Fundacja Artevitas im. Prof. Wity Szulc

W ostatnich latach obserwujemy zjawisko, które budzi coraz większy niepokój środowisk profesjonalnie zajmujących się arteterapią. Coraz częściej niemal każda aktywność wykorzystująca sztukę zaczyna być określana mianem „arteterapii”.
Kolorowanie gotowych wzorów. Warsztaty rękodzieła. Wieczory malarskie. Wspólne śpiewanie. Zajęcia kreatywne dla seniorów. Spotkania integracyjne z elementami sztuki.
Czy takie działania mogą być wartościowe? Oczywiście.
Czy mogą poprawiać samopoczucie, budować relacje, redukować stres i rozwijać kreatywność? Bez wątpienia.
Czy jednak automatycznie stają się arteterapią?
Nie.
To tak, jakby każdy spacer nazwać rehabilitacją, a każdą rozmowę psychoterapią.
W światowej literaturze naukowej od wielu lat podkreśla się konieczność rozróżniania pomiędzy arteterapią a działaniami artystycznymi o potencjale terapeutycznym (therapeutic art making). Arteterapia nie jest dowolnym wykorzystaniem sztuki. Jest profesjonalnym procesem terapeutycznym opartym na wiedzy z zakresu psychologii, pedagogiki, medycyny, terapii i sztuki. Wymaga diagnozy, świadomie dobranych metod pracy, określonych celów terapeutycznych, superwizji oraz odpowiedzialności zawodowej.
Tymczasem w przestrzeni publicznej coraz częściej spotykamy się z próbami wykorzystywania terminu „arteterapia” jako atrakcyjnego marketingowo parasola. Słowo to pojawia się przy prostych szkoleniach, warsztatach rozwojowych, zajęciach rekreacyjnych, a nawet przy produktach komercyjnych takich jak kolorowanki antystresowe.
Nie chodzi o to, aby deprecjonować wartość tych działań. Wręcz przeciwnie. Dobra kolorowanka może pomagać się wyciszyć. Wspólne śpiewanie może wzmacniać więzi społeczne. Warsztaty plastyczne mogą rozwijać wyobraźnię i dawać wiele radości.
Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy używać wobec nich nazwy „arteterapia”, mimo że nie spełniają podstawowych standardów tej dyscypliny.
Takie praktyki prowadzą do dezinformacji odbiorców, obniżania standardów zawodowych oraz stopniowego rozmywania znaczenia pojęcia arteterapii. W efekcie osoby potrzebujące rzeczywistej pomocy terapeutycznej mogą mieć trudność z odróżnieniem profesjonalnej usługi od zwykłej aktywności rekreacyjnej.
Fundacja ARTEVITAS im. prof. Wity Szulc od początku swojego istnienia promuje wysokie standardy kształcenia oraz odpowiedzialne używanie pojęcia „arteterapia”. Uważamy, że sztuka może leczyć, wspierać rozwój i poprawiać jakość życia, ale jednocześnie wierzymy, że tak ważna dziedzina zasługuje na profesjonalizm, rzetelność i szacunek dla dorobku naukowego wielu pokoleń badaczy i praktyków.
Prof. Wita Szulc, patronka naszej Fundacji i jedna z pionierek polskiej arteterapii, przez całe życie podkreślała konieczność wysokich kwalifikacji osób zajmujących się arteterapią. Sprzeciwiała się jej powierzchownej komercjalizacji oraz konsekwentnie zabiegała o to, aby była rozwijana jako pełnoprawna dyscyplina oparta na wiedzy, etyce i odpowiedzialności zawodowej.
Dlatego Fundacja ARTEVITAS zachęca:
• nazywajmy warsztaty kreatywne warsztatami kreatywnymi,
• zajęcia plastyczne zajęciami plastycznymi,
• działania integracyjne działaniami integracyjnymi,
… a termin „arteterapia” pozostawmy tam, gdzie rzeczywiście mamy do czynienia z profesjonalnym procesem terapeutycznym.
To nie kwestia prestiżu. To kwestia uczciwości wobec uczestników, pacjentów i całego środowiska.
W załączeniu publikujemy infografikę pokazującą najważniejsze różnice pomiędzy arteterapią a aktywnościami artystycznymi o charakterze rekreacyjnym lub edukacyjnym.
W debatach publicznych najwyższej próby między innymi na Oxfordze eksperci skonfrontowani z dyletantami w czasie debat aby zachować wysoki poziom merytoryczny dyskusji gdy wyczerpują im się już wszystkie merytoryczne argumenty odpowiadają swoim internlokutore:”Read more”, w tych 2 słowach zawarta jest zarówno zachęta do pogłębienia swojej wiedzy jak i zawoalowane oskarżenie o brak kompetencji przy jednoczesnym unikaniu wywyższenia się wobec drugiej strony. Dedykujemy więc przysłowiowe „read more” wszystkim którzy pod parasolem arteterapii sprzedają komercyjne szkolenia służące wyłącznie zarabianiu pieniędzy:
„Read more”
American Art Therapy Association. (2024). About Art Therapy. https://arttherapy.org/about-art-therapy
Pamelia, E. M. (2015). Therapeutic Art-making and Art Therapy: Similarities and Differences and a Resulting Framework. Indiana University.
British Association of Art Therapists. (2024). Art therapist as protected title.
Canadian International Institute of Art Therapy. (2024). What is the difference between art therapy and therapeutic arts?
Malchiodi, C. A. (2012). Handbook of Art Therapy (2nd ed.). Guilford Press.

