Anna Augustyn Gabinet Terapii ACT i Coachingu

Magicznych, jeśli potrzebujesz trochę magii.

Przy wielkim stole z mnóstwem ludzi, jeśli
ich potrzebujesz.

Cichych, zadumanych, spokojnych,
jeśli tak właśnie lubisz.

Przybliżających Cię do zdrowia, jeżeli chorujesz.

Przynoszących Ci nadzieję, ufność i bezpieczeństwo.

Pełnych Wdzięczności za wszystkie chwilę dzielone z tymi, którzy odeszli.

W uznaniu, że smutek, radość, szczęście i ból są nieodłącznymi pierwiastkami życia i zazwyczaj pojawiają się naprzemiennie.

Takich Świąt Ci życzę❤️🎄🫶

Mądre przesłanie na nowy rok, a Święta to też czas na refleksję. Niech ten czas przyniesie Wam moc do zmiany tego, co Wam już nie służy i czerpanie pełną garścią darów, które przynosi Wam Życie. 💚🎋🎄

Meryl Streep ujęła to kiedyś idealnie:
„Pozwól rzeczom się rozpaść. Przestań wyczerpywać się próbami utrzymania ich na siłę.” 🌿

Zbyt często kurczowo trzymamy się tego, co i tak już się wymyka — sytuacji, relacji, a nawet wyobrażeń o sobie. Boimy się tego, co będzie dalej. Tymczasem życie to nieustanny rytm tworzenia i puszczania. Nie wszystko ma trwać wiecznie, a zmuszanie czegokolwiek do pozostania kosztuje nas więcej, niż jesteśmy w stanie unieść.

🔸 Pozwól sobie być niezrozumianą.
Ludzie patrzą na ciebie przez pryzmat własnych doświadczeń. Ich opinie mówią więcej o nich niż o tobie. Nie musisz tłumaczyć swojej prawdy tym, którzy nie chcą jej zobaczyć.

🔸 Pogódź się z niepewnością.
Nie musisz znać każdego zakrętu drogi. Życie rozwija się z cichą, precyzyjną logiką. Gdy coś odchodzi, często robi miejsce temu, co naprawdę do ciebie należy. Zaufaj, że to, co jest ci pisane, znajdzie do ciebie drogę.

🔸 Poluzuj uścisk.
Wszechświat jest hojny, ale nie napełni dłoni, które są już zaciśnięte. Puszczanie nie jest stratą — to przygotowanie na odnowę.

✨ Pamiętaj: twoje najlepsze dni nie są za tobą. Życie nie wyczerpuje zapasów zachwytu i radości, niezależnie od tego, przez co przeszłaś. Zadaj sobie dziś cicho pytanie:
„Czego wciąż się trzymam, choć to właśnie mnie zatrzymuje?”

A potem weź oddech — i pozwól temu odejść. Coś jaśniejszego już jest w drodze.

Praca jako część tożsamości. Temat, który pojawia się często w rozmowach z moimi Klientkami/tami.
Polecam lekturę wnikliwej analizy.

Czy jesteśmy swoją pracą? Pułapką jest ograniczenie swojego poczucia…

Nie daj się zmanipulować🙌

Osoby z cechami narcystycznymi wiedzą, że chcąc na kogoś wpłynąć, muszą wysyłać subtelne, podprogowe sygnały, które nie wywołują podejrzeń. Stąd tak często stosują wobec swoich ofiar „dry begging” – przebiegłą taktykę manipulacyjną, która ma wywoływać poczucie winy i zmusić do działania na ich korzyść.

Co widzisz?😉

To tak pod ten piątek, piąteczek, piątunio 😀

No i zapraszam na terapie - pracę z rodem, z duszą, z poprzednimi wcieleniami, z traumą, emocjami, wewnętrznym dzieckiem i ze wszystkim, co Ci doskwiera.
Zapraszam Cię także na piękne sesje Czytania Duszy i oczyszczania energetycznego - Ciebie, Twoich dzieci, relacji, domu, biznesu.

