Dwujezyczne Przedszkole Polsko - Niemieckie Ene due Rabe

Zrobiłaś to, kiedy byłaś wykończona
Zrobiłaś to, kiedy byłaś przytłoczona
Zrobiłaś to, kiedy miałaś złamane serce
Zrobiłaś to, kiedy skończyło Ci się Twoje paliwo

I jakoś dalej to robisz, dalej jesteś wspaniałą mamą i dajesz z siebie swoim dzieciom to, co najlepsze.

Drogie mamy jesteście niesamowite, niezastąpione, genialne.
Jesteście ich całym światem, nieskończonym komfortem.

W taki dzień jak dzisiaj z całego serca życzymy Wam, aby dobro przychodziło do Was wtedy, gdy najbardziej go potrzebujecie.
A kiedy już przyjdzie, życzymy Wam, abyście pamiętały, że jesteście warte każdej jego cząstki.

Pełne podziwu, mocno przytulamy dzisiaj wszystkie Mamy ❤
Ene Due Rabe

A teraz maj, dookoła maj! Wycieczka nad Rusałkę to świetna okazja, by poprzyglądać się zieleni i mieszkańcom trawy.

Marzec i kwiecień w przedszkolu miały w sobie coś z cichej magii dzieciństwa — tej, którą dorośli pamiętają jak przez mgłę, ale której wciąż tak bardzo potrzebują.

To był czas, kiedy dłonie z uwagą lepiły garnki z gliny — czasem krzywe, czasem pękające, ale zawsze pełne sensu. Rozmawialiśmy o garnkach nie tylko jako o przedmiotach, lecz jako o częściach historii, o tym, co mogą w sobie kryć. Opowieść o kamiennej zupie stała się dla nas początkiem refleksji o dzieleniu się, o wspólnocie i o tym, że najprostsze rzeczy mogą mieć największą wartość.

Wracaliśmy też do tradycji — pojawił się kogucik, który jak co roku przypomniał nam o cykliczności natury i budzącym się do życia ogrodzie. A sam ogród… stał się naszą przestrzenią uważności. Obserwowaliśmy, jak rosną rośliny — powoli, cierpliwie, niemal niezauważalnie. Zadawaliśmy pytania: czego potrzebują, by rosnąć? Światła? Wody? Ciepła? A może też spokoju i czasu — tak jak my?

Był to czas leżenia na trawie i patrzenia w niebo, gdzie chmury opowiadały własne historie. Czas tworzenia motyli — lekkich, kolorowych, trochę jak nasze myśli unoszące się między zimą a wiosną.

Te dwa miesiące były dla nas lekcją zatrzymania. Pokazały, że najważniejsze dzieje się w ciszy, w uważnym patrzeniu, w prostych czynnościach wykonywanych z sercem.

Może warto czasem spojrzeć na świat oczami dziecka — wolniej, głębiej, z zachwytem nad tym, co rośnie… nie tylko w ogrodzie.

"Kuckuck, Kuckuck,
ruft's aus dem Wald!"

Kukaj Kukawko z nami na łące, kukaj o wiośnie, boćkach i gaikach!

Piękny to był koncert i my zachwyceni!
Dziękujemy

-"Ciociu kocham Cię jak stąd do Jowisza"

-"Moja rodzina to : Mama Marysia, Tata Sałata, Antek, Ciocia Zuzia i... Ciocia Weronika"

-"Ja Cię kocham taak mocno, wiesz??" *Konradowy uścisk*

-"Wiesz co, Ty pojedziesz ze mną do mojego domu i będziesz się tam ze mną bawić. Dzisiaj. Na ogrodzie" *odwrócenie głowy do drugiej cioci* "I Ty też pojedziesz dobra? Do mojego domu?"

Bycie ciocią znaczy dla mnie kochać i dbać o tych małych ludzi, którzy nie są nawet moi, całym moim sercem.

Bycie ciocią znaczy dla mnie:
Inspirować
Chronić
Dbać
Rozwijać
Doceniać

Praca nauczyciela przedszkolnego jest trochę związana z fizyką. Pracujemy z magnetyczną siłą – kiedy dajemy dzieciom serce, one odpowiadają tym samym.
I właśnie w tej codziennej wymianie dobra rodzi się zaufanie, radość i chęć odkrywania świata.

Bo w edukacji najważniejsza jest relacja ❤

"Jak ja glinę deptać mam,
kiedy małe nóżki mam?"

Za to rączki gotowe do ugniatania, wałkowania, kopania i innych ogródkowych prac! :)

W ramach naszego projektu akwarium udaliśmy się na podwodną przygodę 🌊 do Starego zoo 🐅 gdzie mogliśmy poobserwować różne egzotyczne gatunki ryb 🐠 i gadów 🦎 Ale to była zabawa! 💙

Mieliśmy okazję wziąć udział w pochodzie kolędników ✨️ a to wszystko za sprawą naszego gościa Fletnia Pani, która sprawiła że mogliśmy przenieść się w świat staropolskich tradycji 🫶

Śnieżyca, zawieja, zamieć 🌨 były tematem przewodnim powitania Nowego Roku.
Nasze przedszkolaki stworzyły prace przenoszące nas w śnieżny świat ❄️
Dodatkowo dowiedzieliśmy sie czym są znaki "zimowe". ☃️
Brrr aż nie możemy doczekać się nadchodzących zimowych tygodni!

Przedświąteczny czas w naszym przedszkolu upłynął pod znakiem oczekiwania. Oczekiwania na Święta.

Były świąteczne aktywności – takie, które brudziły ręce brokatem i farbą. Było odpakowywanie prezentów, mnóstwo radości i jeszcze więcej dziecięcych „oooo!” i „zobacz!”.

A w naszym przedszkolu… pachniało piernikami.
Tak prawdziwie, świątecznie, że nawet czas na chwilę zwolnił.

Czekaliśmy. Trochę niecierpliwie. Trochę z wypiekami na twarzy.
I w końcu… doczekaliśmy się! 🎄🤍