Beata Drewienkowska - Umysł Mistrza

Najbardziej niebezpieczne skutki sukcesu nie pojawiają się wtedy, gdy przegrywasz. Pojawiają się wtedy, gdy zaczynasz wierzyć, że przegrywać nie wolno.

Jedno zwycięstwo. Kilka dobrych wyników. Trochę uznania.

I nagle dzieje się coś bardzo niebezpiecznego.

Przestajesz oceniać siebie przez pryzmat tego, kim jesteś, a zaczynasz przez pryzmat tego, co osiągasz.

Twoja wartość zostaje przywiązana do wyniku.

A wtedy każda porażka przestaje być informacją zwrotną.

Staje się zagrożeniem dla tożsamości.

Nie boli już przegrany mecz.
Nie boli nieudany projekt.
Nie boli gorszy dzień.

Boli myśl:
„Skoro nie wygrałem, to może nie jestem wystarczająco dobry”.

I właśnie tu zaczyna się pułapka perfekcjonizmu, lęku i ciągłego napięcia.

Ludzie podziwiają zwycięzców, ale rzadko mówią o cenie, jaką wielu z nich płaci za życie w przekonaniu, że muszą wygrywać bez przerwy.

To dlatego tak wielu ludzi sukcesu żyje pod presją. To dlatego nie potrafią cieszyć się osiągnięciami. To dlatego jeden błąd potrafi przekreślić w ich głowie sto wcześniejszych sukcesów.

Bo sukces przestał być czymś, co mają.
Stał się tym, kim są.

A gdy utożsamiasz swoją wartość z wynikiem, każda porażka staje się osobistym zagrożeniem.

Dlatego zdrowie psychiczne zaczyna się tam, gdzie kończy się uzależnienie od wygrywania.

Twoja wartość jako człowieka nie rośnie po zwycięstwie i nie maleje po porażce. Jeśli o tym zapomnisz, sukces może stać się bardziej niebezpieczny niż przegrana.

Partnerzy Umysł Mistrza
———————————————
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne

Czasami są takie momenty, które naprawdę potrafią zaskoczyć i wzruszyć.

Zadzwonił do mnie zawodnik i zapytał, czy możemy spotkać się na sesji na żywo. Nic nadzwyczajnego zdarza się to regularnie. Nie spodziewałam się jednak tego, co wydarzy się później.

Przyjechał ponad 100 km i wręczył mi prezent. Byłam szczerze zaskoczona.

Nie przez sam prezent, ale przez gest. Przez pamięć. Przez chęć okazania szacunku i wdzięczności w sposób, który dziś nie jest już tak oczywisty.

To są chwile, które przypominają mi, że moja praca to coś więcej niż sesje, rozmowy i realizowanie celów. To przede wszystkim relacje z ludźmi.

W sporcie często zachwycamy się wynikami. Ja częściej zachwycam się charakterem. Bo medale zdobywa wielu, ale nie każdy potrafi pozostać człowiekiem pełnym pokory, szacunku i klasy.

Dziękuję Patryk za to zaskoczenie i za ten piękny gest. Takie momenty zostają w sercu na długo i przypominają, że prawdziwe wartości zawsze widać w czynach. 🙏

Patryk Pietrasik

Prawdziwych przyjaciół nie poznaje się przy kawie, na imprezie ani wtedy, gdy wszystko układa się idealnie. Poznaje się ich wtedy, gdy życie wystawia nas na próbę.

Kiedy odnosimy sukcesy, wokół nas często pojawia się wiele osób. Gratulują, klaszczą, są blisko. Ale sukces przyciąga ludzi tak samo, jak światło przyciąga ćmy. Nie każdy, kto cieszy się z naszych zwycięstw, zostanie przy nas na dłużej.

Prawdziwa weryfikacja przychodzi w trudnych momentach. Gdy tracimy siły, przeżywamy porażkę, chorobę, kryzys lub zwyczajnie mamy gorszy czas. Wtedy okazuje się, kto naprawdę jest obok.