Po więcej informacji lub aby zapisać się na sesję, pisz tu w wiadomości lub na [email protected] 😍

Patrycja 🌞
----------------------------------------

"You're here for a reason. Find the reason and do your bit." We don't even need to say any more than what Dr. Jane said. 📹: Queen Elizabeth Theatre

Najsilniejsze kwiaty rosną z ruin

„Zapach odwagi” — to nie perfumy, to dziedzictwo.

„Nikt mnie nie nauczył szyć, wiesz? Nauczyłam się, bo musiałam.
Na początku to nie była sztuka. To było przetrwanie.”

Urodziłam się w biedzie. Moja mama zmarła, gdy miałam dwanaście lat.
Ojciec — zbyt tchórzliwy, by walczyć — po prostu nas porzucił.
Trafiłam do zimnego, szarego sierocińca, gdzie modlitwy mieszały się z odgłosem rozdzieranej tkaniny.
To tam siostry nauczyły mnie szyć.

„Żebyś miała przyzwoite życie, Gabrielle” — mówiły, patrząc na moje krzywe szwy.

Ale ja nie chciałam przyzwoitego życia.
„Co to w ogóle znaczy? Żyć cicho i czysto?” — zapytałam kiedyś.
Siostra Bernadetta spojrzała surowo:

„To znaczy nie wrócić na ulicę.”

Ale we mnie już wtedy zapalił się inny ogień.
Nie chciałam tylko przeżyć.
Chciałam wzlecieć.

Każdy szew był aktem buntu. Szyłam w ciszy, ale w środku — krzyczałam.
Nikt nie miał prawa wybierać za mnie mojej drogi.

Lata później, gdy zaczęłam sprzedawać kapelusze, ludzie się śmiali:

„Kobieta z własnym sklepem? Śmieszne.”
„Córka ulicznego handlarza chce być projektantką? Pretensjonalne.”

Nie mieli pojęcia, z kim mają do czynienia.

Jedna klientka powiedziała z pogardą:

„Pani to uszyła? Eleganckie... Myślałam, że z Paryża.”
„Tak,” — uśmiechnęłam się — „bo ja jestem Paryżem. Nawet jeśli jeszcze tego nie widzisz.”

Z każdym sprzedanym kapeluszem, z każdą sukienką skrojoną po swojemu, szyłam kobietę, którą pragnęłam być:
Wolną. Elegancką. Bez kompromisów.

Obcięłam włosy, gdy od kobiet oczekiwano długich.

„Wyglądasz jak chłopak” — usłyszałam.
„Nie. Wyglądam jak ja.” I to mi się podobało.

Mówili, że jestem buntownicza. Arogancka. Nawet wulgarna.
Ale nigdy posłuszna.

Widziałam wojny, które rozrywały świat.
Widziałam, jak zamykano moje butiki.
Słyszałam szepty:

„Chanel to już przeszłość. Jej czas minął.”

Ale oni mnie nie znali.

Wróciłam do Paryża, gdy wszyscy myśleli, że to koniec —
i pokazałam, że to dopiero początek.

Nie byłam tylko marką.
Byłam ruchem. Buntem przeciwko uległości.

Chanel No. 5?
Tak, mówią, że to najsłynniejsze perfumy świata.
Ale moja prawdziwa esencja była inna.

Pewna młoda projektantka zapytała mnie:

„Jak pachnie odwaga?”
„Pachnie jak brak poddania się” — odpowiedziałam.
„Jak perfumy ze śladami blizn.”

Gdybym mogła dziś coś powiedzieć tej małej dziewczynce, płaczącej w łóżku sierocińca, powiedziałabym:

„Nie pozwól, by błoto, w którym się urodziłaś, przeszkodziło ci rozkwitnąć.
Bo najsilniejsze kwiaty… rosną z ruin.”

— Coco Chanel

1. Jedna wizyta u psychiatry to jedna wizyta u psychiatry.
Nie diagnoza.
Nie leczenie.
Nie „leczyła się psychiatrycznie”.
Po prostu: była.