WIADOMOŚCI Z KRAJU

Sześć organizacji społecznych, w tym Fundacja Powszechnego Czytania, Fundacja Batorego, Fundacja Stocznia i Polskie Towarzystwo Psychologiczne, zwróciło się do Premiera RP z apelem o utworzenie w budżecie państwa na 2027 rok funduszu na upowszechnianie czytania.

Sygnatariusze listu podkreślają, że czytanie książek rozwija krytyczne myślenie, kompetencje komunikacyjne, empatię oraz odporność na dezinformację. Wskazują również, że w dobie sztucznej inteligencji i mediów społecznościowych umiejętność głębokiego czytania staje się ważnym elementem budowania świadomego i odpowiedzialnego społeczeństwa.

Organizacje proponują przywrócenie i rozszerzenie Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa oraz przeznaczenie około 0,5 mld zł rocznie na działania wspierające kulturę czytania i edukację obywatelską.

Czytanie to nie tylko kontakt z kulturą i literaturą. To także inwestycja w rozwój intelektualny, odporność społeczną i jakość demokracji.

Nie wszystko, co zawiera sztukę, jest arteterapią!

W ostatnich latach obserwujemy coraz częstsze wykorzystywanie terminu "arteterapia" w działaniach marketingowych, edukacyjnych i komercyjnych. Nazwa ta pojawia się na okładkach kolorowanek, książek aktywizujących, warsztatów kreatywnych, kursów hobbystycznych czy zajęć rekreacyjnych. Choć wiele z tych inicjatyw może mieć wartość relaksacyjną, edukacyjną lub rozwojową, nie oznacza to automatycznie, że są one arteterapią.

Przykładem może być reklamowana przez wydawnictwa publikacja typu: „Art therapy. Kolorowanka antystresowa. Disney. Klasyka. Rysunki panoramiczne. Zagadkowe rysunki”. Tego rodzaju książka może być atrakcyjną formą spędzania czasu, wspierać koncentrację czy redukować napięcie, jednak sama w sobie nie stanowi procesu arteterapeutycznego.

Arteterapia jest bowiem profesjonalną metodą oddziaływania terapeutycznego, opartą na określonych podstawach teoretycznych, celach diagnostycznych lub terapeutycznych oraz relacji pomiędzy uczestnikiem a odpowiednio przygotowanym specjalistą. Nie jest synonimem kolorowania, rysowania, rękodzieła czy aktywności twórczej. Tak jak spacer może sprzyjać zdrowiu, ale nie jest fizjoterapią, tak samo kolorowanka może działać relaksująco, ale nie jest arteterapią.

Nieprecyzyjne posługiwanie się terminologią terapeutyczną stanowi poważny problem. W naukach medycznych, psychologicznych i społecznych znaczenie pojęć ma fundamentalne znaczenie dla bezpieczeństwa pacjentów, jakości badań naukowych oraz wiarygodności praktyki zawodowej. Jeżeli każda aktywność związana ze sztuką zostanie nazwana arteterapią, termin ten przestanie mieć wartość opisową i naukową. W konsekwencji osoby poszukujące profesjonalnej pomocy mogą zostać wprowadzone w błąd, a sama profesja arteterapeuty ulega deprecjacji.