Bo przyjaciel to nie ten, który jest wtedy, gdy jest łatwo. Przyjaciel to ten, który zostaje wtedy, gdy jest trudno.

To osoba, która nie pyta: „Co mogę z tego mieć?”, ale „Jak mogę Ci pomóc?”. Która nie znika, gdy przestajesz być wygodny. Która nie odwraca wzroku od Twojego bólu, ale podaje rękę, gdy najbardziej tego potrzebujesz.

Szczęście pokazuje ilość znajomych.
Trudne chwile pokazują jakość przyjaźni.

Dlatego nie licz ludzi wokół siebie. Doceniaj tych, którzy byli przy Tobie wtedy, gdy świat wydawał się odchodzić. To oni są Twoim prawdziwym bogactwem.

❤️ Jeśli masz taką osobę w swoim życiu, napisz jej dziś jedno proste słowo „Dziękuję”.

Partnerzy Umysł Mistrza
——————————————
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne
EXTREME HOBBY

Iluzja kompetencji

Pracując z ludźmi od lat, zauważyłam pewną zależność.

Najwięcej obiecują zwykle ci, którzy mają najmniej do pokazania.

To oni najczęściej zaczynają zdania od:

„Ja znam wszystkich.”

„Ja to załatwię.”

„Ja już zrobiłem setki takich projektów.”

„Ja mam kontakty.”

„Ja, ja, ja…”

Psychologicznie jest to bardzo ciekawe. Ludzie często oceniają kompetencje nie po efektach, ale po poziomie „pewności siebie”.

Im więcej ktoś mówi o swojej wyjątkowości, tym bardziej, część odbiorców zakłada, że musi za tym stać jakaś wyjątkowa wartość.

A później przychodzi rzeczywistość.

Okazuje się, że kontakty były głównie w opowieściach.

Wpływy istnieją głównie w prezentacjach.

Eksperckość najlepiej wygląda na własnych social mediach.

A największym sukcesem projektu staje się promocja samego eksperta.

To trochę jak zatrudnić architekta do budowy domu i odkryć, że najbardziej dopracowanym elementem całego przedsięwzięcia jest jego własny billboard przed działką.

Jako psycholog i przedsiębiorca zawsze słucham tego, co ludzie mówią o sobie. Jeszcze uważniej obserwuję jednak, co robią, gdy przychodzi czas na działanie.
Bo deklaracje budują wizerunek. Zachowania pokazują prawdę.

Patrzę na to, co realnie powstało dzięki jego pracy.

Efekty są zwykle dużo mniej rozmowne niż ego, ale znacznie bardziej wiarygodne.

Jakie są Wasze doświadczenia?

Po czym rozpoznajecie człowieka, który faktycznie dowozi wartość, a po czym osobę, która głównie dowozi narrację?

Partnerzy Umysł Mistrza
——————————————
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne
EXTREME HOBBY

WYJDŹ ZE STREFY KOMFORTU

To prawdopodobnie najbardziej wyświechtane hasło w psychologii sportu i rozwoju osobistym. Powtarzane tak często, że wielu ludzi uznało je za prawdę. Tylko że problem polega na tym, że nie jest prawdą. Sport nie polega na ciągłym przekraczaniu granic.

Sport polega na adaptacji. Organizm rozwija się wtedy, gdy dostaje odpowiedni bodziec. Nie za mały. Nie za duży. Za mały nie daje postępu. Za duży niszczy.

Dlatego najlepsi trenerzy nie każą zawodnikom codziennie wychodzić ze strefy komfortu. Najlepsi trenerzy zarządzają obciążeniem.

Dlatego najlepsi sportowcy nie spędzają całego życia na granicy wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Bo wiedzą, że granica między rozwojem a przeciążeniem jest cienka.

Gdyby rozwój zaczynał się tam, gdzie kończy się komfort, to przetrenowanie byłoby oznaką mistrzostwa. A wypalenie dowodem ambicji. Tymczasem jedno i drugie regularnie kończy kariery. Największym problemem hasła „wyjdź ze strefy komfortu” jest to, że myli dyskomfort z rozwojem.

