Przedszkole Jak U Mamy

28/08/2026

Dzieciństwo w Żłobku/Przedszkolu Jak U Mamy 🤗

18/08/2026

Malowanie…farbowanie😊😜🤗

13/08/2026

Cudowny kameralny🤗

13/08/2026

👀

Wśród przekonań na temat odrzucenia pieluchy króluje „dobra rada” o podjęciu treningu w ciepłe dni – wtedy można puścić dziecko bez pieluchy i łatwiej będzie się ono uczyło robienia siku tam, gdzie trzeba. Zdejmujemy mu pieluchę i zostawiamy bez majteczek lub tylko w nich. Dzięki temu w razie „wpadki” mamy mniej roboty z praniem.

Jak to się ma do fizjologicznego czucia czynności zwieraczy? Niestety natura nie pomyślała w swoim planie o tym, żeby ludzkie dzieci rozpoczynały czucie i świadomą pracę mięśniami dna miednicy akurat w ciepłe dni. Oprócz naszej wygody nie ma co czekać z nauką czystości do ciepłych dni lub tym bardziej przyspieszać ten czas. Tu jesteśmy zmuszeni zdać się na gotowość dziecka i to ona jest wytyczną podjęcia prób załatwiania się do nocnika.

Nie rodzimy się z umiejętnością świadomej pracy mięśni zwieraczy. Uczymy się jej z czasem, tak samo jak siadania, chodzenia czy pisania – na każdą z tych sprawności przychodzi odpowiedni czas w naszym rozwoju. Zanim tę konkretną zdolność opanujemy, oddawanie moczu następuje w wyniku zadziałania bodźca zewnętrznego lub przepełnienia pęcherza.

Człowiek uczy się świadomej pracy mięśni zwieraczy pomiędzy 18 a 24 miesiącem. Jest to czas orientacyjny; są dzieci, które zaczynają pracować nimi świadomie już w 16 miesiącu, są też takie, które opanują tę sztukę, mając trzy lata.

Natura ciekawie to zorganizowała. Wcześniej bowiem dziecko ma
wiele innych czynności do opanowania – utrzymanie głowy w pionie, obroty z brzucha na plecy i z pleców na brzuch, pełzanie, czworakowanie, siadanie, chodzenie, rozumienie mowy itp. To bardzo dużo, nie ma już wystarczająco czasu na świadome oddawanie moczu.

Nauka ta następuje naturalnie w odpowiednim momencie, czyli gdy
maluch jest gotowy. Gdy dziecko zaczyna czuć i kontrolować zwieracze, zazwyczaj zwiększa się jego zainteresowanie miejscami intymnymi. To okres dotykania i patrzenia, „co tam mam”. Wtedy dziecko dostrzega też fakt oddania moczu czy stolca, często stara się nawet zwrócić uwagę na ten proces – wskazuje na pieluszkę w czasie, gdy mocz jest oddawany lub gdy pieluszka jest pełna. Pojawiają się również pytania o to, skąd się bierze mocz i kał, a nierzadko dziecko wyraźnie nie chce chodzić w pieluszce.

📚 Więcej o fizjologicznej i emocjonalnej gotowości dziecka do odpieluchowania przeczytacie w książce "Jak zrozumieć małe dziecko".
👇👇👇
Wydawnictwo Natuli

13/08/2026

No, to prawie codzienność 😉

Pijemy kawę z bratową i nagle słyszymy:
"Fifi, chodź, chujać jeżyka"
- Co robicie?
"no chujamy..."
Leżę, hahaha 🤣😂
Wiki, zrobiłaś mi dzień 🤪🤣
Neurologopeda

* wakacyjnie

10/08/2026

😊

10/08/2026

09/06/2026

To nie brak czerwonego p***a
boli najbardziej.

Internet od kilku dni
kłóci się o lody,
świadectwa
i czerwone paski.

Jedni mówią, że nagrody
odbierają dzieciom motywację.
Inni, że wreszcie ktoś zauważył tych,
którzy bardzo się starają,
choć nigdy nie przyniosą do domu
średniej 5,0.
I tak trwa wielka debata.

A ja mam wrażenie,
że zgubiliśmy po drodze
coś znacznie ważniejszego.
Bo rzadko spotyka się dziecko,
które naprawdę cierpi dlatego,
że kolega dostał czerwony pasek.

Za to bardzo łatwo spotkać takie,
które uwierzyło,
że jest warte tyle,
ile pokazuje dziennik.

Bo kiedy przez lata słyszysz:
„Piątka? Brawo.”
„Czwórka? A dlaczego nie piątka?”
„Trójka? Musisz bardziej się postarać.
to gdzieś po cichu
zaczynasz wierzyć,
że człowiek ma swoją cenę.

I że mieści się ona
pomiędzy jedynką a szóstką.
Że na uwagę, dumę
i dobre słowo
trzeba sobie zasłużyć.
Najlepiej wynikiem.

A przecież dziecko
to coś znacznie więcej
niż liczba na świadectwie.

Nie da się wystawić oceny
za odwagę.
Za wytrwałość.
Za walkę z lękiem.
Za to, że ktoś codziennie próbuje,
mimo problemów w domu,
smutku, samotności
albo zwyczajnie gorszego startu.

Dlatego problemem
nigdy nie był czerwony pasek.
Problem zaczyna się wtedy,
gdy zaczynamy traktować go
jak dowód wartości człowieka.

Bo są dzieci,
które zdobywają go
niemal bez wysiłku.

I są takie,
które każdego dnia
toczą własną małą wojnę,
której nikt nie widzi.

Dzieci nie potrzebują świata,
który nauczy je wyłącznie
ścigać się o kolejne oceny.

To my,
dorośli,
nadajemy ocenom znaczenie.
To my rozmawiamy o p***ach.

A dzieci żyją
w tych szkolnych realiach
każdego dnia.

I może właśnie od tego
powinniśmy zacząć rozmowę.

Nie od lodów.
Nie od pasków.
Tylko od pytania:
Czy nasze dzieci wiedzą,
że są kochane również wtedy,
gdy nie przynoszą do domu
świadectwa z czerwonym paskiem?

Bo szkolne oceny
nigdy nie były
i nigdy nie będą
idealnie sprawiedliwe.

Możemy jednak nauczyć dzieci
czegoś ważniejszego.
Że ich wartość
nie zaczyna się na świadectwie.
I nie kończy się
wraz z ostatnim dzwonkiem.

Pan Od Absurdów

06/01/2026