Gadatek Centrum Rozwoju Porozumiewania Monika Jerzyk

Zostały tylko 2 miejsca 😱
Zapisy tutaj
⬇⬇⬇
www.centrumgadatek.pl/produkt/19-20-12-2026-wprowadzanie-aac-u-osob-z-niepelnosprawnoscia-zlozona-poziom-ii-poznan/

Dziękuję Marii - organizatorce Psychoterapia Maria Pełko - Poznań, prowadzącym: prof. Katarzynie Schier i Marzenie Barszcz Psychoterapia Przez Ciało, grupie i sobie za ten wyjątkowy czas.

"Każde nawet najbardziej irracjonalne zachowanie jest po to by przywołać bezpieczeństwo w relacji".

KALEJDOSKOP.

Za nami trzecia edycja szkolenia „Dialogi Ciała i Psychiki”, i z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że DIALOG naprawdę jest.
Zarówno między ciałem i psychiką w obrębie … jednego ciała, jak i w wielobarwnej:
* między-cielesności,
* między-umysłowości,
* między-przeżywalności…

Dziękuję:
* Profesor Katarzynie Schier oraz Marzenie Barszcz Psychoterapia Przez Ciało za pełne obfitości PROWADZENIE i możliwość obcowania zarówno z Mądrą Nauczycielką, jak i Wolnym Dzieckiem w każdej z Nich (gdyż dzięki temu te spotkania mogą być jednocześnie przyjemne i rozwijające),
* Wielomodalnościowej Grupie za współtworzenia Plemienia Żywych Ludzi, którzy mogą wzajemnie BYĆ i szukać dobrej dla wzrostu „normalnej symbiozy” by ŁĄCZYĆ, oraz „zdrowej separacji” by pielęgnować ODRĘBNOŚĆ. Oba ruchy są potrzebne, i na szczęście oba wciąż możliwe!

Po tych dwóch dniach jestem z ugruntowanym przekonaniem, że nadal mamy wpływ na kształt swojego życia, a dostęp do korektywnych doświadczeń jest (dosłownie) na… wyciągnięcie ręki 🤗 I nawet jeśli ten ruch sięgania jest jeszcze niepewny, nieśmiały, a może i TERAZ - niemożliwy, to jest jeszcze PRZYSZŁOŚĆ - w której możemy uczyć się nowego. I zaczyna się ona teraz. 🌱

Dziękuję,
M.

(*) słowa i sformułowania w opisie zaczerpnięte z zasobów Grupy - dziękuję za inspirację!

📌 Dialogi Ciała i Psychiki: Symbioza i Separacja „zapisane w ciele” - szkolenie dla psychoterpeutów / 25-26.04.2026 / Poznań

Kinga Szarzyńska
Karolina Cyraniak
Natalia Kolińska
Alicja
Julka Przybylska

Dziękuję 🤗🤗🤗 wszystkim uczestniczkom 🙃.

“Kiedy próbuje powrócić do ciała młodej dwudziestosześcioletniej kobiety, będącej pierwszy raz w ciąży, która uniknęła fizycznej wiedzy o swojej ciąży, równocześnie uciekając od swojego intelektu i powołania, zdaję sobie sprawę, że byłam skutecznie wyalienowana ze swojego rzeczywistego ciała i prawdziwego ducha przez instytucję - a nie fakt - macierzyństwa. Ta instytucja - jak wiemy, podwalina społeczności ludzkiej - pozwala mi tylko na pewne opinie, pewne oczekiwania, czy to ucieleśnione w broszurkach, które czytałam w poczekalni u mojego położnika, aprobacie mojej teściowej, moich wspomnieniach o własnej matce, Madonnie Sykstyńskiej czy tej z Piety Michała Anioła, zmiennym mniemaniu, że kobieta w ciąży jest kobietą spokojną w swym spełnieniu lub po prostu kobietą czekającą. Kobiety zawsze były postrzegane jako czekające; czekające aż je poproszą, czekające na własne miesiączki w lęku czy przyjdą, czekające na dzieci aż dorosną, czy też na nowe narodziny nowego lub menopauzę.