Możesz cierpieć i się nie rozwijać.

Możesz być pod ogromną presją i nie robić postępów.

Możesz dawać z siebie wszystko i jednocześnie sabotować własną adaptację.

Przestańmy więc powtarzać motywacyjne slogany. Mistrzowie nie są mistrzami dlatego, że codziennie przekraczają swoje granice. Są mistrzami dlatego, że wiedzą, kiedy zwiększyć obciążenie, a kiedy pozwolić organizmowi się zaadaptować.

Bo w sporcie nie wygrywa ten, kto potrafi najbardziej się zmęczyć. Wygrywa ten, kto potrafi najlepiej wykorzystać proces adaptacji.



Partnerzy Umysł Mistrza
——————————————
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne
EXTREME HOBBY

Jako psycholog sportu, psycholog dzieci i młodzieży bardzo często słyszę od rodziców:

„On ciągle mówi zaraz”.
„Zaraz odrobię lekcje.”
„Zaraz posprzątam.”
„Zaraz wyłączę telefon.”
„Zaraz pójdę się umyć.”
„Zaraz zacznę się uczyć.”

I niemal zawsze pojawia się to samo przekonanie:
„Wyrośnie z tego.”
„To taki wiek.”
„Jak dojrzeje, samo minie.”

Rozumiem tę nadzieję. Każdy rodzic chce wierzyć, że wraz z wiekiem pojawi się większa odpowiedzialność, samodyscyplina i motywacja. Jednak przez lata pracy z dziećmi, nastolatkami i ich rodzinami zauważyłam coś, co skłania mnie do refleksji. Dzieci nie wyrastają z nawyków. One je utrwalają.

Jeżeli każdego dnia dziecko słyszy prośbę i odpowiada „zaraz”, a następnie odkłada działanie o kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt minut, jego mózg nie ćwiczy odpowiedzialności.
Ćwiczy odkładanie.
Nie ćwiczy rozpoczynania.
Ćwiczy unikanie rozpoczęcia.
Nie ćwiczy działania mimo niechęci.
Ćwiczy czekanie, aż pojawi się ochota, a przecież większość ważnych rzeczy w życiu nie wydarza się dlatego, że mamy ochotę.
Wydarza się dlatego, że potrafimy działać mimo zmęczenia, znudzenia, stresu czy chwilowego braku motywacji.

W gabinecie często spotykam nastolatków, którzy nie mają problemu z inteligencją, potencjałem czy możliwościami.
Mają problem z rozpoczęciem.
Wiedzą, co powinni zrobić.
Wiedzą, kiedy powinni to zrobić.
Często nawet chcą to zrobić.
Ale między decyzją a działaniem pojawia się niekończące się „zaraz”.

I właśnie ten moment jest kluczowy.
Bo życie nie składa się z wielkich decyzji podejmowanych raz na kilka lat.
Życie składa się z codziennych małych wyborów.
„Zrobię teraz czy później?”
„Podejmę wysiłek czy odłożę go?”
„Wezmę odpowiedzialność czy poczekam?”

To dlatego niepokoi mnie nie samo słowo „zaraz”. Niepokoi mnie sytuacja, w której staje się ono stylem funkcjonowania.
Kiedy dziecko odkłada naukę.
Odkłada obowiązki.
Odkłada podejmowanie decyzji.
Odkłada rozmowy.
Odkłada wysiłek.
Bo wtedy nie ćwiczy kompetencji, których będzie potrzebowało jako dorosły człowiek.
A sam upływ czasu nie buduje samodyscypliny. Nie buduje odpowiedzialności. Nie buduje sprawczości.
Budują je codzienne doświadczenia i nawyki.

Dlatego zamiast pytać:
„Jak sprawić, żeby moje dziecko przestało mówić zaraz?” Zachęcam rodziców do zadania sobie innego pytania. Czego moje dziecko uczy się za każdym razem, kiedy odkłada działanie?

