20:30

To rok wspólnego rozwoju — zawodowego i osobistego — dla osób, które chcą nie tylko gromadzić wiedzę, ale świadomie i uporządkowanie z niej korzystać.

Zostały już tylko dwa miejsca 2️⃣

Jeśli czujesz, że Twoja głowa domaga się właśnie takiego uporządkowania — to może być ten moment. Napisz do mnie, żeby zarezerwować miejsce.

📝 komentarze użyte w poście napisały DOT Dorota Czerwonka oraz Justyna Pater "Między słowami"

17/08/2026

To zdjęcie nie jest idealne. Gdybym oceniała je tak, jak zwykle oceniamy swoje zdjęcia, pewnie bym je skasowała.

A jednak wracam do niego częściej niż do tych "lepszych".

Bo w autoportrecie rzadko chodzi tylko o to, co świadome. Czasem w geście czy w wyborze kadru pojawia się coś, czego wcale nie planowałyśmy pokazać.

Tego zdjęcia nauczyłam się nie oceniać. I to była dla mnie większa lekcja niż niejedna rozmowa o sobie.
Właśnie na tym opiera się warsztat "Wewnętrzny dialog" — na traktowaniu autoportretu jako drogi do tego, co w nas nienazwane, a nie jako kolejnej okazji do samooceny.

To narzędzie, które sama najpierw przechodzę na sobie. A potem, odpowiednio poprowadzone, może stać się czymś więcej — punktem wejścia do rozmowy z klientem, do której trudno dojść samymi pytaniami. Nie zastępuje terapii. Czasem po prostu otwiera drzwi.

Wewnętrzny dialog — II edycja
19–20 września | online | mała, bezpieczna grupa

Dwa dni pracy z autoportretem — najpierw dla siebie, potem jako narzędzie do pracy z klientem lub grupą.
Masz pytania? Napisz — chętnie odpowiem.

link do wydarzenia: https://fb.me/e/9CgCHEQzK

14/08/2026

Nasz mózg jest bardzo dobry w zauważaniu tego, co może pójść nie tak.

I właściwie trudno mu się dziwić.

Przez tysiące lat musiał szybko wychwytywać to, co mogło oznaczać zagrożenie. Dziś nie musimy już wypatrywać drapieżnika za każdym krzakiem, ale nasz układ nerwowy nadal nieustannie sprawdza:
bezpiecznie czy niebezpiecznie❓

⏺️ Co dzieje się w moim ciele?
⏺️ Co dzieje się wokół mnie?
⏺️ Co dzieje się w relacji z drugim człowiekiem?

Deb Dana, opisując neurocepcję, zwraca uwagę na to, że układ nerwowy może wychwytywać sygnały bezpieczeństwa i zagrożenia, zanim jeszcze świadomie je rozpoznamy.

I czasem mam wrażenie, że znacznie łatwiej zauważamy to drugie.

Napięcie w głosie.
Czyjeś niezadowolenie.
Własny błąd.
To, co mogło wydarzyć się inaczej.

A co, gdybyśmy zaczęli ćwiczyć także drugą stronę?

Deb Dana używa pojęcia glimmers – małych przebłysków, chwil, które niosą doświadczenie bezpieczeństwa, połączenia czy dobrostanu.

To może być naprawdę coś małego.

Ciepłe światło na ścianie.
Zapach kawy rano.
Czyjś uśmiech.
Kot, który właśnie położył się obok.
Chwila ciszy po intensywnym dniu.

Spróbuj przez tydzień codziennie fotografować jeden taki moment.

Nie po to, żeby zrobić dobre zdjęcie.

Po to, żeby zauważyć.

A potem możesz zrobić coś jeszcze.

Zacząć fotografować nie tylko to, co Cię zachwyca, co daje Ci przyjemność, ale także momenty, w których coś w Tobie zaczyna działać inaczej.

Kiedy podczas konfliktu nie wycofałaś się, choć wcześniej zawsze to robiłaś.

Kiedy potrafiłaś zostać w rozmowie, mimo że pojawiło się napięcie.

Kiedy ktoś ważny naprawdę Cię zrozumiał.

Kiedy poczułaś złość, ale udało Ci się nie zareagować automatycznie.

