School Decorating Glass and Crystal Glass Słupsk

– trawieniem nazywamy proces chemiczny, który powoduje rozpuszczanie się szkła. W skutek tego procesu, na powierzchni szkła powstają określone kompozycje plastyczne w postaci wgłębień. Wgłębienia owe są wynikiem żrącego działania kwasu.
Lazurowanie – szkło zdobione przy pomocy tej metody osiąga wygląd imitujący drogie kamienie (diamenty, szmaragdy, rubiny. Zdobienie szkła ową metodą odbywa się według następującego procesu:
- przygotowanie odpowiedniej pasty (związki srebra lub miedzi, wypełniacze i spoiwa)
- nanoszenie pasty na powierzchnię szklana
- suszenie
- ogrzewanie szkła do odpowiedniej temperatury, w której pozostaje przez ściśle określony czas
- studzenie oraz zmywanie pozostałości pasty
Efekt Iryzowania szkła, potocznie zwany tęczowaniem osiąga się poprzez naniesienie cienkiej przezroczystej warstwy chlorków cyny i tytanu. Utleniając się w wysokiej temperaturze, tworzą one powierzchnię mieniącą się barwami tęczy.
Fotochromowanie–to proces, polegający na tworzeniu barwnych wzorów w szkle poprzez odpowiednie naświetlenie szkieł światłoczułych oraz poddaniu ich specjalnej obróbce termicznej.
Fotochemigrafia jest to niejako kontynuacja wcześniej opisanej metody fotochromowania. Polega ona na trawieniu szkła ze wzorami wykonanymi w szkle fotoczułym. W wyniku tego procesu uzyskać można wzorzyste reliefowe dekoracje o niezwykle precyzyjnym rysunku. Dzięki tej metodzie można uzyskać bardzo precyzyjne wzory, np. wytworzenie siatki z 14 tys. otworków w 1 cm².
Grawerowanie laserowe (wewnętrzne) polega na wypalaniu w szkle wprowadzonych do programu komputerowego wzorów. Wypalanie jest możliwe dzięki zastosowaniu promienia laserowego, który generując punktowo wysoką temperaturę stapia szkło, dzięki czemu możliwe jest uzyskanie efektu 3D w bryle szkła. Najlepszy efekt uzyskuje się używając do tego celu szkła ołowiowego (kryształ).

Szlifowanie szkła – jest to inaczej ścieranie powierzchni szklanych w celu uzyskanie wcześniej zaprojektowanych płaszczyzn. Płaszczyzny te mogą być matowe, szorstkie, matowe gładkie lub lśniące (wypolerowane). Celem tej metody jest wyeksponowanie naturalnych, najbardziej cenionych cech szkła, czyli jego niepowtarzalnych właściwości optycznych.
Grawerowanie (rytowanie)–do tego celu używa się urządzeń mechanicznych zwanych szlifierkami wrzecionowymi lub szlifierkami pionowymi. Urządzenia te służą do nadawania ruchu obrotowego tarczom szlifierskim lub wrzecionom diamentowym, za pomocą których zeszlifowuje się wierzchnią warstwę powierzchni szklanej.
Polerowanie to proces, za pomocą którego nadaje się połysk zmatowionym wcześniej warstwom szkła. Można ten efekt osiągnąć „na gorąco” rozgrzewając miejscowo szkło do temperatury jego topnienia, chemicznie – poddając szkło działaniu kwasu fluorowodorowego lub jego zamienników oraz mechanicznie – za pomocą tarcz i materiałów ściernych.

Sztuka zdobienia szkła jest prawie tak dawna, jak sztuka jego wytwarzania. Większość z obecnie wykorzystywanych metod zdobienia szkła znana była już od starożytności. Jedynie narzędzia, urządzenia oraz organizacja pracy były stale ulepszane wraz z rozwojem przemysłu. Istnieją dwie główne metody zdobienia szkła. Należy pamiętać, iż w większości przypadków mamy do czynienia z więcej niż jedną metodą zdobienia użytą podczas obróbki jednego wyrobu.
Pierwszą z nich jest metoda hutnicza – polega ona na upiększaniu wyrobów szklanych już w fazie ich wytwarzania. Metoda ta polega na nadawaniu oryginalnego, wymyślnego kształtu wyrobom podczas ich ręcznego formowania. Za pomocą tej metody ozdabia się szklany wyrób przy pomocy rozgrzanych, kolorowych kawałków szkła, które następnie przylepia się do uformowanego wcześniej szkła. Oprócz wyżej wymienionej metody stosuje się jedną z najstarszych metod zdobienia polegającą na nawijaniu rozgrzanego szkła na wcześniej uformowany wyrób. Ta widowiskowa metoda zwana jest potocznie „szpilowaniem”.
Druga metoda, polegająca na zdobieniu już ukształtowanego szklanego wyrobu nosi nazwę zdobienia „na zimno”. Do tego typu metod zalicza się: szlifowanie grani oraz płaszczyzn, grawerowanie (rytowanie), polerowanie szkła (termiczne, chemiczne lub mechaniczne), trawienie kwasami, matowienie mechaniczne lub chemiczne (satynowanie), lazurowanie, srebrzenie, iryzowanie, złocenie, wyłupywanie szkła, malowanie mechaniczne lub ręczne farbami szkliwnymi, fotochromowanie lub fotochemigrafia, grawerowanie laserowe wewnętrzne. Są to najbardziej rozpowszechnione metody zdobienia szkła, które na przestrzeni lat cieszyły i wciąż cieszą się największą popularnością. Poniżej krótki opis niektórych wymienionych wcześniej metod