Bo być może problemem nie jest to, że dziś nie posprząta pokoju. Być może problemem jest to, że kolejny raz ćwiczy mechanizm odkładania tego, co ważne.

A teraz pytanie, które zostawiam rodzicom po wielu rozmowach w gabinecie:
Jeśli Twoje dziecko przez najbliższe pięć lat będzie reagowało na obowiązki dokładnie tak samo jak dziś, czy uznasz, że wszystko rozwija się we właściwym kierunku?
Jeżeli odpowiedź brzmi „nie”, być może warto działać nie wtedy, gdy problem urośnie, ale właśnie teraz.

Bo dzieci nie potrzebują rodziców, którzy zrobią wszystko za nie. Potrzebują dorosłych, którzy nauczą je, że między „zaraz” a „teraz” kryje się jedna z najważniejszych umiejętności w życiu, umiejętność działania.

Partnerzy Umysł Mistrza
—————————————-
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne
EXTREME HOBBY

Najciekawsze w sporcie jest to, że kibice uwielbiają mentalność zwycięzcy, ale często dopiero po zwycięstwie.

Kiedy zawodnik jest wyrazisty, pewny siebie, pokazuje charakter i wygrywa słyszymy - „gen mistrza”, „mental”, „charyzma”. Kiedy przegra, dokładnie te same cechy nagle bywają nazywane pychą.

Ludzie dużo lepiej tolerują pewność siebie, kiedy kończy się ona sukcesem. Porażka sprawia, że zaczynamy oceniać nie wynik walki, tylko osobowość człowieka.

Dlatego po walce Wiktorii Czyżewskiej pojawiło się tyle komentarzy o „pokorze”. Tylko że mam wrażenie, że w sporcie słowo „pokora” bywa często źle rozumiane. Pokora nie oznacza, że zawodnik ma być cichy, wycofany i najlepiej jeszcze ciągle w siebie wątpić. To nie jest pokora. To byłby raczej brak odwagi psychicznej.

Prawdziwa pokora w sporcie wygląda inaczej. To świadomość, że możesz ciężko pracować, wierzyć w siebie, mówić głośno o swoich ambicjach i jednocześnie rozumieć, że sport zawsze może cię zweryfikować. Pokorny sportowiec nie musi umniejszać siebie. On po prostu wie, że jedna wygrana nie czyni go niezwyciężonym, a jedna porażka nie odbiera mu wartości. I właśnie dlatego nie widzę problemu w tym, że Wiktoria jest wyrazista.

W sporcie na najwyższym poziomie trudno budować wielkie wyniki, będąc emocjonalnie „małym”, asekuracyjnym i ciągle przepraszającym za swoją pewność siebie. 22 lata, walka o pas, ogromna scena i gigantyczna presja. Większość ludzi komentujących nigdy nawet nie była blisko takiego poziomu ekspozycji i stresu.

Z mojego punktu widzenia dużo ważniejsze od samej porażki będzie teraz to, co zrobi dalej. Czy dalej zachowa odwagę do bycia sobą. Czy zacznie tłumić własną osobowość tylko dlatego, że po przegranej łatwo przykleić komuś łatkę „pychy”.

Sport potrzebuje charakterów.
Charakter bardzo rzadko jest idealnie wygodny dla wszystkich.

Mam ogromny szacunek do młodych sportowców, którzy mają odwagę być wyraziści jeszcze zanim świat da im na to zgodę.

Wiktoria jedna przegrana nie zabiera tego, kim jesteś. Czasem właśnie takie momenty budują zawodników, których później pamięta się latami. ♥️

Pracuję z ludźmi, których świat widzi jako silnych.

Mistrzowie. Zawodnicy. Wojownicy. Operatorzy Służb. Ludzie od dyscypliny, charakteru i wyników.

