Aneta Nowak - Perspektywa Plus

16/08/2026

Im dłużej pracuję z kobietami, tym częściej widzę, jak wiele z nas żyje z poczuciem, że jeszcze coś powinnyśmy w sobie zmienić.

Coś poprawić. Nad czymś popracować. Czegoś się nauczyć. Gdzieś bardziej się postarać.

Po to, by być lepszą. Bardziej pewną siebie. Bardziej atrakcyjną. Bardziej ogarniętą

Nie zadając sobie pytania: a jaka właściwie jestem ?

Czytając książkę Maureen Murdock „Podróż bohaterki” spodobał mi się ten fragment, gdzie autorka cytuje Carol Pearson:

„Żyjemy w kulturze, która nie ufa procesowi i nie toleruje różnorodności.
Dlatego od nas wszystkich wymaga, oczekuje się, że będziemy idealni,
A ponadto idealni w podobny ( o ile nie identyczny) sposób.
Mamy „sprostać” standardom cnoty, sukcesu, inteligencji i atrakcyjności fizycznej.
Jeżeli nam się to nie udaje, powinniśmy to odpokutować,
pracować ciężej, uczyć się więcej, stosować dietę,
ćwiczyć i nosić lepsze ubrania.
Aż dopasujemy się do dominującego obrazu idealnej osoby.
Dlatego nasze indywidualne cechy są często definiowane jako „problem”, który musimy rozwiązać, żeby wszystko było OK”


W Grupie Wsparcia i Rozwoju Kobiet (której II edycja zaczyna się już 4 września) nie próbujemy dopasować się do kolejnego obrazu tego, jakie powinnyśmy być.
Nie szukamy też następnej wersji siebie, którą trzeba „naprawić”, ulepszyć czy doprowadzić do ideału.

Poznajemy siebie.

Swoje potrzeby, emocje, granice, siłę i wrażliwość. Przyglądamy się temu, co naprawdę jest nasze, a co przejęłyśmy z oczekiwań innych ludzi, kultury czy ról, które pełnimy.

Uczymy się robić miejsce na swoją różnorodność i wewnętrzne sprzeczności.

Bo bycie sobą zaczyna się od poznania siebie.

Zapraszam serdecznie

15/07/2026

Wśród wielu rodziców istnieje przekonanie, że oznaką bycia dobrym rodzicem jest chronienie dziecka przed stresem, frustracją, rozczarowaniem, porażką czy trudnymi emocjami.

Dobry rodzic powinien szybko usunąć przeszkodę, rozwiązać problem i sprawić, aby młody człowiek znów poczuł się dobrze i nic mu nie zagrażało.

Tymczasem chroniąc nastolatka przed każdym dyskomfortem, można nieświadomie uczyć go unikania życia !

W dorosłości może mieć trudność z podejmowaniem decyzji, przyjmowaniem krytyki, ponoszeniem konsekwencji, , radzeniem sobie z odmową, konfliktami i własnymi emocjami, a także może unikać odpowiedzialności, ponieważ wiąże się ona z napięciem i ryzykiem porażki.

Paradoks polega na tym, że próbując oszczędzić nastolatkowi dyskomfortu dzisiaj, można przygotować go na znacznie większy dyskomfort w przyszłości.

Bo dorosłość nie jest przestrzenią wolną od trudności — wymaga mierzenia się z porażkami, odmową, krytyką, stratą, rozczarowaniem oraz trudnymi emocjami.

Opiekun nie ma również świadomości, że osłabia kontakt młodego człowieka z naturalnym jego instynktem biologicznym, w który wyposażyła nas natura — agresją biologiczną.

Nie chodzi tu o przemoc, krzywdzenie innych czy niekontrolowane wybuchy złości.
Biologiczna agresja jest naturalną energią życia — pozwala chronić siebie, stawiać granice, mówić „nie”, walczyć o własne potrzeby, wchodzić w zdrową rywalizację, podejmować działanie i mierzyć się z przeszkodami.

Kiedy młody człowiek traci kontakt z tą energią ( a raczej blokuje), może mieć trudność z obroną własnych granic, podejmowaniem decyzji, wyrażaniem sprzeciwu i sięganiem po to, czego potrzebuje.