W czasie mojej ciąży miałam do czynienia z tym czekaniem, tym kobiecym przeznaczeniem, poprzez zanegowanie każdego czynnego, mocnego aspektu siebie. Stałam się oddzielona zarówno od mojego bezpośredniego, teraźniejszego cielesnego doświadczenia, jak też od mojego czytającego, myślącego, piszącego życia. Jak podróżniczka na lotnisku której samolot jest opóźniony o kilka godzin i która przekartkowuje magazyny, których nigdy normalnie nie czytałaby, przeszukuje sklepy, których zawartość wcale jej nie interesuje, oddałam się zewnętrznemu spokojowi i głębokiej wewnętrznej nudzie. Wprawdzie nuda jest po prostu maską niepokoju, ale wówczas nauczyłam się jako kobieta bycia w najwyższym stopniu znudzoną zamiast zbadania niepokoju leżącego u podstaw mojego stoickiego spokoju. Moje ciało ostatecznie prawdomówne, odpłaciło mi na końcu, dostałam alergii na ciążę.

…

Męska odwiecznie trwająca zawiść, groza. Lęk przed kobiecą zdolnością tworzenia życia przybierała wciąż na nowo formę nienawiści w stosunku do każdego aspektu kobiecej kreatywności. Nie tylko kazano kobietom pozostać wiernymi macierzyństwu, ale też wmówiono nam, że nasze intelektualne i estetyczne twory są niestosowne, niekonsekwentne czy skandaliczne, są próbą stania się “ jak mężczyzna” czy ucieczką przed “prawdziwymi” zadaniami dojrzałej kobiecości: małżeństwem i rodzeniem dzieci”.

Zostały już tylko 2️⃣ miejsca na szkolenie "WPROWADZANIE KOMUNIKACJI ALTERNATYWNEJ I WSPOMAGAJĄCEJ U OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ ZŁOŻONĄ" poziom II w grudniu w Poznaniu @‼️

⬇️⬇️⬇️

www.centrumgadatek.pl/produkt/19-20-12-2026-wprowadzanie-aac-u-osob-z-niepelnosprawnoscia-zlozona-poziom-ii-poznan/

"Przypuśćmy, że dziecko przeżywa określony stan i potrzebuje stosownej reakcji ze strony opiekuna, Może być radosne i podekscytowane, głęboko nieszczęśliwe albo wściekle rozwrzeszczane. Istnieje ogromna różnica między dorosły, który dysponuje przestrzenią psychiczną potrzebną do wyczucia owego stanu i stosownego uwrażliwienia, atak by dziecko poczuło, że ktoś na nie reaguje i jakoś otacza czułą opieką, a dorosłym, który nie potrafi dostrzec ani przyjąć tego, co w danej chwili czuje jego dziecko".

Tym cytatem z Hobsona (2002) zapraszam na warsztaty "Mentalizowanie w praktyce terapeuty AAC" ▶️ 17-18.10.2026r. Warszawa.

"Słabe" mentalizowanie terapeuty stanowi utrudnienie w procesie wspierania kompetencji komunikacyjnych ‼ Zdolność do mentalizowania jest skorelowana m.in. z bieżącą intensywnością przeżyć emocjonalnych ➡️ czyli regulacja emocjonalna też ma znaczenie 😁.

Na szkoleniu poza teorią zagadnienia będziemy ćwiczyć umiejętności praktyczne, również te związane ze wspieraniem mentalizowania u rodzica, gdyż każde zajęcia prowadzone w obecności rodzica, spotkanie w szkole, a nawet rozmowa na korytarzu dają wiele możliwości do ogniskowania jego uwagi w sposób wspierający mentalizowanie.

