Sprężynowo

31/03/2026

To już dziś! Zapraszamy Was na spotkanie informacyjne w sprawie rekrutacji na rok szkolny 2026/27. Jeśli nie wpisał(e/a)ś się na listę uczestników możesz to jeszcze zrobić! Zapraszamy! [email protected]

23/03/2026

Już w następny wtorek (31.03 godz. 17.30) zapraszamy Was na spotkanie informacyjne, na którym usłyszycie więcej na temat rozpoczynającej się właśnie rekrutacji na nowy rok szkolny! Zapraszamy rodziców dzieci z roczników 2023 oraz 2022.

13/09/2025

Nie bój się sięgnąć po pomoc

Od września 2025 r. Specjalistyczna Poradnia Psychologiczna dla Dzieci i Młodzieży zaprasza na bezpłatne konsultacje psychologiczne:
1. dla dzieci od 4 roku życia,
2. młodzieży i młodych dorosłych do 21 r.ż (jeśli się uczą do 26 r.ż.)
3. rodziców/opiekunów.
Zapraszamy w dwóch nowych lokalizacjach:
-Białołęka, ul. Ceramiczna 9b (Środowiskowy Dom Samopomocy) - od 1 września 2025 r.
-Białołęka, ul. Modlińska 257 (Białołęcki Ośrodek Kultury)- od 3 września 2025 r.
Specjalistyczne Poradnie Rodzinne m.st. WarszawyCentrum Wspierania RodzinOgnisko MarymontOgnisko BródnoOgnisko MuranówOgnisko UrsynówOgnisko OkęcieOgnisko PragaOgnisko StarówkaOgnisko MokotówSPOT Młodzieżowy WawerSpot Młodzieżowy Praga PółnocOgnisko Markowska

31/08/2024

Gdyby ktoś szukał…

Warszawo! Mamy jedno miejsce w Brzegu dla dziecka w 1 klasie. Kontakt: [email protected].

12/03/2024

Gdyby ktoś szukał to gorąco polecamy ❤️

Tym razem warsztaty adaptacyjne to okazja do poznania grochowskiego Świetlika (ul. Igańska 20).

Już w najbliższą sobotę - 16 marca, o godzinie 10.00 - zapraszamy rodziców i dzieci na spotkanie z życiem codziennym Montessori. Będzie można wziąć udział w kilku ciekawych aktywnościach, poznać naszą przestrzeń i przedstawicielki naszego zespołu - panią Zuzię i panią Magdę.

Przybywajcie:)

Obowiązują zapisy pod adresem [email protected]

13/02/2024

Lepszej recenzji: nie tylko filmu, ale i istoty relacji rodzic-dziecko, nie przeczytacie. Polecam ♥️

Łkała. Siedziała z tyłu na kanapie w samochodzie i łkała...

*****

Kilkanaście minut wcześniej wyszliśmy z kina. Oglądaliśmy przedpremierowo film "Chłopiec z burzy" - chwytającą za sercę historię małego Michaela, który zaopiekował się trzema osieroconymi pelikanami. Rodziców piskląt zabili kłusownicy. Bez pomocy z zewnątrz zdechłyby z głodu i chłodu.

Chłopiec zabrał je do domu. Karmił, ogrzewał, bawił się z nimi. One dorastały razem z nim.

Tu trzeba dodać, że Michael był półsierotą. Mama i siostra zginęły w wypadku samochodowym. Mieszkał z ojcem nad brzegiem oceanu. Żyli niczym odludkowie: jedli to, co tata złowił, tata go uczył, tata go chronił. Zbudowali ze sobą relację silną, choć nierówną - tata był tym, który w domu decydował.

Jednak gdy Michael przyniósł pisklaki, coś się w nim zmieniło. Zobaczył, że wraz z tymi bezbronnymi ptakami do ich domu zawitała radość. Jakieś takie poczucie sensu, wykraczające ponad banalne iść, jeść, spać. Dodatkowo dostrzegł, że Michael dojrzał. Wziął na siebie odpowiedzialność za życie i był gotów do poświęceń. No i najważniejsze - tata dawno nie widział Michaela tak szczęśliwego. :)

[SPOILER ALERT!]

Jednak po jakimś czasie ptaki dorosły i musiały się usamodzielnić. Zdecydował o tym tata. Michael buntował się, ale powoli docierało do niego, że tak będzie dla nich lepiej.

Na szczęście ojciec nie napierał. Dał chłopcu czas na oswojenie się z myślami, ale i na uporządkowanie emocji. Spokojnie czekał na moment, aż Michael będzie gotowy na rozstanie.

Wreszcie nadszedł ten moment. Jednak jeden z pelikanów nie chciał odlecieć. Wrócił do Michaela. Nazywał się Pan Percival. Postanowił spędzić resztę życia u boku chłopca. Niestety, na jego drodze stanęli kłusownicy...

[KONIEC SPOILER ALERT]

*****

No więc łkała. Milcząco, bez słów. Po prostu co jakiś czas pociągała nosem i wydawała jęk. Przeszywający, drapiący w serce mnie, jej ojca.
- Mogę jakoś ci pomóc? - zapytałem.
- Nie...
- Czy coś się stało?
- Nie.
- No przecież widzę, że coś się dzieje.
- Nie! - podniosła głos.

Odpuściłem.

Przypomniałem sobie, że ojciec Michaela w trudnych dla niego momentach też odpuszczał. Zamiast moralizować, milczał. Zamiast dawać rady, był tuż obok. Reagował, gdy Michael dał wyraźnie znać, że tego chce i potrzebuje. Dzięki temu emocje chłopca były uporządkowane, a decyzje przemyślane.

