Aleksandra Marszał - Splot

Wracamy z moją córką z koncertu Imany.
W pewnym momencie trudno nie usłyszeć rozmowy pary, która idzie za nami.

— Nie interesuje mnie, przez co przeszła ta kobieta — mówi starszy mężczyzna. — Nie po to przyszedłem na koncert, żeby słuchać jej historii.

Jego partnerka, z uśmiechem, próbuje go przekonać, że może jednak warto zmienić perspektywę.

Pomyślałam później o tej scenie.
Paradoks polegał na tym, że dokładnie o takich sytuacjach śpiewała i mówiła Imany.

O tym, że jesteśmy kompletne — ze wszystkimi swoimi aspektami i historiami.
Również z gniewem.
Gniewem na patriarchalne uprzedmiotowienie kobiet.

Women Deserve Rage to tytuł albumu Imany.
Ale to była też moja myśl w drodze powrotnej.

Kolorowe dłonie.
Wspólny stół.
Wosk, kolory i śmiech między jednym a drugim zanurzeniem jajka w barwniku.

Najpierw tworzymy wzory jak za dawnych czasów.
Potem siadamy do stołu.
Grazia gotuje. My rozmawiamy. Kolory pracują.

A na koniec każdy wychodzi z własnymi kraszankami, pełnym brzuchem i jakimś rodzajem świątecznego spokoju.

Jeśli masz ochotę zrobić w tym roku jaja inaczej — zapraszamy do SPLOT. 🥚🌿

📍 13:00–17:00
📩 Zapisy: [email protected]
🧡 120zl | 90zl dzieci

Siejemy Miłość

Kalafiory, sałaty, kapusty, bób, brokuły, ostre papryki – to nasi walentynkowi goście.
Mówimy NIE plastikowemu świętowaniu Walentynek i mówimy TAK miłości do przyrody, roślin, zdrowia i naszej ukochanej planety.

A ponieważ święty Walenty jest patronem zarówno zakochanych, jak i szaleńców, zapraszamy Was na Walentynki w zupełnie innej odsłonie.

🌱 Co będziemy robić

Będziemy sadzić nasionka – te warzywa, które lubią być wysiewane w lutym.
Zasiane rośliny będziecie mogli zabrać do domu, aby dalej rosły najpierw pod czułą opieką domowego ciepełka, a potem przeniosły się na Wasze balkony, tarasy lub do ogrodów.

Tak! Siejmy miłość!

📍 Gdzie i kiedy

Będziemy na Was czekać w SPLOT
📌 Budy Michałowskie 72
(ok. 40 minut samochodem od Warszawy)

🕛 Godziny: 11:30–16:00

📩 Zapisy:
Prosimy o wiadomość mailową lub telefoniczną, że planujecie przyjechać — pomoże nam to dobrze przygotować przestrzeń i pyszne wege jedzonko dla chętnych.
✉️ [email protected]
📞 600 493 650

🌿 Organizacja

-> Możesz przyjechać na cały czas lub tylko na chwilę

-> Możesz przywieźć własne nasiona, ziemię, doniczki lub pojemniczki

-> Możesz też skorzystać z naszych lub wspólnych zasobów

-> Będzie wspólny wegetariański obiad i deser, przygotowane przez Grazię

-> Zapraszamy dużych i małych

💛 Kto zaprasza

Ola – twórczyni SPLOTu
Dorota – ekopsychoterapeutka
Grazia – wędrowna kucharka

💰 Koszty

Prosty, wegetariański i pyszny obiad z deserem: 60 zł (dorośli), 30zł (małe dzieciaki)

Jeśli nie macie czasu lub ochoty przywozić własnych materiałów i chcecie skorzystać z naszych zasobów (nasiona, ziemia, doniczki): 30 zł

Dziś są moje urodziny.
Obudziłam się pełna oczekiwań co do tego, jak powinien wyglądać ten dzień.
Zdążyłam pokłócić się z rodziną.
Naburmuszyć, że nie jest od rana tak, jak sobie to wyobraziłam.
I w głębi ducha postanowić, że spędzę ten dzień sama ze sobą — i że będzie mi z tym naprawdę dobrze.

A potem w salonie zerknęłam na ten obraz.
Zaflirtował ze mną.
Jego radosna, rubaszna esencja rozpuściła żale.
Wszystko prysło — i wróciła radość.

Ogrom radości z tego, co za mną, z tego, co przede mną.
I przede wszystkim — z tego, co tu i teraz.

A co mówi do Was? 🧡

𝗗𝗲𝗰𝘆𝘇𝗷𝗮 𝗻𝗮 𝗻𝗶𝗲𝘇𝗻𝗮𝗻𝗲

Powoli zbliża się koniec roku i zauważam, że zaczynam podsumowywać.
Ale to, co ciągle wysuwa mi się na pierwszy plan, to głębokie przekonanie, że warto realizować marzenia.

Wiem, że to brzmi jak wyświechtany banał, ale kryje się za tym coś dużo ważniejszego – mianowicie dostęp do ogromnej ilości energii, która płynie z tego, że podążamy za swoimi pasjami.

Nie jest łatwo.
Niejednokrotnie wymaga to ogromnej samodyscypliny, zniesienia różnych porażek, bycia w ciągłej niewiadomej i ciężkiej pracy.
Ale nagroda jest wielka – to ciągła nauka siebie, odkrywanie tego, kim jesteśmy i kim możemy być, eksploracja potencjału i głęboka satysfakcja.

Wszystko zaczyna się od przekraczania tego, co znane – i paradoksalnie od pójścia w kierunku, którego się boimy, ale jednocześnie gdzieś w głębi czujemy ekscytację.
Droga jest kręta, nieoczywista i wymagająca zaufania.
Zaufania, że to ma sens, nawet jeżeli nie zawsze jesteśmy w stanie go racjonalnie pojąć.

Śniłam kiedyś, że nocą wyjeżdżam przez bramę i gdy omawiałam sen z moim nauczycielem wspominałam:
„To tak, jakbym wyruszała w nieznane”,
a on odparł:
„A czy nie wszyscy cały czas jesteśmy w nieznanym, a cała reszta to iluzja?”

Zaczyna się dla mnie refleksyjny czas i będę do Was wracać z tym, co się urodzi z tych przemyśleń.
A tymczasem zapraszam Was również do spojrzenia wstecz – podzielcie się, co do Was przyjdzie.