2. Diagnoza z kategorii F to nie znaczy: niepoczytalny.
Niepoczytalność oceniają biegli. W chwili czynu.
Większość osób z F-ką wie, co robi.

3. Psychoza to nie „dziwne zachowanie”.
To zmiana postrzegania rzeczywistości. Omamy, urojenia.
I wtedy – często, ale nie zawsze – niepoczytalność.
Ale to nadal oceniają specjaliści, nie internet.

4. Nawet osoba ze schizofrenią może być w pełni poczytalna.
Bo liczy się jeden moment. Nie etykieta.

5. Schizofrenia to ok. 1% populacji.
Bardzo rzadko.
Jeśli wydaje ci się, że "wszyscy teraz mają psychozy" –
to znaczy, że media w kółko wałkują jedną historię.

6. Nie ma fali psychoz. Nie ma epidemii psychoz.
Liczba psychoz się nie zmienia.
Tak było. Tak jest.

7. W 2009 roku w Polsce: 763 zabójstwa.
55 sprawców uznanych za niepoczytalnych.
To nie jest większość. To 7%.

8. Ludzie z chorobami psychicznymi są częściej ofiarami przemocy niż sprawcami.
Fakty, nie lęki.

9. Ryzyko przemocy ze strony osób z zaburzeniem psychicznym?
Nie więcej niż 10%.
Czyli: 90% przemocy to nie osoby niepoczytalne.

10. Psychoza dla osoby spoza psychiatrii to coś trudnego do zrozumienia.
Ale uwierz: człowiek w psychozie nie ma władzy nad tym, co myśli i czuje.
U niego wszystko jest inne. Cała percepcja. Całe JA.
I często – na początku – to jest „ciche”.
Nie do zauważenia. Nawet przez specjalistki.
A co dopiero przez sąsiada z balkonu.

11. Nie obwiniaj człowieka za to, że ma chorobę, która zmienia go całego.
To się da leczyć. Skutecznie.

12. Jeśli ktoś był niepoczytalny w chwili czynu – nie podlega karze.
Bo nie można być winnym, jeśli nie wiedziało się, co się robi.

13. Ale to nie znaczy, że taka osoba wraca do domu.
Sąd nie orzeka o winie, tylko o przymusowej izolacji.
Szpital psychiatryczny o zaostrzonym rygorze.
Wygląda podobnie jak więzienie.
Tyle że z leczeniem.
I na lata.

14. A potem… jeśli wraca do siebie – to wraca też pamięć.
Wraca też zrozumienie czynu.
I przychodzi ból.
Bo widzi, co zrobił.
I czesto sam nie może sobie wybaczyć.

15. Niepoczytalność może dotyczyć nie tylko psychozy.
Może być skutkiem głębokiej niepełnosprawności intelektualnej, uszkodzeń organicznych mózgu, otępienia, padaczki, urazów.
I znów – nie rozpoznaje tego Instagram, Fb, czy X Rozpoznają to biegli.

Jeśli jesteś w kryzysie psychicznym – zadzwoń: 116 123 (bezpłatna linia wsparcia), 116 111 (dla dzieci i młodzieży), albo 112, jeśli zagrożone jest życie.
Nie jesteś sam. Serio.

Zaproszenie do życia

"Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta, ten, kto nie słucha muzyki, ten, kto nie obserwuje.
Powoli umiera ten, kto niszczy swą miłość własną, ten, kto znikąd nie chce przyjąć pomocy.
Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia, ten, kto odtwarza codziennie te same ścieżki, ten, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia, ten, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru, ten, kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.
Powoli umiera ten, kto unika pasji i wielu emocji, które przywracają oczom blask i serca naprawiają.
Powoli umiera ten, kto nie opuszcza swojego przylądka, gdy jest nieszczęśliwy w miłości lub pracy, ten, kto nie podejmuje ryzyka spełnienia swoich marzeń, ten, kto chociaż raz w życiu nie odłożył na bok racjonalności."

- Pablo Neruda (z książki "Poezje wybrane")

Takich luksusów Wam życzę🙌

The Real Luxuries 💜✨️