Mieściło się w nim Gimnazjum Państwowe, które przeniosło się tu z budynku przy Placu Wolności. W tych latach był to najnowocześniejszy budynek szkolny w mieście. Naukę pobierali tu uczniowie katoliccy, protestanccy i żydowscy. Część środkowa gmachu przeznaczona jest na sale lekcyjne, w lewym skrzydle znajdowały się pomieszczenia mieszkalne dla pedagogów, w prawym sektorze znajduje się sala gimnast
yczna a nad nią aula. Budynek jest jednym z nielicznych przykładów modernizmu w naszym mieście, prądu w architekturze, który był zwiastunem nowych czasów. Chociaż modernizm odchodził od efektu na rzecz funkcjonalności, to jednak w szkole zachowało się kilka perełek, i tak w oknach auli umieszczony jest zespół witraży, wykonanych w pracowni F. Müllera z Qedlinburga. Witraże przedstawiają postacie młodych kobiet, symbolizujących kolejno: sztuki piękne, męstwo, sprawiedliwość, mądrość i opatrzność. Za szkołą było boisko sportowe i starannie urządzony ogród botaniczny. Aula posiada dużą scenę i marmurowy podest do przemówień podczas szczególnych okazji. Ciekawym elementem są również metalowe zdobienia konstrukcji poręczy przy schodach oraz masywne odrzwia do każdej z klas. Dyrektorem szkoły w początkach działalności szkoły był Emil Aust, a kadrę tworzyli min.: dr Sell, prof. Posnanski, dr Wanke i dr Rostalski. Po r. 1945 placówka kilkakrotnie zmieniała nazwę i była siedzibą kolejno: Liceum Wychowawczyń Przedszkoli, Studium Wychowania Przedszkolnego i Studium Nauczycielskiego. Młodzież podejmowała naukę w trybie 6-letnim po szkole podst., i 2-letnim po maturze. W pewnych okresach kształciło się tu nawet ponad 800 osób. Ponieważ w placówce uczyło się sporo osób z poza naszego rejonu, powstał obok szkoły internat. 22 lipca 1966 spłonął w wyniku pożaru dwuspadzisty dach. Dzięki uporowi dyrektorki i przychylności władz miasta, naukę rozpoczęto według planu tj. 1 września tegoż roku. Niestety, pierwotnego kształtu dachu nie udało się nigdy odbudować. Ostatni rocznik przedszkolanek opuścił szkołę w 1994 r. Kadrę pedagogiczną tworzyli wtedy min.: mysłowicki historyk Władysław Pochmara (autor książki „Z dziejów Mysłowic”) oraz dyrektorki: Stanisława Tarska i Danuta Kita. W r. 1991 powstało w gmachu II LO. Utworzenie II Liceum okazało się strzałem w dziesiątkę. Dowodem na nowoczesną ofertę edukacyjną jest coraz większa liczba absolwentów gimnazjów, którzy wybierają szkołę dla swojej dalszej edukacji. Ponadto szkoła uchodzi w mieście za placówkę przyjazną uczniowi; fachowa kadra, nowoczesne metody nauczania, pracownia komputerowa, kółka zainteresowań, w tym cieszące się szczególną popularnością kółko europejskie, które ma kilka osiągnięć na skalę wojewódzką, są na to najlepszym dowodem. Wszystko to sprawia, że mysłowicka młodzież wybiera właśnie „dwójkę” na swojej drodze do studiów wyższych.