Podobne zjawisko obserwujemy również w innych obszarach zdrowia psychicznego. Psychologowie zwracają uwagę na rosnący problem nadużywania terminów specjalistycznych w przestrzeni publicznej. Pojęcia takie jak „terapia”, „trauma”, „depresja”, „uzależnienie” czy „narcyzm” są często wykorzystywane w sposób odbiegający od ich rzeczywistego znaczenia naukowego. W efekcie dochodzi do zatarcia granic między profesjonalną pomocą a działaniami o charakterze edukacyjnym, rozwojowym lub rekreacyjnym.

Na problem niewłaściwego używania terminu "art therapy" zwraca uwagę również American Art Therapy Association, która podkreśla, że określenie to jest często błędnie przypisywane produktom takim jak kolorowanki dla dorosłych czy szkolenia prowadzone przez osoby nieposiadające kwalifikacji arteterapeutycznych. Organizacja wskazuje, że takie praktyki utrwalają błędne przekonanie, iż arteterapia jest jedynie techniką lub zestawem ćwiczeń, podczas gdy w rzeczywistości stanowi odrębną profesję wymagającą specjalistycznego przygotowania zawodowego.

Fundacja ARTEVITAS im. prof. Wity Szulc nie zniechęca do korzystania z kolorowanek, warsztatów twórczych czy innych form aktywności artystycznej. Przeciwnie – dostrzegamy ich potencjał w zakresie relaksacji, integracji społecznej i rozwoju osobistego. Zachęcamy jednak do odpowiedzialnego i zgodnego z wiedzą naukową posługiwania się terminem "arteterapia". Szacunek dla znaczenia słów jest jednocześnie szacunkiem dla osób korzystających z pomocy terapeutycznej oraz dla profesjonalistów, którzy od lat budują tę dziedzinę wiedzy i praktyki.

Wybrane źródła

American Art Therapy Association. (2025). About Art Therapy. https://arttherapy.org/about-art-therapy/
British Association of Art Therapists. (2024). *Art therapist as protected title*. https://baat.org/publications/insight/winter-2024/art-therapist-as-protected-title/
Edwards, D. (2014). Art Therapy. London: Sage Publications.
Malchiodi, C. A. (2012). Handbook of Art Therapy, (2nd ed.). New York: Guilford Press.
Rubin, J. A. (2016). "Approaches to Art Therapy: Theory and Technique" (3rd ed.). New York: Routledge.

Antonio Vivaldi był jednym z ulubionych kompozytorów Patronki Fundacji ARTEVITAS im. Prof. Wity Szulc. Jego twórczość stanowi piękny przykład tego, jak muzyka może oddziaływać na emocje, wyobraźnię i dobrostan człowieka, wpisując się w ideę holistycznego podejścia do zdrowia i jakości życia.
Wyjątkowym miejscem upamiętniającym kompozytora są koncerty odbywające się obecnie w wiedeńskim Karlskirche (Kościele św. Karola Boromeusza). Ta imponująca barokowa świątynia została wzniesiona jeszcze za życia Vivaldiego. Kompozytor zmarł w Wiedniu w 1741 roku i został pochowany w bezpośredniej bliskości kościoła, co sprawia, że wykonywanie jego muzyki w tym miejscu ma szczególny wymiar symboliczny.
Kilka ciekawostek o Vivaldim:
• był wyświęconym księdzem i nosił przydomek „Rudy Ksiądz”,
• skomponował ponad 500 koncertów instrumentalnych,
• „Cztery pory roku” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych cykli muzycznych w historii,
• Johann Sebastian Bach tak cenił jego twórczość, że opracowywał jego koncerty na potrzeby własnych wykonań,
• Vivaldi po śmierci popadł w zapomnienie na niemal 200 lat, a jego dzieła odkryto na nowo dopiero w XX wieku.
Dziś muzyka Vivaldiego nadal zachwyca słuchaczy na całym świecie, przypominając o niezwykłej sile sztuki w życiu człowieka.

Czy wiecie, że prof. Wita Szulc – patronka Fundacji ARTEVITAS im. Prof. Wity Szulc – była aktywnie związana z europejskim środowiskiem arteterapii i należała do European Consortium for Arts Therapies Education (ECArTE)?

