Fundacja Aitwar

Ważna informacja dla NGO

Samorząd może nieodpłatnie udostępniać pomieszczenia dla NGO wraz opłaceniem mediów, nie naliczając VAT.

To ważna interpretacja dla samorządów i organizacji pozarządowych:

nieodpłatne udostępnienie pomieszczeń przez gminę na rzecz NGO — wraz z mediami — nie musi oznaczać obowiązku naliczenia VAT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 17 kwietnia 2026 r., wydał interpretację indywidualną dotyczącą sytuacji, w której gmina — poprzez Centrum Usług Społecznych — udostępnia pomieszczenia organizacjom pozarządowym w celu realizacji zadań własnych z zakresu usług społecznych, aktywizacji mieszkańców i współpracy z sektorem obywatelskim.

Kluczowy wniosek jest praktyczny: jeżeli nieodpłatne udostępnienie pomieszczeń odbywa się w ramach zadań własnych gminy i nie ma charakteru działalności gospodarczej, to taka czynność nie podlega opodatkowaniu VAT. Co bardzo ważne - dotyczy to również mediów, gdy są one nierozerwalnie związane z korzystaniem z pomieszczeń, a organizacje nie mają możliwości wyboru dostawców ani rozliczania zużycia według indywidualnych liczników.

Nie ma więc potrzeby przekazywać organizacji grantu na opłacanie mediów w lokalu gminnym, co jest często praktykowane.

To rozstrzygnięcie, choć indywidualne, ma znaczenie nie tylko podatkowe, ale także systemowe. Pokazuje, że współpraca samorządu z organizacjami pozarządowymi może być realizowana w formule wspierającej lokalną aktywność obywatelską bez dodatkowego obciążenia podatkiem VAT, o ile jest właściwie osadzona w zadaniach publicznych gminy.

CZŁOWIEK CZŁOWIEKOWI CZŁOWIEKIEM...
Sąsiad sąsiadowi sąsiadem

Dzień dobry Państwu.

Staniemy dziś na placu Wolności nie dlatego, że chcemy kogokolwiek oskarżać.

Staniemy tam dlatego, że nie chcemy przyzwyczaić się do zła.

Nie chcemy przyzwyczaić się do tego, że człowiek może zostać pobity tylko dlatego, że mówi po ukraińsku. Nie chcemy przyzwyczaić się do tego, że dzieci mogą bać się odezwać do swojej mamy w ojczystym języku. Nie chcemy przyzwyczaić się do tego, że ktoś może bać się wrócić do domu tylko dlatego, że jest naszym sąsiadem z Ukrainy.

Dzisiejsza pikieta nosi tytuł „Sąsiad sąsiadowi sąsiadem”.

To nie jest przypadkowy tytuł.

Bo sąsiedztwo nie jest kwestią paszportu.

Sąsiedztwo jest wyborem.

Można mieszkać drzwi w drzwi i pozostać sobie obcymi.

Można też otworzyć drzwi i powiedzieć:

„Jeżeli potrzebujesz pomocy – jestem obok.”

24 lutego 2022 roku Rosja rozpoczęła bandycką agresję przeciwko Ukrainie.

Trzy dni później Fundacja AITWAR organizowała zbiórkę dla szpitala w Charkowie.

Kilka tygodni później otworzyliśmy Yasną Izbę.

Nie pytaliśmy wtedy nikogo o poglądy polityczne.

Nie pytaliśmy o narodowość.

Nie pytaliśmy, skąd ktoś pochodzi.

Pytaliśmy tylko:

„Czy jesteście bezpieczni?”

Od tamtej chwili do 2025 roku wsparliśmy ponad 1800 osób, które uciekły przed wojną.

Dzieci otrzymywały opiekę, posiłki, naukę języka polskiego, pomoc psychologa, logopedy i fizjoterapeuty.

Rodzice uczyli się języka polskiego.

Pomagaliśmy odnaleźć się w polskich urzędach, szkołach i codziennym życiu.

Bo właśnie po to istnieją organizacje społeczne.

Nie po to, aby dzielić.

Po to, aby łączyć.

W 2022 roku realizowaliśmy projekt „Jak się tu odnaleźć”.

Ktoś mógłby powiedzieć, że były to warsztaty.

Psycholog.

Doradztwo.

Wycieczki.

Sesja fotograficzna.

Ale dla uczestniczek było to coś znacznie większego.

Jedna z nich powiedziała zdanie, którego nigdy nie zapomnimy:

„Po raz pierwszy od wybuchu wojny poczułam się kobietą.”

Nie uchodźczynią.

Nie numerem PESEL.

Nie beneficjentką.

Po prostu...

Kobietą.

To jedno zdanie było warte całego projektu.

Poznajcie dwie z naszych sąsiadek.

Katerina.

Lekarka neonatolog.

Każdego dnia ratowała życie nowo narodzonych dzieci.

Mama czterech córek.

Po pracy tworzy ręcznie świece i mydła.

Marina.

Przyjechała z Odessy.

Uciekając przed wojną była w ciąży.