Kiedy spokojnie wysłuchałaś swojego dziecka.

Kiedy po raz pierwszy powiedziałaś:
„Potrzebuję pomocy”.

Tego nie musisz fotografować dosłownie.

Możesz sfotografować światło, przestrzeń, przedmiot, gest, kolor, miejsce. Cokolwiek, co przypomina Ci tamten moment i to, jak się wtedy czułaś.

A potem załóż specjalny folder.

I zapisuj w nim te zdjęcia.

Niech stanie się Twoim fotograficznym pamiętnikiem zmiany.

Bo kiedy coś w naszym życiu zaczyna się zmieniać, bardzo łatwo zauważyć to, co jeszcze nie działa.

Znacznie trudniej zauważyć:

„Tym razem zrobiłam inaczej”.

A przecież właśnie z takich małych „tym razem” może powstawać nowa opowieść o sobie.

Nie musisz czekać na wielką zmianę.

Zacznij ją fotografować wtedy, kiedy jest jeszcze bardzo mała ❗️

Powodzenia.

12/08/2026

Jest takie miejsce, gdzie sieć łapie tylko czasem, a trawa rośnie szybciej niż zdążę ją skosić. Kretowiska wracają, pokrzywy pilnują granic działki jakby to była ich praca na pełen etat. I właśnie tam, z sekatorem w ręku, najlepiej mi się myśli.

A myślę ostatnio o piątym sezonie naszej grupy seminaryjnej dla osób pracujących z fotografią terapeutyczną.

Nasze comiesięczne spotkania to dla mnie coś więcej niż "prowadzenie grupy" - to wyzwanie, żeby wciąż się uczyć. Bo sama się przekonałam: znajomość pięciu technik to o wiele za mało, żeby czuć się swobodnie w prawdziwym procesie z klientem. Prawdziwa praca zaczyna się tam, gdzie kończy się technika - w rozumieniu, dlaczego to w ogóle działa, w szukaniu nowych rozwiązań, w metodach, które można dopasować do żywego, konkretnego człowieka naprzeciwko nas.

Dlatego co roku, z czystej ciekawości, myślę o kolejnym „sezonie". Jak potoczy się ta grupa? Czy znowu uda nam się siebie nawzajem wspierać? Jakie tematy odkryjemy razem, czego się nauczymy, co nas zaciekawi i zaskoczy?

Bo właśnie ta niewiadoma jest w tym najpiękniejsza - nigdy nie wiadomo, dokąd zaprowadzi nas kolejny sezon, ale wiadomo, że zawsze prowadzi gdzieś dalej.

Jeśli czujesz, że to Twój czas, żeby razem ze mną odkrywać nowe możliwości fotografii terapeutycznej w sezonie 2026/2027 - zostały jeszcze dwa miejsca. 🌱

Napisz do mnie - chętnie opowiem więcej.

08/08/2026

Czy fotografia może być wiadomością wysłaną do tej części nas, której na co dzień nie słuchamy?

Niektóre rzeczy trudno wypowiedzieć słowami.

Pozostają w obrazie, geście, skojarzeniu, wyborze koloru, miejsca, kadru.

Dlatego autoportret w pracy fototerapeutycznej nie zaczyna się od pytania:

„Jak wyglądam?”

Częściej zaczyna się od pytań:

„Co chcę o sobie zobaczyć?”
„Jaka część mnie chce zostać zauważona?”
„Co pojawia się, kiedy patrzę na siebie uważniej?”

Autoportret może stać się przestrzenią wewnętrznego dialogu — spotkania między tym, co znamy o sobie, a tym, co dopiero próbujemy rozpoznać.

Nie dlatego, że fotografia daje gotowe odpowiedzi.

Obraz nie mówi za nas.

Ale może otworzyć drzwi do skojarzeń, wspomnień i znaczeń, których wcześniej nie zauważaliśmy.

To właśnie fascynuje mnie w fotografii terapeutycznej — jej zdolność do zatrzymania nas na chwilę i zaproszenia do spojrzenia głębiej.

Bo czasem najważniejsze odkrycia nie pojawiają się wtedy, gdy szukamy odpowiedzi.

Pojawiają się wtedy, gdy odważymy się spojrzeć.