Zamiast działać — może się wycofywać.
Zamiast mierzyć się z trudnością — unikać jej.
Zamiast zaufać własnej sile — oczekiwać, że ktoś usunie przeszkodę z jego drogi.

Brak kontaktu z własną, naturalną siłą może sprawić, że zwiększa się również jego podatność na wejście w rolę osoby doświadczającej hejtu czy przemocy rówieśniczej.

Czy jako rodzice zdajemy sobie sprawę, że próbując zapewnić dziecku stały komfort, wyręczając je, chroniąc przed ryzykiem i trudnymi doświadczeniami oraz uciszając jego złość czy sprzeciw, możemy nieświadomie odbierać mu przestrzeń do rozwijania odwagi, samodzielności, stawiania granic i zaufania do własnej siły?

Warto zadać sobie pytanie, komu jest trudniej z tym tematem: opiekunowi czy nastolatkowi?

Ku refleksji....

Aneta
www.anetanowak-perspektywaplus.com

22/06/2026

Skorzystałam z zaproszenia do poprowadzenia cyklicznych warsztatów pracy z ciałem przez Opolskie Centrum Dietetyczne, na które serdecznie Was zapraszam. Jest mi niezmiernie miło i dziękuję za zaufanie.

Doceniam to miejsce za jego holistyczne podejście do zdrowia, za spojrzenie na człowieka jako całość – z uwzględnieniem ciała, emocji i umysłu.

Droga do zdrowia nie zaczyna się tylko na talerzu.

Zmiana sylwetki czy poprawa zdrowia to coś więcej niż jadłospis. To proces, w którym uczestniczy całe Twoje „ja” – zarówno ciało, emocje jak i umysł.

To, co jesz, ma znaczenie – ale równie ważne jest to, co czujesz, jak żyjesz i w jakim jesteś stanie na co dzień. Nasze ciało reaguje na to, co przeżywamy.

Wiele trudności ma swoje źródło w emocjach, przewlekłym stresie, zmęczeniu, w naszych nawykach oraz potrzebie chwili wytchnienia.

Zdrowie to nie tylko liczby i kilogramy. To także spokój w głowie, równowaga i dobre relacje… przede wszystkim z samym sobą.

W bezpiecznej przestrzeni będziemy uczyć się słuchać sygnałów z ciała, rozwijać uważność na siebie, wyrażać emocje, które trudno ująć słowami lub które przez długi czas pozostawały w nas zatrzymane. Będziemy odkrywać, jak poprzez ruch można budować większą świadomość i żywy kontakt ze sobą.

Pierwsze warsztaty odbędą się 9 lipca, o godzinie 19.00

Zapraszam wszystkich serdecznie, którzy chcą pogłębić kontakt z ciałem, do kontaktu: tel. 668 245 489

18/06/2026

✨„Prawda – to zgoda na całe spektrum siebie, tego co czuję i myślę o sobie i o innych”
Jolanta Toporowicz

🌿A czym dla Ciebie jest Prawda i po czym poznajesz, że żyjesz w zgodzie z nią?

Zapraszamy do naszego świata, w którym liczy się Prawda.
🌐www.euphonia.pl

29/05/2026

Czy możesz choć na chwilę przestać analizować swoje życie
i zacząć naprawdę w nim być?

Naprawdę je odczuwać.

Bez uciekania w rozpraszacze, ciągłe zajęcie, rozwój, duchowość czy potrzebę bycia „lepszą wersją siebie”.

Po prostu zatrzymać się i pobyć z tym, co jest.
Z tym, co niewygodne.
Z lękiem.
Ze smutkiem.
Z pustką, złością, tęsknotą.
Ale też z radością, bliskością, zachwytem i czułością.

W świecie, który nieustannie zachęca nas do „pozytywnego myślenia”, łatwo stracić kontakt z prawdziwym doświadczeniem siebie.

Coraz częściej dostajemy przekaz, że powinniśmy być spokojni, wdzięczni, wysoko wibracyjni i szczęśliwi.

A przecież bycie człowiekiem nie oznacza życia bez cieni, trudności i wątpliwości.

