Akademia Rysunku Agnieszki Opala

🎨 Zobacz co narysowały nasze dzieci na lekcji mangi online!
Zajęcia na żywo, krok po kroku — każde dziecko rysuje we własnym tempie, bez stresu. Dzieci od 8 lat.
👉 Zapisz się: akademiarysunku.pl
📞 604 164 200
"

Pamiętam pierwszy plener online. Bałam się, że dzieciaki
się rozproszą, że to nie zadziała przez ekran.

A potem zobaczyłam te pingwiny. 🐧

Każdy dom — inny świat. Każde dziecko — inny pingwin.
Ten sam zachwyt na końcu: „Mamo, sama to namalowałam!"

W lipcu robimy to znowu. Tym razem zwierzęta — wszystkie.
Te co fruwają, skaczą, biegają i pływają. 5 dni żywego
malowania, dla dzieci 8-14 lat.

📅 Lipiec 2026 • 💰 550 zł • 👥 8-12 miejsc

Komentarz „AKWARELA" → wysyłam szczegóły.

„Po co ma rysować? Niech lepiej poćwiczy matematykę.”

Słyszę to regularnie. I rozumiem.

Tylko że rysowanie nie jest „bezużyteczne”.

Kiedy dziecko rysuje, ćwiczy proporcje, geometrię, przestrzeń, kierunki, obserwację, cierpliwość i planowanie. Widzi, że oko nie jest „kółkiem”, twarz ma osie, ręka ma proporcje, cień zależy od światła, a przedmiot ma bryłę.

To nie jest ucieczka od nauki.
To inny rodzaj myślenia.

A Ty co słyszałaś od dorosłych, kiedy chciałaś robić coś „bezużytecznego”?

Napisz w komentarzu.

Czy cień jest tylko szary?

Claude Monet, jeden z najważniejszych impresjonistów,. Obserwował i malował światło. Interesowało go, jak ten sam widok zmienia się rano, w południe i wieczorem.

To świetna lekcja dla dzieci: malowanie nie polega tylko na wypełnianiu kształtów kolorem. Dziecko uczy się patrzeć — zauważać, że cień nie zawsze jest czarny lub szary. Może być fioletowy, niebieskawy, zielonkawy albo ciepły, zależnie od światła i otoczenia.

Na naszych lekcjach rysunku i malarstwa online uczymy dzieci właśnie takiego patrzenia: koloru, światła, cienia, proporcji i obserwacji.

Napisz ONLINE, jeśli chcesz zobaczyć terminy zajęć dla dzieci.

Twoje dziecko rysuje mangę?

To może być bardzo dobry początek nauki rysunku.

Na naszych zajęciach manga online dzieci uczą się krok po kroku: proporcji twarzy, oczu, włosów, postaci, zwierząt i kompozycji.

To nie są przypadkowe rysunki ani samo kopiowanie z internetu.

Dziecko widzi proces nauczyciela, pracuje na żywo i kończy zajęcia z własną pracą.

Na grafikach pokazujemy prace z lekcji online.

Jeśli Twoje dziecko lubi mangę, warto to wykorzystać jako drogę do prawdziwej nauki rysunku.

Napisz MANGA, wyślę szczegóły zajęć.

Dzień dobry,
od pewnego czasu z rosnącym zdumieniem obserwuję, jak internet zalewa fala kursów rysunku i malarstwa, których główną obietnicą staje się zdanie: „nie potrzebujesz talentu”. I choć sama wierzę, że każdy człowiek ma prawo tworzyć, próbować, szukać siebie w rysunku czy malarstwie, to coraz częściej czuję w tym wszystkim jakiś fałsz.

Bo przecież nie chodzi tylko o to, żeby wziąć do ręki ołówek czy pędzel. Nie chodzi nawet o samą odwagę tworzenia. Chodzi także o prawdę. O uczciwość wobec ludzi, którzy przychodzą uczyć się sztuki, a w zamian dostają wyłącznie miłe słowa, pochwały bez pokrycia i zapewnienia, że wszystko jest piękne, nawet wtedy, gdy w pracy widać brak podstaw, kompozycji, proporcji czy zwyczajnego zrozumienia obrazu.

Najbardziej niepokoi mnie właśnie to nieustanne utwierdzanie, że każda praca jest wspaniała tylko dlatego, że powstała. Nie, nie każda. Każda może być ważna dla osoby, która ją stworzyła. Każda może być etapem drogi. Ale nie każda jest dobra. I powiedzenie tego z szacunkiem nie jest okrucieństwem. Jest uczciwością.

Sztuka potrzebuje wolności, ale potrzebuje też wymagań. Potrzebuje wrażliwości, wiedzy, świadomości, pracy, pokory i – tak – również pewnych predyspozycji. Potrzebuje także dobrego smaku, który dziś zbyt często bywa wyśmiewany albo uznawany za coś nieważnego. A przecież bez tego wszystkiego łatwo pomylić rozwój z pozorem rozwoju.

Mierzi mnie to, bo widzę w tym zgodę na bylejakość ubraną w piękne hasła o wolności twórczej. A przecież można wspierać ludzi, nie oszukując ich. Można dodawać odwagi, a jednocześnie uczyć rzetelnie. Można mówić: „twórz”, ale też: „ucz się, patrz, poprawiaj, rozwijaj”.

I może właśnie tego brakuje dziś najbardziej – odwagi, by mówić o sztuce nie tylko czule, ale też prawdziwie.

Agnieszka Opala

Witam nowych obserwatorów! Fajnie, że jesteście! Bonia Napiórkowska, Teresa Bogdanowicz-Bordzań