Ufaj Sobie - Beata Nowaczyk-Człapa

Modlitwa terapeuty FAP

"Obym widział i słyszał siebie.
Obym widział i słyszał osobę, która siedzi przede mną.
Obym pamiętał, jakie to uczucie - stać na progu rozwoju.
Obym był otwarty, a przez swoją otwartość zachęcał do niej innych.

Obym słyszał przeszłość, która przemawia przez teraźniejszość, oraz pragnienie przyszłości.
Obym akceptował to, że nie wiem, jak ma wyglądać następny krok,
i stał przy tej osobie,
gdy ona będzie go odnajdować.

Obym podejmował ryzyko, duże i małe,
by podpowiedzieć następny krok,
obym stawiał wyzwania, duże i małe,
bez narzucania własnych opinii.
Obym wciąż słuchał, gdy moje tezy będą powstawać i upadać.

Obym witał wszystko, co przychodzi,
z troską albo otuchą,
odważnie albo serdecznie, wedle potrzeby.

Obym mówił do tego, tu i teraz,
wślizgując się do basenu
tego, co realne i proste między nami,
czy będzie tam ciepło, czy zimno.

Obym znalazł to, co ważne dla tego człowieka,
dla tej jedynej w swoim rodzaju osoby
i jej części wszechświata,
a następnie wczuł się w to i temu służył.

Obym poznał drogę, którą ta osoba kroczy,
najlepiej, jak potrafię,
tak bym mógł ubrać jej prawdę w słowa
niczym czuły powieściopisarz.

Obym głosił prawdy,
które zamilkły.

Obym wyrażał swoją życzliwość
hojnie,
nie zobowiązując nią drugiej osoby.
Oby moje współczucie wyswobodziło tę osobę.

Oby moje współczucie wyswobodziło mnie.
Obym czynił swoją powinność
i tak samo postępował wobec samego siebie".

Gareth Holman

Wiersz pochodzi z książki Psychoterapia oparta na analizie funkcjonalnej.

Nasze umysły mają mnóstwo do powiedzenia na temat naszej niewystarczalności. Kelly Wilson powiedział kiedyś: a co jeśli wszyscy skrywamy ten sam sekret, co jeśli wszyscy czujemy się niewystarczający?

Jak by to było, usunąć tekst pisany kursywą? I sprawdzić, jak się wtedy czuję?

Najprawdopodobniej te wszystkie słowa z nami zostaną, umysł raczej nie przestanie ich używać. A jak by to było zauważać, że to tylko słowa, jedne z wielu wytworzonych przez niego w ciągu dnia? I że nie muszą wpływać na to, co robię? Co by się wtedy zmieniło? Co by się stało możliwe?

"Nie jesteśmy przystosowani do stresorów trwających dekady. Stosujemy zasadę "do roboty", gdy powinniśmy zwolnić. A kiedy jesteśmy w ciągłym ruchu, gubimy niezwykle ważną ciszę między nutami, która nadaje muzyce piękno. Jak miał powiedzieć kiedyś francuski kompozytor Claude Debussy: "Muzyka to przestrzeń między nutami". Utwór bez przestrzeni między nutami to tylko szum".
("Odetnij napięcie" Rebekkah LaDyne)

Ciszy i zwolnienia dla Was na resztę weekendu!

Cytat z książki "Telling secrets" Fredericka Buechnera, odkryty przeze mnie w książce "Psychoterapia oparta na analizie funkcjonalnej".

Chęć pomagania innym była we mnie od zawsze. Z różnych względów, zawodowo poszłam jednak w zupełnie innym kierunku. Ale to we mnie zostało i wracało coraz mocniej i głośniej. Pomyślałam więc najpierw o coachingu. Możliwość wspierania w rozwoju, oparta na zasobach i patrząca wyłącznie w przyszłość. Wydawało się, że to idealna forma dla mnie. Szybko jednak poczułam, że to za mało. Że często nosimy w sobie różne ciężary z przeszłości, z którymi trudno jest wędrować w przyszłość. Że nasz potencjał może się rozwijać dużo mocniej, kiedy mamy możliwość głębokiej, terapeutycznej pracy przy wspierającej, empatycznej osobie. Poczułam to najbardziej dzięki własnej terapii. To sprawiło, że sama zaczęłam się rozwijać w kierunku terapeutycznym. Najpierw mniejsze i większe kursy (także ACTowe ❤️), aż w końcu czteroletnia szkoła psychoterapii, którą rozpoczęłam w tym roku. Czuję, że idę dobrą drogą. Czuję, że moje wartości mogą być dzięki temu realizowane. Czuję na tej drodze spełnienie i witalność, choć bywa też przecież trudno i bardzo niepewnie.

Poniższy certyfikat to podsumowanie jednego z fragmentów mojej podróży. Bardzo ważnego i mocno rozwijającego. Takiego, w którym ponownie moją Przewodniczką była Sabina Sadecka - terapia traumy, wiedza i miłość w cudownym towarzystwie Alicji, Kingi i Natalii. Czuję radość, wzruszenie i wdzięczność, że mogłam tego doświadczyć. Postrzegam to jako ogromny przywilej, móc uczyć się od ludzi, którzy swoją postawą kreują świat, w jakim chcę żyć. Dziękuję moim Przewodniczkom i wszystkim współtowarzyszom tej podróży. I - mam nadzieję - do zobaczenia ponownie ❤️

Można unieważniać innych na różne sposoby. Można być toksycznym, mając bardzo dobre intencje. I choć trudno się skonfrontować z tym, że wszystkim z nas się to zdarza, zdecydowanie warto to wiedzieć. Dlatego zachęcam Was do przeczytania recenzji, jak i samej książki.