To właśnie ECArTE od ponad 30 lat integruje środowisko arteterapeutów, edukatorów i badaczy z całej Europy, wspierając rozwój profesjonalnych standardów kształcenia oraz badań naukowych w obszarze terapii przez sztukę.

Dlatego z ogromną przyjemnością zachęcamy do udziału w 18. Europejskiej Konferencji Arteterapii ECArTE, która odbędzie się w dniach 8–11 września 2026 roku w malowniczej Puli w Chorwacji.

Tegoroczna konferencja odbywa się pod wyjątkowym hasłem:

**„ITHACA – Repetition and Return in the Arts Therapies”**

Inspiracją dla organizatorów stał się słynny wiersz „Itaka” Konstandinosa Kawafisa – refleksja nad podróżą, powrotami, doświadczeniem, rozwojem i poszukiwaniem sensu. To temat szczególnie bliski arteterapii, która od lat pomaga ludziom odnajdywać własne ścieżki poprzez sztukę, twórczość i relacje.

Konferencja zgromadzi specjalistów z całej Europy reprezentujących różne nurty terapii przez sztukę. Będzie to okazja do:

🔹 poznania najnowszych badań naukowych,
🔹 wymiany doświadczeń międzynarodowych,
🔹 nawiązania współpracy badawczej i projektowej,
🔹 udziału w warsztatach i sesjach tematycznych,
🔹 refleksji nad przyszłością arteterapii w Europie.

Szczególnie cieszy nas fakt, że idee rozwijane przez prof. Witę Szulc nadal znajdują swoje miejsce w międzynarodowej społeczności arteterapeutów. Jej dorobek naukowy i organizacyjny pozostaje ważnym punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń badaczy i praktyków.

Jeżeli działacie w obszarze arteterapii, edukacji, psychologii, zdrowia psychicznego lub terapii zajęciowej – warto rozważyć udział w tym wydarzeniu.

📍 P**a, Chorwacja
📅 8–11 września 2026 r.

Więcej informacji o konferencji oraz rejestracji można znaleźć na stronie ECArTE. https://www.ecarte.info/conference

Od Wenus z Willendorfu do współczesnej medycyny – humanistyczna wizja Prof. Wity Szulc

Prof. Wita Szulc – patronka naszej Fundacji – była nie tylko pionierką polskiej arteterapii, ale także humanistką o niezwykle szerokich horyzontach. Z wykształcenia filolog, przez całe życie fascynowała się historią starożytną, kulturą dawnych cywilizacji oraz miejscem sztuki w doświadczeniu człowieka. W swoich publikacjach wielokrotnie podkreślała, że zrozumienie sztuki wymaga spojrzenia głębszego niż jedynie estetyczne – wymaga dostrzeżenia jej związku z ludzkim cierpieniem, zdrowiem, duchowością i potrzebą przetrwania.
Profesor Wita Szulc często pisała o medycznych wątkach obecnych w sztuce – od neolitu aż po współczesność. Zwracała uwagę, że już około 10 tysięcy lat temu twórca pracujący w kamieniu potrafił świadomie nadawać formie określoną funkcję społeczną i symboliczną. Tak zwane „Wenus paleolityczne”, w tym słynna Wenus z Willendorfu, nie były jedynie dekoracją czy wyobrażeniem kobiecego piękna. Były symbolicznym obrazem zdrowia, płodności, bezpieczeństwa i nadziei na przetrwanie rodu. W czasach ogromnej niepewności to właśnie potomstwo stanowiło gwarancję ciągłości rodziny i wspólnoty, dlatego sztuka od samego początku była związana z najbardziej fundamentalnymi ludzkimi potrzebami.
Prof. Wita Szulc podkreślała, że historia sztuki jest równocześnie historią ludzkiego cierpienia, choroby, troski o ciało i psychikę oraz prób nadawania sensu doświadczeniom granicznym. W jej refleksji sztuka nie była luksusem ani dodatkiem do życia społecznego, ale jednym z najstarszych narzędzi wspierania człowieka.
Patronka naszej Fundacji była również wielką zwolenniczką upowszechniania tej wiedzy w środowisku medycznym. Uważała, że profesja lekarza wymaga nie tylko wiedzy biologicznej i technicznej, ale także głębokiej wrażliwości humanistycznej. Postulowała „humanizowanie medycyny” – odejście od redukowania pacjenta wyłącznie do wyników badań, procedur i diagnoz. Człowiek chory pozostaje przecież osobą z własną historią, emocjami, lękami i potrzebą godności.
Dziś, w czasach dynamicznego rozwoju technologii medycznych i sztucznej inteligencji, myśl Prof. Wity Szulc wydaje się szczególnie aktualna. Przypomina nam, że medycyna bez humanizmu może stać się skuteczna technicznie, ale uboga w rozumienie człowieka. A sztuka – od neolitu po współczesność – nieustannie pomaga nam odzyskiwać ten wymiar człowieczeństwa.

