ALe-lekcja

12/04/2026

08/04/2026

Przeczytałam dziś dyskusję w grupie nauczycieli i powiem szczerze… to było aż za bardzo znajome.

Wiele osób pisało, że uczniowie:
– nie czytają poleceń
– nie rozumieją prostych rzeczy
– od razu szukają gotowej odpowiedzi
– mówią „nie rozumiem”, zanim spróbują

Pojawiały się słowa: „lenistwo”, „brak myślenia”, „takie czasy”.

I ja to rozumiem.
Też to widzę w klasie.

Ale mam jedną ważną refleksję.

Mam poczucie, że przy ogromie materiału, który mamy do zrealizowania, coraz mniej miejsca zostaje na spokojne uczenie dzieci, jak podejść do zadania krok po kroku.

A bez tego dziecko:
❌ patrzy na polecenie i nie wie, od czego zacząć
❌ szybko się poddaje
❌ mówi „nie rozumiem”, zanim naprawdę spróbuje

To nie zawsze jest kwestia lenistwa.

Często to po prostu brak doświadczenia:
👉 jak czytać polecenie
👉 jak je „rozebrać”
👉 jak zrobić pierwszy krok

Dlatego od jakiegoś czasu robię jedną rzecz inaczej.

Zatrzymuję się nie na odpowiedzi… tylko na procesie.

Uczę dzieci:
✔️ jak czytać polecenie krok po kroku
✔️ jak powiedzieć je własnymi słowami
✔️ jak sprawdzić, czy naprawdę rozumieją

I nagle okazuje się, że „nie rozumiem” zaczyna znikać.

Nie dlatego, że zrobiło się łatwiej.
Tylko dlatego, że ktoś w końcu pokazał im JAK.

A jak jest u Was?
Też macie wrażenie, że problem jest głębiej niż „lenistwo”?

29/03/2026

Robię wszystko dobrze… a dziecko i tak nie umie pisać.

I to jest moment, w którym wielu nauczycieli zaczyna wątpić w siebie.

Mówimy.
Tłumaczymy.
Układamy.

A potem…

dziecko pisze coś, co nie ma sensu.

I wtedy najłatwiej powiedzieć:
„ono nie potrafi”.

Ale to nie jest cała prawda.

Dziś dzieci funkcjonują inaczej.

👉 krótsza koncentracja
👉 szybkie bodźce
👉 mniej czasu na zatrzymanie i myślenie

A my nadal wymagamy od nich
długiego, uporządkowanego pisania.

👉 To nie zawsze jest brak umiejętności.

To często:
– brak skupienia
– przeciążenie
– brak fundamentów

I brak etapu.

👉 To dziecko jest jeszcze PRZED myśleniem w strukturze.

Problemem nie jest szkoła.

👉 Problemem jest schemat, w którym zaczynamy za wysoko.

Zaczynamy od:
– zdań
– tekstów
– form

Zamiast sprawdzić, czy dziecko w ogóle:
– wie, co chce powiedzieć
– rozumie sens
– potrafi podjąć prostą decyzję językową

Dlatego schodzę poziom niżej.

Nie tekst.
Nie zdania.

👉 wybór
👉 uzupełnianie
👉 jedno zdanie

Bo nie każde dziecko zaczyna od tego samego miejsca.

I tego właśnie ten schemat nadal nie uwzględnia.

25/03/2026

Często pokazuję tu błędy w pisaniu…

Brak kropki.
Kilka myśli w jednym zdaniu.
Chaos.

Ale za tym stoi coś jeszcze.

Dlaczego dziecko nie pisze, choć potrafi?

Są dzieci, które „nie pasują”.

Ciche albo w swoim świecie.
Myślą inaczej.
Czasem nie nadążają za tempem.

System często nie ma na to miejsca.

I wtedy pojawiają się etykiety:
„nie radzi sobie”
„nie pracuje”
„nie daje rady”

A ja coraz częściej widzę coś innego.

