Piotr Mazurowski

12/01/2022

Na razie przybywa dnia na kurzy krok, wnet na barani skok pójdzie. Budzę się z letargu, z mroczej depresji, z szarego otumanienia. Już słowa jakieś mi wchodzą, gdzieś na horyznocie.
Kruchość egzystencji.

wszędzie wokoło to, co nieznane,
co przypadkowe i wiecznie zmienne.

przetrwać niepewność, nieobliczalność
zjawisk i jakoś oswoić chaos.

komu służy wstrząs? rozwój i rozkwit
rosną pod wpływem stałej zmienności,

przypadkowości. brak ładu i stres
oraz ryzyko żywiołem życia.

szukam zdolności wykorzystania
zmian, miast dzikiej ucieczki prze nimi,

by krzykiem serca, otwartą głową
pojąć smak zmiany i blask nowego.

15/12/2021

To już teraz nie nalezy do "czapli", bo jej czas minął. Zaczyna sie nowy czas, inny. Nie wiem sam jakim on będzie. Przyszłość jest zawsze wielką niewiadomą.
[ Napisałem to w parę chwil….]

on opowiada: szczepienia to oszustwo
światowy spisek globalnych sił
zamach na wolność naszą i waszą
a przecież przodkowie walczyli

nie wiem, nie znam się na tym

nie wiem, nie chcę o tym myśleć

nie chcę brać udziału w sporach
one ograniczają, zniewalają koniecznością
już lepiej pozostać gdzieś obok – poza
sporami sycąc się obojętną nonszalancją
i studiując ukryte myśli
wyryte na twarzach przechodniów
odbijające się w lustrach lub utrwalone
w maskach kobiet i mężczyzn
w maskach zwierząt

liczy się tylko świadomość
ustawicznych przeobrażeń i wiecznej wędrówki
przez maski przechodniów prześwieca
czas, kolor i dowody istnienia
poza czyimkolwiek wyobrażeniem
i postępują ciągłe przeobrażenia
wyszczerzone zęby masek wojowników
przechodzą w szeregi szarych wilków
a maski kobiece nabierają nimbów.

nie potrafię osiągnąć pewności

[ napisałem w parę chwil a poprawiam
ciągle z całą bezradnością…]

20/10/2021

18/10/2021

14/10/2021

Październik. Trwa kolejny Konkurs Chopinowski. Już trzeci etap. Znowu mazurki... Wracam myślą do słów zapisanych przed laty.
A może…

Kiedy Kate Liu budziła kolejne mazurki,
z uśpienia, to zanim pierwszy dobrzmiał końca,
już brzmiał drugi, wnet trzeci wstawał szukać słońca
po ścieżkach, po dróżkach, przez doliny, przez górki.

Trudno było rozpoznać, jak rodzą się dźwięki.
Fortepian to, czy ona świat nam opowiada,
lub może dźwięk ze słońca promykami spada,
może sobą czujemy proste życia wdzięki?

A fortepian? A ona? Może to dodatki?
Może ich wcale nie ma? Może nam się zdaje,
a muzyka czas cofa, pełźnie przez rozstaje,
a rozchodzi się z domu szopenowskiej matki?

Muzyka poza czasem barwi świat malwami.
Błyszczy śród liści gruszy, jak smak agrestowy,
jak słodki zapach róży i jak miód lipowy,
co gdzieś znika czasami i wraca czasami.

10/10/2021

Praca nad muzyką do Rapsodii Nordy postępuję wkrótce będzie gotowa całość