Swoją córkę urodziła już poza ojczyzną.

W Ukrainie prowadziła restaurację.

Jest psycholożką.

Nauczycielką sztuk pięknych.

Dzisiaj wychowuje dzieci i pomaga innym odzyskać równowagę.

To nie są anonimowe twarze.

To nie są „Ukraińcy”.

To są Katerina.

To jest Marina.

To są nasze sąsiadki.

Dzisiaj coraz częściej słyszymy język pogardy.

Że ktoś zabiera pracę.

Że ktoś wykorzystuje pomoc.

Że ktoś jest problemem.

Tymczasem fakty są inne.

Według raportu przygotowanego przez Deloitte dla UNHCR około 69% uchodźców z Ukrainy w wieku produkcyjnym pracuje, a ich praca przyczyniła się do zwiększenia polskiego PKB o 2,7% w 2024 roku.

Ale nawet gdyby nie zwiększali PKB ani o jeden procent...

Czy naprawdę wartość człowieka mierzymy wyłącznie tym, ile wypracował?

Lubimy zadawać jedno pytanie.

Ilu Polaków mieszka dziś poza granicami naszego kraju?

Setki tysięcy w Wielkiej Brytanii.

Ponad milion w Niemczech.

Miliony na całym świecie.

Tam również są czyimiś sąsiadami.

Tam również chcą być oceniani nie po akcencie, lecz po tym, jakimi są ludźmi.

Jeżeli oczekujemy szacunku dla Polaków za granicą...

musimy mieć odwagę okazywać go tutaj.

Historia Polski uczy nas bardzo ważnej rzeczy.

My również byliśmy uchodźcami.

Po powstaniach.

Po II wojnie światowej.

Po stanie wojennym.

Miliony Polaków szukały schronienia i pracy w innych krajach.

Dzisiaj historia postawiła nas po drugiej stronie.

I to od nas zależy, jak zostaniemy zapamiętani.

Czy jako naród, który otworzył drzwi?

Czy jako naród, który zatrzasnął je przed nosem ludzi uciekających przed wojną?

Nie zgadzamy się na przemoc.

Nie zgadzamy się na nienawiść.

Nie zgadzamy się na bicie ludzi za język, którym mówią.

Nie zgadzamy się na odczłowieczanie kogokolwiek.

Bo nienawiść nigdy nie zatrzymuje się na jednej grupie.

Dzisiaj dotyka Ukraińców.

Jutro może dotknąć każdego z nas.

Dlatego proszę Państwa o jedną rzecz.

Kiedy jutro spotkacie na klatce schodowej sąsiadkę z Ukrainy...

powiedzcie jej po prostu:

„Dzień dobry.”

Uśmiechnijcie się.

Zapytajcie, czy wszystko w porządku.

Czasami właśnie od tego zaczyna się pokój.

Nie od wielkich deklaracji.

Nie od polityki.

Od zwykłego ludzkiego gestu.

Bo sąsiad...

nie jest zagrożeniem.

Sąsiad jest człowiekiem.

A człowiek zawsze powinien być ważniejszy od uprzedzeń.

Dzisiaj prezeska naszej Fundacji odwiedziła Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach, by spróbować swoich sił w wykonaniu ludowego pająka zwanego pieszczotliwie „jeżykiem”. Razem z wiceprezesem, rzecz jasna.
Tuż obok Ostrowa Lednickiego, wyspy związanej z początkami państwa polskiego.
Słowiańskiego państwa polskiego.

I w tym miejscu mocniej, niż zwykle, dało się odczuć słowiańskość. Byliśmy razem z naszymi ukraińskimi przyjaciółmi, z którymi chodziliśmy od chaty do chaty porównując, ile to wspólnego łączy nasze kultury. Słowiańskie kultury.

Wiemy, że Polacy nie odczuwają tak silnie słowiańskości - badaliśmy to kilka lat temu wśród ponad 1000 uczniów i uczennic poznańskich szkół. To nas boli. To i brak rzetelnej nauki mitologii rodzimej.

Dlaczego o tym piszemy?
Dlatego, że 𝗡𝗜𝗘 𝗠𝗔 𝗡𝗔𝗦𝗭𝗘𝗝 𝗭𝗚𝗢𝗗𝗬 𝗡𝗔 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗠𝗢𝗖 𝗪 𝗦𝗧𝗢𝗦𝗨𝗡𝗞𝗨 𝗗𝗢 𝗟𝗨𝗗𝗭𝗜 𝗭 𝗨𝗞𝗥𝗔𝗜𝗡𝗬!!!
𝗡𝗜𝗘 𝗠𝗔 𝗡𝗔𝗦𝗭𝗘𝗝 𝗭𝗚𝗢𝗗𝗬 𝗡𝗔 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗠𝗢𝗖 𝗪𝗢𝗕𝗘𝗖 𝗡𝗜𝗞𝗢𝗚𝗢!!!!

Dlatego włączamy się w jutrzejszą akcję pikiety „Sąsiad Sąsiadowi Sąsiadem” organizowanej w Poznaniu, Warszawie, Łodzi i Słupsku.