Postanowiłem też tak zrobić w stosunku do swojej córki.

Być.

Trwało to jakieś 3 godziny. Siedziałem z nią, przytulałem, odchodziłem, wracałem, siedziałem, przytulałem...

Byłem.

W pewnym momencie zaczęła się ze mną przekomarzać. Jakoś tak banalnie, na zasadzie przepychania się, kto silniejszy. Wciąż trochę opuchnięta od łez, ale już z uśmiechem na ustach. Wróciła.

Wciąż nie wiem, czy jej smutek był prostą reakcją na obejrzany film. A może ta historia wyzwoliła w niej jakieś głębiej ukryte wspomnienia, doświadczenia czy przeżycia? Nie wiem, nie chciała mówić. Uszanowałem to.

Opowie, kiedy zechce. Ja będę czekać. Tuż obok.



PS: Idźcie z dziećmi do kina na "Chłopca z burzy" albo przeczytajcie z nimi książkę pod tym samym tytułem. Może dzięki temu zrobicie krok bliżej: bliżej własnych serc albo bliżej siebie nawzajem. Albo tu i tu. Warto!

23/11/2023

Wspaniały filmik…

27/10/2023

Podoba mi się to spojrzenie! Jest ono bliskie temu co my w Sprężynowo chcemy robić. Komunikacja jest filarem naszej działalności, i widzimy, ze to działa. Nie zawsze się tak da, żeby odejmować, ale zawsze warto porozmawiać i ustalić, jakie rozwiązanie jest dla wszystkich stron najlepsze, biorąc pod uwagę dobro dziecka ❤️ jesteśmy w tym razem…

Podczas dyskusji po moim wystąpieniu na ubiegłotygodniowej konferencji „Spektrum komunikacji” padło pytanie:
„Gosiu, czy Ty możesz nam powiedzieć, dlaczego terapeutom często tak trudno współpracuje się z rodzicami?”.
W domyśle: dlaczego oni udają czasem, że nie słyszą, albo potakują i nie robią, zapominają, albo jawnie się sprzeciwiają, albo mają na wszystko swój pomysł, albo nie można się od nich doprosić dokumentów, informacji zwrotnej, zadań domowych, obecności na zajęciach, zaangażowania w proces terapeutyczny.

Baaardzo za nie dziękuję! Bo jego intencją było: ciekawimy się, chcemy zrozumieć. Chcemy tego rodzica zobaczyć. Czy możesz nam pomóc? Odpowiedziałam tam i napiszę tu.

Bo są zmęczeni.
Bo wypełniają te same dokumenty piąty raz.
Bo opowiadają historię dziecka szesnasty raz.
Bo przeżyli tyle strat terapeutów/nauczycieli/przedszkoli/szkół, że zanim się zaangażują w kolejną relację, to trzy razy się zastanowią.
Bo to małe ćwiczonko, które im proponujecie należy pomnożyć przez sześć obszarów, w których „powinni” zadbać o małe ćwiczonko.
Bo wiedzieć, co należałoby zrobić, to nie zawsze umieć to zrobić.
Bo potrzebują kogoś, kto by im odjął, a nie dokładał. Niosą już naprawdę ciężki plecak.
Bo diagnoza dziecka często prowadzi do miejsca, w którym rodzice słyszą: „To teraz niestety muszą państwo wszystko robić inaczej, bo normalnie to tu się nie da”. Trzeba wielce specjalistycznie.
A oni chcą być rodzicami.
Chcą mieć wpływ.
Na końcu i tak oni ponoszą odpowiedzialność.

Praca z Agnieszka Stein nauczyła mnie, że przyczyną takiego tarcia, trudności (czy nawet konfliktu) zwykle jest to, że czynimy klientem dziecko. Na jego rzecz chcemy działać i dlatego wchodzimy w rolę tego, kto bierze za ten proces wsparcia odpowiedzialność i z góry mówi rodzicowi, co ten ma robić.

Nie da się działać na rzecz dziecka, nie biorąc pod uwagę rodzica. Jego potrzeb, jego celów i jego możliwości. Potrzebujemy specjalistów, którzy otoczą wsparciem rodziców. Którzy będą im służyć, a nie od nich wymagać. I którzy będą ich słuchać, a nie dyktować rozwiązania.

Jesteśmy połączeni.

18/09/2023

Увага, запрошуємо усіх бажаючих жінок на зустріч присвячену жінкам та жіночому спілкуванню. Усіх, хто бажає розширити своє коло знайомих та піднести себе на духу прошу зголоситись до Margaryta Sorokun

10/09/2023

Dużo u nas ostatnio dwu- i trzylatków w procesie odpieluchowania. Pamiętajcie, że każde dziecko osiąga swoją gotowość do samodzielnego korzystania z toalety w swoim tempie. Dodatkowo- ten proces znacznie różni się w żłobku/przedszkolu od tego, co widzicie w domu. To są dwa zupełnie różne środowiska, różne procesy, schematy. Zamiast rezygnować z pieluchy po pierwszych oznakach odpieluchowania dajcie dziecku czas na oswojenie się z nowymi rytuałami w bezpiecznym, dopasowanym do dziecka tempie. Nie zawstydzajmy („pieluszki są dla małych dzieci!”), nie przyspieszajmy („bo w domu już woła!”), nie naciskajmy („bo dzieci znajomych wyrzucili pieluszki jak dziecko skończyło 2 latka i się nauczył!”). My dorośli nie zdajemy sobie sprawy jak długofalowe i ważne skutki ma proces przebiegu odpieluchowania dziecka. Dajmy im czas…

31/08/2023

Trochę jakby o nas… ;)