Widzę dziecko, które:
👉 nie zaczyna pisać nie dlatego, że nie umie
👉 tylko dlatego, że nie wie, jak zacząć
👉 albo boi się, że zrobi źle

Potem w zeszycie pojawia się:
brak kropki
kilka myśli w jednym zdaniu
chaos

I znów łatwo powiedzieć: „źle”.

Tylko że to nie zawsze jest brak wiedzy.

To często:
zmęczenie
przeciążenie
brak wiary w siebie
trudność ze skupieniem

Dlatego zmieniłam jedno.

Zamiast dokładać presję
zaczynam od odciążenia.

Mówię:
„powiedz jedno zdanie”
„pokaż, czego nie rozumiesz”
„idźmy krok po kroku”

I nagle dziecko rusza.

Pojawia się pierwsze zdanie.
Potem kropka.
Potem sens.

To nie jest brak wymagań.

To jest próba dopasowania się do dziecka,
które nie mieści się w schemacie.

Bo czasem to nie dziecko jest problemem.

Tylko tempo, w którym każe mu się pracować.

A kiedy damy mu trochę przestrzeni…
okazuje się, że potrafi więcej, niż myśleliśmy.

Macie takie dzieci u siebie?

22/03/2026

Nigdy nie wiesz, kiedy trafisz na „minę”

Praca z dzisiejszymi dziećmi czasem przypomina pracę sapera.

Możesz być spokojny.
Uważny.
Doświadczony.

A i tak… coś potrafi nagle „wybuchnąć”.

Bo dzieci mają dziś ogromną wrażliwość.

Czasem zwykła czynność
uruchamia napięcie, lęk, wycofanie.

I wtedy nie chodzi już o zadanie.

Tylko o to,
czy dziecko w ogóle przez to przejdzie.

Dlatego często robię coś innego niż „uczenie”.

👉 Reguluję.

Głosem.
Tempem.
Obecnością.

Trochę jak odbijanie piłki.
Przyjmuję emocję
i oddaję ją spokojniejszą.

I dopiero wtedy
dziecko jest w stanie zacząć.

20/03/2026

Nie każdy chce to zobaczyć. Ja dziś zobaczyłam.

Ta lekcja powiedziała mi więcej o dzieciach niż ich odpowiedzi.

Dzień Wagarowicza.
Zrobiłam z klasą 8 lekcję o motywacji.

Moje wyobrażenia jako nauczycielki?
Trochę nadęte ego, że „zrobię coś ważnego”.

A potem było… jak zwykle.

Krótki materiał. Minuta, dwie.
Zmiana. Kolejny.

A mimo to:
👉 śmiech przy historii człowieka bez rąk i nóg
👉 telefon ważniejszy niż to, co się dzieje tu i teraz
👉 10 minut przed końcem: „to już możemy iść?”

Uwaga rozsypana.
Brak wytrzymania napięcia.
Ucieczka od czegokolwiek trudniejszego.

I miałam wrażenie, jakbym na chwilę odsłoniła coś, co zwykle przykrywamy — i to nie był dobry widok.

Nie „brak motywacji”.

Tylko:
👉 brak wytrzymałości
👉 brak skupienia
👉 ucieczkę w bodźce
👉 śmiech zamiast reakcji

To nie jest jeden uczeń.
To zaczyna być norma.

I nie — to nie jest tylko problem szkoły.

To jest coś większego.

I szczerze?
To mnie martwi.

A jednak mam poczucie, że dla kilku osób to była ważna lekcja.
Nie taka, która działa od razu — tylko taka, która wraca później.

I w takiej rzeczywistości uczymy dziś dzieci czytać, pisać i myśleć.

19/03/2026

„Potem, potem, potem…”

Na lekcji pojawił się śmierdzący Marcin.

Uczniowie pisali opowiadania.