Do zobaczenia 🙃

Link do zapisów
⬇⬇⬇
www.centrumgadatek.pl/produkt/31-01-2-01-2026-mentalizowanie-w-praktyce-terapeuty-aac-warszawa/

Dziś był czas na ważne tematy 🙂.
Głosy z grupy były, jak te w mojej głowie 😅 - o konieczności wiedzy "przywiązaniowej" w obszarze AAC.

Podzieliłam się też z grupą moim rozumieniem pojęcia terapeuta_ka AAC, bo to jest bardzo powiązane z tematyką szkolenia.

Informuję, że na szkolenie w pięknym, sierpniowym Gdańsku zostało tylko ‼️ 8 ‼️ miejsc.
Cieszy mnie bardzo ten termin i lokalizacja 🏖⛴️🛥🎡🚤🛟⚓️.
Będę łączyć pracę z przyjemnością 😉😁.

„Czynność karmienia dziecka piersią, podobnie jak akt seksualny, może być emocjonująca, fizycznie bolesna, obciążona kulturowo poczuciem nieodpowiedniości i winy; czy też fizycznie przyjemnym, zasadniczo kojącym doświadczeniem wypełnionym czułą zmysłowością. Ale tak jak kochankowie muszą się rozdzielić po uprawianiu seksu, matka musi odłączyć się od dziecka i odstawić dziecko od siebie.
W psychologii wychowawczej nacisk położony jest na "pozwolenie na odejście dziecka" dla jego własnego dobra. Ale matka potrzebuje pozwolić mu odejść również czy nawet bardziej dla własnego dobra.
Macierzyństwo w znaczeniu intensywnej wzajemnej relacji z poszczególnym dzieckiem czy dziećmi jest jedną stroną kobiecego doświadczenia; nie jest tożsamością na całe życie.

..

Proces "pozwalania na odejście" - chociaż jesteśmy obwiniane, jeśli tego nie uczynimy - jesteśmy aktem buntu przeciwko kulturze patriarchalnej. Lecz nie wystarczy pozwolić naszym dzieciom odejść; potrzebujemy własnego ja, by doń powrócić.
Urodzenie i wykarmienie dziecka jest wykonaniem tego, co patriarchat łączy z fizjologią i następnie przekłada na definicję kobiecości. Ale też może oznaczać silne doświadczenie własnego ciała i emocji. Doświadczamy nie tylko fizycznych, cielesnych zmian, ale też zmian charakteru.

..

Jesteśmy, często ku naszemu zaskoczeniu, zalewane uczuciami zarówno miłości, jak i wściekłości bardziej intensywnej i gwałtownej niż je kiedykolwiek poznałyśmy.

..

Takie i inne doświadczenia trudno jest odłożyć na bok. Nie dziwi więc fakt, że kobietom zaciskającym zęby wobec ustawicznych żądań dzieci wciąż trudno jest zrozumieć ich wzrastającą od nich niezależność; wciąż czują, że muszą być w domu na każde wezwanie, być uchem zawsze czułym na dźwięk nagłego wypadku, kiedy są potrzebne.

..

Relacje pomiędzy matką a dzieckiem są często odbiciem relacji władzy w patriarchalnym społeczeństwie. "Zrobisz to, ponieważ wiem, co jest dla ciebie dobre" trudno jest odróżnić od "Zrobisz to, ponieważ mogę cię do tego zmusić". Bezsilne kobiety zawsze używały macierzyństwa jako kanału - wąskiego, ale głębokiego - dla własnej chęci władzy, potrzeby zwrócenia światu, tego czego doświadczany. Dziecko wleczone przez mamę za ramię przez pokój do umycia, dziecko, któremu się przypochlebia, które terroryzuje i przekupuje, by wzięło "jeszcze trochę: nielubianego jedzenia, jest czymś więcej niż tylko dzieckiem, które musi być wychowane zgodnie z kulturową tradycją "dobrego matkowania". On/ona jest częścią rzeczywistości, świata, częścią, którą kobieta, ograniczona w działaniu jedynie do bezwładnych materiałów, takich jak kurz czy jedzenie, może wykorzystać do własnych celów, a nawet przekształcać".