Uczymy się szybko neutralizować to, co trudne.
Zamieniać smutek na wdzięczność, złość na "nic się nie stało", a cierpienie na „proces wzrostu”.

Życie nie jest wyłącznie jasne, spokojne i harmonijne.
I człowiek też taki nie jest.

Lęk, smutek, zagubienie, złość, wstyd, radość, czułość — wszystko to jest częścią życia.
Żadne doznanie nie jest błędne ani „nie duchowe”.

To właśnie kontakt z tym, co prawdziwe, przywraca nas do siebie i tworzy wewnętrzną siłę
Tam właśnie zaczyna się prawda.

Nie, w nieustannym poprawianiu siebie, ale w zgodzie na pełnię własnego doświadczenia.

Bo kiedy przestajemy od siebie uciekać,
pojawia się coś niezwykle ważnego — prawdziwy kontakt ze sobą.

Nie oparty na wizerunku.
Nie na tym, jak „powinniśmy” się czuć.

Ale na autentycznej obecności.
I dopiero wtedy można naprawdę żyć.

Nie obok siebie.
Nie w wyobrażeniu o sobie.
Ale w prawdziwym, pulsującym, czasem trudnym, a czasem pięknym doświadczeniu własnego człowieczeństwa.

Ku refleksji
Aneta

www.anetanowak-perspektywaplus.com

22/05/2026

16/05/2026

Ruch służy do nawiązywania relacji, odczuwania i wyrażania emocji i uczuć, rozpoznawania swoich potrzeb, przyglądania się temu, co trudne, eksperymentowania i odkrywania własnych zasobów wewnętrznych.

Same słowa, jeśli nie idzie za nimi czucie i obecność ciała, nie są w stanie oddać całej głębi ludzkiego przeżywania.

Możemy bardzo dużo rozumieć na poziomie intelektualnym, opowiadać o swoich przeżyciach, analizować je i nazywać — a jednocześnie nadal nie być z nimi w prawdziwym kontakcie.

Dlatego czasem ktoś mówi „wszystko jest w porządku”, podczas gdy ciało pozostaje spięte, oddech płytki, a ruch ograniczony.

Ruch pozwala dotknąć tego, czego nie da się wyrazić wyłącznie słowami.
Ruch ułatwia autentyczne czucie — złość, ulga, radość, smutek, lekkość czy potrzeba bliskości…
To, co było „opowiedziane”, może zostać naprawdę przeżyte i zauważone.

Wczoraj miałam przyjemność poprowadzić warsztaty pracy rozwojowej tańcem i ruchem w Białej, podczas których spotkaliśmy się z przepływem radości — nie jako idei, ale jako żywego doświadczenia w ciele.

Nie tej „wymyślonej”, poprawnej czy oczekiwanej.
Ale tej prawdziwej — delikatnej, cichej, ledwo zauważalnej, ale też spontanicznej, głośnej, dziecięcej.

Czasem ciało tak długo jest w gotowości i przetrwaniu, że zapomina, jak smakuje lekkość.

I właśnie wtedy ruch potrafi stać się drogą powrotu.
Do czucia.
Do spontaniczności.
Do siebie.

Bo kiedy ciało zaczyna się poruszać w zgodzie z tym, co naprawdę żywe w środku — pojawia się przestrzeń na autentyczny kontakt ze sobą. Nie trzeba wszystkiego rozumieć ani nazywać.

Nasze spotkanie zakończyło się praktyką opartą na obecności i uważnym kontakcie z drugim człowiekiem — prostym, ale bardzo poruszającym doświadczeniu wzajemnego bycia ze sobą.

Pozdrawiam ciepło
Aneta
www.anetanowak-perspektywaplus.com

06/05/2026

Dziękuję za zaproszenie na spotkanie z rodzicami klas 4–8 podczas wywiadówki szkolnej. Cieszę się, że mogliśmy wspólnie porozmawiać o tym, jak słowa, sposób komunikacji i codzienne reakcje wpływają na relację z dzieckiem, jego poczucie bezpieczeństwa oraz budowanie postawy i pewności siebie na dorosłe życie.

Dziękuję za uważność, obecność i wspólnie spędzony czas.