Taniec jest zjawiskiem wprost niezwykłym... "towarzyszy człowiekowi od zawsze. Przez tysiące lat zmieniał formę, cel
i znaczenie, jednak nieustannie jest obecny w naszym życiu. Już w czasach dawnych należał do naturalnych zajęć człowieka. Łączył w sobie ruch, będący nieodzownym składnikiem życia, zarówno pod względem fizjologicznym, jak i motorycznym oraz rytm, regulujący funkcje organizmu. Codzienne czynności podporządkowane rytmicznemu biciu serca i miarowemu oddychaniu stawały się bardziej regularne, niosły inspirację do stosowania zapamiętanych ruchów. Obserwowano i naśladowano otaczający świat przyrody: kołyszące się liście na drzewach, porywy wiatru, bieg potoku górskiego, czy lot ptaków. Wierzono, że poprzez ruch ciała oddziałuje się na rzeczywistość. Z czasem czyniono to zręczniej i zgrabniej, czerpiąc z tańca coraz więcej przyjemności. Pozwalał na ekspresję radości, gniewu, czy wyładowanie nadmiaru energii, wzbudzając przy tym zainteresowanie obserwatorów, tańczono więc także w grupach, wzmacniając poczucie wspólnoty. W miarę rozwoju społecznego i szerszego poglądu człowieka na świat, magiczne znaczenie tańca malało. Wzbogacanie się życia wewnętrznego wpływało na różnicowanie przekazu zewnętrznego, zastąpiono ruchy wiernej imitacji ruchami symbolicznymi, gestami umownymi, taniec przybrał z czasem charakter rozrywkowy. Coraz większą wagę przykładano do estetyki tańca, sylwetki, zwinności, zręczności, a także wyrazu, powstawała taneczna forma widowiska. Na przełomie lat taniec ulegał wielu wpływom, przechodził wiele modyfikacji. Poszerzały się kręgi społeczne zainteresowane tą formą sztuki, stawała się ona coraz bardziej powszechna. Obecnie taniec jest częścią naszej codzienności, czy o nim słuchamy, czy oglądamy tańczących, czy też sami tańczymy, wciąż ma w sobie wiele magii. Tańczyć z pewnością warto, przecież w tańcu człowiek może być najprawdziwszy, jak mawiała Martha Graham, "taniec to ukryty język duszy”.