O tym, że nie zawsze wszystko będzie dobrze Nie wszystkie sytuacje mają dobre strony, nie wszystko wychodzi na dobre. Niektóre są naprawdę bardzo złe i to jest w porządku. Język pozytywności n

❤️

„Mogłam była z tym sobie poradzić lepiej”.

Jak często w życiu akcentujesz to „lepiej”, gubiąc po drodze fakt, że poradziłeś/aś sobie. Po prostu.

Jestem niemal pewna, że gdzieś to musiałeś/aś usłyszeć, że Twoje serce karmione było regularnie tym poczuciem niedostateczności, rozczarowywania innych, deficytem , który tak łatwo było innym zobaczyć, tracąc z widoku całą resztę Ciebie. Że lustro, jakim był drugi człowiek stale pokazywało Ci, że można by inaczej, że bycie Tobą to za mało na ten - w jego perspektywie - wrogi i nieprzewidywalny świat. Z czasem sam stałeś się dla siebie tym lustrem. Jeszcze sroższym i jeszcze skrupulatniej odnotowującym „jak mogłeś wtedy nie…”.

Poradziłeś sobie. Wystarczająco. Nieidealnie. Ponosząc koszta. Wiem, że zabierasz siebie wielokrotnie w przeszłość marząc o innym możliwym rozwiązaniu. O innym możliwym Tobie w tamtym konkretnym momencie tamtego konkretnego życia.

Twoje poradzenie sobie z przeszłości nie potrzebuje od Ciebie ani od innych żadnego ocennnego komentarza. Poradziłeś sobie. Sięgając po najlepsze, co mogłeś, korzystając z tego co miałeś. Jeśli miałeś mało, zrobiłeś z tego mało najlepszy możliwy użytek, by dalej trwać i być i żyć.

Nie można poradzić sobie lepiej w przeszłości. Lepiej możliwe jest tylko teraz. Tylko teraz potrzebne jest widzenie, że można inaczej. Tylko w teraz możesz zadbać o siebie najpiękniej jak potrafisz.

Poradziłeś sobie. Powiedz do siebie z przeszłości kilka pięknych słów. Podziękuj sobie z dziś, że umiesz już lepiej niż tamto „najlepiej”.

Żyj 💕.

Maria jak zawsze w punkt! ❤️

To nie oznacza, że nie mogę robić rzeczy, na które nie mam ochoty, kiedy wybieram właśnie tak zrobić - bo takie mam wartości, bo coś jest dla mnie ważniejsze niż własny komfort.

Życie nie jest tylko o robieniu tego, na co mam ochotę i co jest dla mnie przyjemne, oj nie.

Ale też dobrze wiedzieć, czemu właściwie robię rzeczy, o których moje ciało i umysł mówią: „lepiej nie, stara”.

Wychowanie do przedkładania samopoczucia innych osób nad swoje własne ma się ciągle bardzo dobrze, zwłaszcza pośród dziewczynek, ale nie tylko.

Nie muszę Cię całować, bo jesteś dla mnie miły.
Nie muszę iść z Tobą do łóżka, bo zapytałeś, co u mnie.
Nie muszę pić alkoholu dlatego, że mi go kupiłeś.
Nie muszę wsiadać do Twojego auta dlatego, że mi to zaproponowałeś.
Nie muszę z Tobą rozmawiać, bo okazałeś mi zainteresowanie.
Nie muszę z Tobą tańczyć.
Nie muszę zgadzać się na klepanie, przytulanie i pieszczoty, na które Ty masz najwyraźniej ochotę.
Nie muszę się śmiać, tylko dlatego, że postanowiłeś opowiedzieć mi kawał.
Nie muszę nic Ci dawać, nawet jeśli dostałam od Ciebie prezent.
Nie muszę Ci pomagać, nawet jeśli Ty pomogłaś mi.

Nie muszę. Mogę. I często wybranie tego „mogę” będzie przepięknym darem, aktem woli.

Jestem wolną istotą, a największą wolność zyskałam, gdy zrozumiałam, że więzienie słów „powinnam” i „muszę” znajduje się w moim umyśle.

Strażnicy owej twierdzy żyją oczywiście poza moją głową - w gazetach, telewizji, w rodzinnym domu, w szkole i na studiach. Są matkami, ojcami, dziadkami, wujkami, nauczycielkami i nauczycielami, księżmi, zakonnicami, koleżankami i kolegami.

Kiedy wyjdę poza mur w mojej głowie nie będą stali i bili braw. Nie oni, nie one. Niestrudzeni wolontariusze przemocy i wstydu, tym bardziej zaangażowani, że już sami zapomnieli, jak ich zarekrutowano w te ponure szeregi.

Tak wiele rzeczy mogę, kiedy zaczynam rozumieć, jak niewiele muszę.

Z okazji Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego mam dla Was wspaniałe wystąpienie Stevena Hayesa (są polskie napisy) o elastyczności psychologicznej.

Miejcie się dobrze. I dbajcie o siebie, w każdym aspekcie!

Psychological flexibility: How love turns pain into purpose | Steven Hayes | TEDxUniversityofNevada What can we do to prosper when facing pain and suffering in our lives? More than a thousand studies suggest that a major part of the answer is learning psych...