W jednym z tekstów przeczytałam:

„Potem ktoś się przestraszył.
Potem pani powiedziała, żebyśmy się uspokoili.
Potem klasa nadal krzyczała.”

To nie jest błąd językowy.

To sposób myślenia.

Dziecko widzi ciąg wydarzeń,
ale nie potrafi zatrzymać jednej myśli.

Nie widzi jeszcze zdania.

Dlatego pisze: „potem, potem, potem”.

I to jest moment, w którym zaczyna się nauka pisania.

Nie od ortografii.

Od myślenia.

16/03/2026

Śmierdzący Marcin przerwał lekcję…

Wczoraj na lekcji wydarzyło się coś, czego nie było w planie.

Na oknie pojawił się owad.
Część dzieci odsunęła krzesła kilka metrów dalej.
Ktoś powiedział: „Fuj”.
Ktoś inny próbował zobaczyć go z bliska.

I wtedy jeden z uczniów powiedział spokojnie:
— To śmierdzący Marcin.

Okazało się, że to owad, który przywędrował do Europy z Azji — tarczówka marmurkowata.

Lekcja na chwilę się zatrzymała.

Pomyślałam, że to dobry moment, żeby dzieci spróbowały opisać to, co właśnie się wydarzyło.

Powstały pierwsze opowiadania.

I wtedy zaczęły się pojawiać bardzo ciekawe błędy.

Nie takie, jakich spodziewa się dorosły.
Takie, które pokazują jak naprawdę myślą dzieci, gdy piszą tekst.

O tym właśnie będzie kilka kolejnych postów z serii o Śmierdzącym Marcinie.

A u Was w klasie też zdarzają się takie nieplanowane „przerywniki”? 😊

15/03/2026

Najtrudniejsza w pisaniu okazała się… kropka.

Ten tydzień na lekcjach pisania przyniósł kilka ciekawych obserwacji.

Zaczęliśmy od czegoś bardzo prostego: kropki.
Okazało się, że dla wielu dzieci kropka nie jest tylko znakiem.
Jest decyzją o zakończeniu myśli.

Potem pojawiło się kolejne pytanie:
czy każde zdanie potrafi obronić się samo?

I wtedy zobaczyliśmy jeszcze jedną rzecz.
Nawet gdy początek zdania jest podany, dzieci wcale nie mają łatwiej.

Najtrudniejsze okazuje się nie rozpoczęcie zdania,
ale uchwycenie jednego wydarzenia.

Dlatego w pracy nad pisaniem wracamy do bardzo prostej zasady:
jedno wydarzenie = jedno zdanie.

Czasem najprostsze rzeczy okazują się najtrudniejsze do zobaczenia.

A jakie obserwacje z pisania uczniów zaskoczyły Was w tym tygodniu?

11/03/2026

Dlaczego dzieci gubią wielką literę po kropce?

Podczas pracy z tekstem w klasie 3 często pojawia się ten sam błąd.

Uczeń stawia kropkę, ale następne zdanie zaczyna małą literą.

Dlaczego tak się dzieje?

Bo dla wielu dzieci zdanie to jeszcze ciąg słów, a nie nowa myśl.

Uczeń widzi koniec zdania i stawia kropkę.
Ale początek nowego zdania nie zawsze jest dla niego oczywisty.

Dlatego w pracy z pisaniem wracam często do bardzo prostej zasady:

jedna myśl = jedno zdanie.

A żeby to zautomatyzować w klasie, dobrze działa prosty rytuał:

kropka – stop – wielka litera

Dzieci mówią kolejno:

piszę zdanie
kropka
stop – patrzę
nowe zdanie → wielka litera

Po kilku tygodniach zaczynają robić to już automatycznie.

Czasem proszę też uczniów o jedną krótką kontrolę po napisaniu tekstu:

„Czy po każdej kropce jest wielka litera?”

Czy też spotykacie się z takim błędem w swoich klasach?