Właśnie o tym będziemy rozmawiać na warsztacie:
„Wewnętrzny dialog. Autoportret jako post do nieświadomego”
II edycja | 19–20 września

-

07/08/2026

☀️ Lato w pełni.

To dla wielu z nas czas trochę wolniejszego rytmu. Czas odpoczynku, podróży, spotkań … ale też moment, kiedy pojawia się przestrzeń na pytanie:

Czego teraz potrzebuję dla siebie❓

W gabinecie mam przerwę na naładowanie akumulatorów. Na bycie bliżej siebie, lekturę, spokojniejsze poranki i … na rozwój.

Wczoraj zapisałam się na szkolenie, o którym myślałam już od dłuższego czasu. Książka (a raczej księga) Pat Ogden i Janiny Fisher od dwóch miesięcy stoi na mojej półce i czekała na właściwy moment.

Ten moment właśnie nadszedł.

To będzie moje drugie szkolenie organizowane przez Instytut Poliwagany, tym razem poświęcone psychoterapii sensomotorycznej – podejściu stworzonemu przez Pat Ogden, które łączy pracę z ciałem i umysłem w rozumieniu traumy oraz trudności w budowaniu bezpiecznej więzi.

To, co szczególnie mnie w tym podejściu interesuje, to spojrzenie na ciało jako ważne źródło informacji. Na to, jak nasze doświadczenia zapisują się w napięciu, ruchu, oddechu, sposobie reagowania.

Wierzę, że dobry terapeuta pozostaje również uczniem. Że rozwój nie kończy się na zdobyciu kolejnego certyfikatu, ale jest ciągłym poszukiwaniem, pogłębianiem i poszerzaniem perspektywy.

A Wy? 🌱

Czy te letnie dni przyniosły Wam myśl o zrobieniu czegoś dla siebie?

Może jest jakiś warsztat, kurs, książka albo program, na który od dawna macie ochotę się zapisać?

Co czeka na Waszej „półce” – tej prawdziwej albo symbolicznej? 😊

foto. Pat Ogden

05/08/2026

Z zewnątrz wszystko wygląda dobrze.

Praca.

Dom.

Rodzina.

Codzienne obowiązki.

Uśmiechasz się.
Wywiązujesz się z tego, co trzeba.
Pamiętasz o ważnych terminach.
Inni mówią, że świetnie sobie radzisz.

I być może mają rację.

A jednak czasem, kiedy wieczorem robi się cicho, pojawia się trudne do nazwania uczucie.

Jakbyś przez cały dzień była obecna wszędzie …
tylko nie u siebie.

Nie chodzi o to, że nie kochasz swojego życia.

Nie chodzi o to, że jesteś niewdzięczna.

Czasem po prostu przez bardzo długi czas żyjemy bardziej w rytmie tego, co trzeba zrobić, niż tego, co naprawdę czujemy.

Powoli przestajemy zauważać własne potrzeby.

Nie dlatego, że ich nie mamy.

Dlatego, że przez lata ważniejsze było coś innego:
zdążyć,
zadbać,
pomóc,
dopilnować,
wytrzymać.

Aż któregoś dnia pojawia się pytanie:

Kiedy ostatnio zrobiłam coś dlatego, że naprawdę tego potrzebowałam, a nie dlatego, że „powinnam”❓

Nie znam odpowiedzi na to pytanie w Twoim imieniu.

Ale wiem, że czasem właśnie od niego zaczyna się powrót do siebie.

Nie od wielkiej życiowej zmiany.

Od zatrzymania.
Od ciekawości.
Od odwagi, żeby usłyszeć własną odpowiedź.

Może dziś warto dać sobie kilka minut ciszy i sprawdzić, co pojawia się, kiedy nic nie trzeba.

Adres

Wróblewskiego 67
Siemianowice Slaskie
41-106

Telefon

+48501409954

Strona Internetowa

https://www.aleksandraskwara.pl/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Aleksandra Skwara Psychoterapia i Fotografia Terapeutyczna umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Ta Szkoła

Wyślij wiadomość do Aleksandra Skwara Psychoterapia i Fotografia Terapeutyczna:

Chcesz aby twoja szkoła była na górze listy Szkoła w Siemianowice Slaskie?