Z dumą i radością zawiadamiamy, że tegoroczna V Konferencja "Arteterapia dla życia - między powołaniem a profesją", która odbędzie się, jak w poprzednich latach w gościnnych progach Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, Al. Niepodległości 10 zyskała patronat JM Pani Rektor prof. dr hab. Barbary Jankowskiej!

Nie wszyscy wiedzą, że Winston Churchill malował obrazy
Większość ludzi pamięta go jako premiera Wielkiej Brytanii, mówcę czasu wojny i jednego z najważniejszych polityków XX wieku. Mało kto jednak wie, że Churchill był również niezwykle zaangażowanym malarzem. Stworzył ponad 500 obrazów i przez wiele lat regularnie siadał przed sztalugą.
Do malarstwa trafił w trudnym momencie swojego życia. Po politycznej porażce związanej z kampanią pod Gallipoli podczas I wojny światowej znalazł się w bardzo ciężkim stanie psychicznym. Właśnie wtedy po raz pierwszy sięgnął po pędzel.
Początkowo miał to być jedynie sposób na chwilowe zajęcie myśli. Z czasem malowanie stało się czymś znacznie ważniejszym. Churchill odkrył, że sztuka pozwala mu odzyskać koncentrację, spokój i wewnętrzną równowagę. Sam pisał później, że kiedy maluje, umysł przestaje koncentrować się na lęku i napięciu.
Najczęściej malował krajobrazy, ogrody, jeziora i sceny z południa Francji. W jego obrazach trudno znaleźć politykę czy dramat wojny. Jest za to światło, natura i cisza.
To niezwykle poruszające, że człowiek odpowiedzialny za losy milionów ludzi szukał ukojenia właśnie w kontakcie z kolorem, światłem i procesem tworzenia.
Churchill nie był wyjątkiem. Historia zna wielu ludzi nauki, polityki, medycyny czy biznesu, którzy intuicyjnie odkrywali terapeutyczną moc sztuki. Twórczość pomaga uporządkować emocje, zatrzymać chaos myśli i odzyskać poczucie sprawczości.
Sztuka nie musi oznaczać talentu akademickiego. Nie musi prowadzić do wystaw ani perfekcji. Czasem najważniejsze jest samo doświadczenie tworzenia. Ruch dłoni. Dobór kolorów. Chwila skupienia. Cisza.
W arteterapii często obserwujemy, że człowiek zaczyna mówić o swoich emocjach dopiero wtedy, gdy wcześniej uda mu się je narysować, ulepić lub namalować. Obraz potrafi stać się bezpiecznym pomostem między tym, co przeżywamy, a tym, co jesteśmy w stanie wypowiedzieć.
Sztuka pomaga również tam, gdzie brakuje słów. W doświadczeniu choroby. Straty. Kryzysu. Wypalenia. Samotności. Nadmiernego napięcia. Czasem jedna kartka papieru potrafi uruchomić proces, którego nie rozpocznie nawet długa rozmowa.
Co ciekawe, Churchill napisał później książkę „Painting as a Pastime”, w której opisywał malowanie jako przestrzeń psychicznego odpoczynku i regeneracji. Nie pisał o wielkiej teorii sztuki. Pisał raczej o tym, jak bardzo człowiek potrzebuje czasem czegoś, co przywraca mu kontakt z samym sobą.
W świecie pełnym pośpiechu, bodźców i permanentnego napięcia to doświadczenie wydaje się dziś jeszcze bardziej aktualne niż sto lat temu.
Być może właśnie dlatego arteterapia nie jest luksusem ani modą. Dla wielu osób staje się sposobem odzyskiwania równowagi emocjonalnej, poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznego głosu.
I może właśnie dlatego warto pamiętać, że nawet Winston Churchill, symbol politycznej siły i odporności, potrzebował czasem po prostu usiąść w ciszy przed płótnem.