Pikiety przeciwko przemocy wobec cudzoziemców, pikiety nawiązującej do pokoju i szacunku.

𝐂𝐳𝐥𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤 𝐂𝐳𝐥𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤𝐨𝐰𝐢 𝐂𝐳𝐥𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤𝐢𝐞𝐦!

Link do wydarzenia w komentarzu.

I tak u nas jest i będzie zawsze!
Z szacunkiem do każdego dobrego człowieka.

Policzmy się i pokażmy, że jest nas więcej niż osób szerzących wrogość.

Codzienność nie tworzy się sama. Budujemy ją każdego dnia - w pracy, w szkole, w sklepie, na klatce schodowej, przy rodzinnym stole i na ulicy.
Nie ma dwóch osobnych codzienności dla tych, którzy są w Polsce od zawsze, i dla tych, którzy tu przyjechali. Jest jedna, wspólna. To od nas zależy, czy będzie oparta na zaufaniu, otwartości i wzajemnej pomocy.

Dopisz się, jeśli chcesz Polski, w której ludzie traktują się z szacunkiem, czują się bezpiecznie i chcą, by tak czuli się inni.

Razem buduję codzienność: razemlepiej.com

Kampanię przygotowały: Amnesty International, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Klub Inteligencji Katolickiej, Konsorcjum Migracyjne, Fundacja Kuchnia Konfliktu, Stowarzyszenie Nomada, Fundacja Ocalenie, Podlaskie Ochotnicze Pogotowie Humanitarne, Fundacja Polskie Forum Migracyjne, Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, Fundacja Widzialne, Fundacja Polistratos, Grupa Granica.

Reżyser: Martinez Swystun
Studio Produkcyjne: Prodigious Poland
Szef Produkcji Filmowej: Beata Bacieczko
Producent: Bartosz Majkowski
Kierownik: Produkcji Ewa Ciszewska
Scenariusz: Martinez Swystun
Zdjęcia: Franciszek Lubicz Łapiński
Muzyka: Jan Garritsen, Haim Mazar / Shutterstock Music Canada ULC
Montaż: Jakub Dąbrowski (Team Editors)
Kolorkorekcja, VFX Artist: Tomasz Michalczewski
Postprodukcja dźwięku: Albert Stensen, Martyna Laska
Postproducent: Bartosz Klimala
Studio postprodukcji: Prodigious Poland

"Był kiedyś taki Czerwiec..."

Nasz projekt powoli dobiega końca, ale pozostanie z nami na długo. Miał być nieco mniejszy, ale rozrósł nam się troszkę o spotkania z ciekawymi ludźmi, których młodzież słucha, wywiad w radio i spotkanie z telewizji.

Właśnie wczoraj młodzież z jeżyckich szkół i Rada Młodzieżowych Jeżyków odwiedziła telewizję TVP3 Poznań, by opowiedzieć o projekcie, ale przede wszystkim po raz pierwszy zaprezentować wykonane przez siebie transparenty.

W naszym projekcie zależało nam, by nie tylko skupiać się na historii sprzed 70 lat, ale i na tym, jakie są oczekiwania współczesnej młodzieży. Czy oni też wzięliby udział w wydarzeniach podobnych do Poznańskiego Czerwca'56? Czy powinni się angażować społecznie?

Dlatego też z wielką pomocą Józefa z Młodzieżowa Rada Miasta Poznania nasze Jeżyki dyskutowały o tym, jakie powinno być miasto.

I dlatego w telewizji, oprócz plakatów nawiązujących do wydarzeń sprzed siedemdziesięciu lat, były takie, które mówiły głosem dzieciaków.

"Bezpłatna komunikacja miejska"
"Mniej remontów w jednym czasie"
"Lepsza edukacja"
"Pokój na świecie"

Prawda, że mądrze?

Potwierdzenie - filmik ze spotkania w TVP3 - w komentarzu
_______________________________________________
Działania prowadzone jako element projektu: „ Był kiedyś taki Czerwiec” - działania międzydzielnicowe z okazji 70-ej rocznicy Poznańskiego Czerwca’56
Projekt dofinansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania
.

Co dzisiaj u nas słychać?
Słychać audycję w Radio Emaus.
O czym ta audycja?
O naszym projekcie "Był kiedyś taki Czerwiec..."

Posłuchajcie, co na temat poznańskiej historii sprzed 70 lat mówią: Barbara Antczak ze Szkoła Podstawowa nr 36 im. mjr. Henryka Sucharskiego w Poznaniu i Tymon Grzesiuła ze Szkoła Podstawowa nr 71 im. Janusza Kusocińskiego w Poznaniu.

Link do audycji w komentarzu.

________________________________________________
Działania prowadzone jako element projektu: „ Był kiedyś taki Czerwiec” - działania międzydzielnicowe z okazji 70-ej rocznicy Poznańskiego Czerwca’56
Projekt dofinansowany ze środków budżetowych Miasta Poznania
.