Widzę ich w chwilach, kiedy wygrywają walki, zdobywają medale, podpisują kontrakty i słyszą swoje nazwisko przy owacjach tłumu. I oczywiście cieszę się razem z nimi. Bo wiem, ile krwi, bólu i samotności kosztowało ich dojście do tego miejsca.

Ale prawdziwa praca zaczyna się dużo wcześniej. W momentach, których nie pokazuje się na Instagramie.

Kiedy siedzą po treningu i patrzą w podłogę, bo psychicznie nie dają rady.
Kiedy po raz kolejny słyszą w głowie, że są niewystarczający.
Kiedy nie mogą spać.
Kiedy uśmiech dla ludzi jest tylko maską.
Kiedy ciało jeszcze daje radę, ale głowa od dawna krzyczy o pomoc.

I właśnie wtedy najczęściej słyszę:
„Muszę być twardy.”
„Nie mogę się posypać.”
„Ludzie ode mnie zależą.”
„Jeszcze trochę wytrzymam.”

A później mijają miesiące.

I nagle dostaję telefon.
Albo wiadomość późno w nocy.

„Dziękuję…”
„Gdyby nie pani, prawdopodobnie by mnie już nie było.”
„To pani sprawiła, że jeszcze tu jestem.”
„Pierwszy raz ktoś naprawdę mnie wysłuchał.”
„Pierwszy raz nie musiałem udawać silnego.”

I wtedy wszystko na chwilę się zatrzymuje.

Bo po drugiej stronie nie ma już sportowca.
Nie ma mistrza. Nie ma nazwiska, followersów ani medali. Jest człowiek, który jeszcze kilka miesięcy wcześniej nie widział sensu, żeby wstać rano z łóżka. Człowiek, który gasł po cichu i przez bardzo długi czas próbował przekonać wszystkich wokół, że „wszystko jest okej”.

A później obserwuję coś pięknego.

Widzę, jak ten sam człowiek wraca do życia kawałek po kawałku.
Jak zaczyna oddychać spokojniej.
Jak odzyskuje siebie.
Jak wraca na treningi.
Jak odbudowuje relacje z rodziną.
Jak zaczyna prowadzić swoją firmę.
Jak znowu się śmieje tym razem naprawdę.
Jak wygrywa walki nie tylko w sporcie, ale przede wszystkim we własnej głowie.

I wtedy wiem, że największe zwycięstwa bardzo często nie dzieją się w świetle reflektorów. Największe zwycięstwo to czasem fakt, że ktoś jednak został.
Że nie odebrał sobie życia.
Że wytrzymał jeszcze jeden dzień.
Że zadzwonił.
Że powiedział prawdę.
Że pozwolił sobie pomóc.

Sport nauczył mnie jednego najsilniejsi ludzie często niosą w sobie największy ból.

Bo świat nagradza ich za wyniki, charakter i odporność, ale bardzo rzadko pyta:
„A jak ty się naprawdę czujesz?”

Dlatego mam dziś do każdego jedną prośbę.
Zadzwoń do swojego brata.
Do kolegi.
Do przyjaciela.
Do tego gościa, który zawsze wszystkich rozśmiesza i mówi, że „u niego wszystko dobrze”.

I nie pytaj z rozpędu:
„Co tam?”

Zatrzymaj się na chwilę i zapytaj naprawdę:
„Jak się trzymasz?”
„Wszystko okej?”
„Powiedz szczerze.”

Bo czasem jedna rozmowa potrafi uratować życie.

A jeśli to Ty jesteś dziś w miejscu, w którym wszystko Cię przerasta…
Jeśli masz dość.
Jeśli codziennie walczysz sam ze swoją głową…

To proszę Cię nie zostawaj z tym sam.

Nie musisz być cały czas silny.
Nie musisz wszystkiego dźwigać samemu.
Szukanie pomocy nie jest słabością.

I obiecuję Ci jedno zawsze jest ktoś, kto chce Ci pomóc. Ja również.

Partnerzy Umysł Mistrza:
Nadbużański Bieg Pod Prąd
MRI-Lab Centrum medyczne
EXTREME HOBBY