W dniach 12–13 maja 2026 r. prof. Jan Fazlagić — Prezes Fundacji ARTEVITAS, profesor Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu oraz ekspert w zakresie edukacji, zarządzania wiedzą i kompetencji przyszłości — uczestniczył jako prelegent w konferencji „Współczesna edukacja a kompetencje przyszłości. Czego oczekuje rynek pracy?” w Bydgoszczy.

Serdecznie dziękujemy Panu Robertowi Preusowi, Dyrektorowi Centrum Edukacji Nauczycieli w Bydgoszczy, oraz Pani Wiesławie Kitajgrodzkiej z Kujawsko-Pomorskiego Centrum Edukacji Nauczycieli (KPCEN) w Bydgoszczy za zaproszenie oraz stworzenie przestrzeni do ważnej dyskusji o przyszłości edukacji.

W swoim wystąpieniu pt. „Projektowanie środowiska edukacyjnego, które uruchamia działanie ucznia” prof. Jan Fazlagić mówił m.in. o:
• kryzysie tradycyjnego modelu szkoły w epoce AI,
• sprawczości ucznia i poczuciu wpływu na własny rozwój,
• ciekawości poznawczej i napięciu poznawczym jako fundamentach uczenia się,
• teorii autodeterminacji Deciego i Ryana,
• koncepcji Productive Failure Manu Kapura,
• „pożądanych trudnościach” Roberta Bjorka,
• roli szkoły jako środowiska budującego aspiracje, autonomię i motywację uczniów.

Na początku prezentacji profesor omówił również założenia szkoły pruskiej, ilustrując je zdjęciami wykonanymi podczas wizyty w autentycznej rekonstrukcji klasy szkoły pruskiej znajdującej się w Muzeum Historycznym Miasta Magdeburg. Co ciekawe, Magdeburg jest także miastem bardzo ważnym dla historii Polski — ale to już zupełnie inna historia.

Spotkanie z wybitną reżyserką Agatą Dudą-Gracz w Sali Senatu UAM

27 kwietnia 2026 roku przedstawiciele Fundacji ARTEVITAS mieli przyjemność uczestniczyć w wyjątkowym spotkaniu z cyklu „Mistrzowie”, organizowanym przez prof. Sławomira Banaszaka w Sali Senatu Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Bohaterką wieczoru była wybitna reżyserka teatralna Agata Duda-Gracz.

Spotkanie stało się niezwykle inspirującą opowieścią o drodze twórczej, wrażliwości oraz dojrzewaniu do własnego języka artystycznego. Reżyserka opowiadała o swoim dzieciństwie, ogromnym wpływie obojga rodziców na rozwój jej wyobraźni i sposobu postrzegania świata, a także o procesie kształtowania własnej tożsamości artystycznej.
Agata Duda-Gracz ukończyła historię sztuki ze specjalizacją mediewista-bizantolog na Uniwersytet Jagielloński oraz Wydział Reżyserii Dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Debiutowała spektaklem „Kain” George’a Byrona w Teatrze im. Witkiewicza w Zakopanem, a następnie stworzyła dziesiątki wybitnych realizacji teatralnych jako reżyserka, scenografka i kostiumografka.
W swoim dorobku posiada liczne prestiżowe nagrody i wyróżnienia, w tym Nagrodę im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego, Nagrodę im. Aleksandra Bardiniego za całokształt pracy artystycznej, „Złotego Yoricka”, wielokrotne „Złote Maski”, a także Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, przyznany w 2025 roku.
Szczególnie poruszające były wspomnienia dotyczące czasów szkolnych i studenckich oraz refleksje nad doświadczeniami związanymi z polskim systemem edukacji. Rozmowa pokazała, jak ważną rolę w rozwoju człowieka odgrywają spotkania z inspirującymi nauczycielami, ale również jak silnie twórczość rodzi się z osobistych doświadczeń, wrażliwości i odwagi pozostawania sobą.
Dla Fundacji ARTEVITAS, która od lat zajmuje się rozwojem arteterapii oraz wspieraniem człowieka poprzez sztukę, było to niezwykle wartościowe spotkanie pokazujące, że sztuka może być nie tylko przestrzenią ekspresji, ale także głębokiego poznawania siebie i świata.