12/09/2025
Stopnie niepełnosprawności wzrokowej u dzieci po 16 roku życia. Ważne pytanie: kiedy powinniśmy powiedzieć dziecku, że jest osobą słabowidzącą lub, że jest osobą niewidomą i do jakiego stopnia niepełnosprawności jest zaliczane? Taka wiedza nie jest wcale łatwa do przekazania, a sprawa komplikuje się, kiedy dziecko widzi w przedziale słabowzroczności głębokiej, dość sprawnie posługuje się swoim widzeniem szczątkowym (do 5 % widzenia), a my musimy powiedzieć dziecku, że wg prawa orzeczniczego, będzie zakwalifikowane, jako niewidome. Dziecko widzi i uważa siebie za osobę widzącą. Co więcej, od urodzenia cały czas walczymy przecież o rozwój widzenia dziecka, a teraz mamy zafundować mu taki cios? Niewidoma? Niewidomy? Przecież widzę, nie jestem niewidoma, nie jestem niewidomy. I jest to jak najbardziej prawda funkcjonalna. Dziecko widzi i funkcjonalnie posługuje się wzrokiem, ale w prawie orzeczniczym, jest zaliczane do osób niewidomych (nie słabowidzących), posługujących się widzeniem szczątkowym. Podobnie jest ze słabowidzeniem. Dzieci słabowidzące często mówią o sobie, że mają wadę wzroku, co sugeruje pełną korekcję za pomocą szkieł lub soczewek, jednak tak nie jest. Słabowidzenie oznacza trwałe obniżenie jakości widzenia, bez możliwości pełnej korekcji. Kiedy więc, powiedzieć dziecku, jak prawnie określana jest jego niepełnosprawność wzrokowa? Po ukończeniu 16 roku życia, odbywa się już pierwsze orzecznictwo stopnia niepełnosprawności wzrokowej, a sama komisja może być wysoce stresująca. Mogą paść przeróżne i nieprzyjemne dla dziecka pytania, dotyczące nie tylko widzenia, ale również funkcjonowania codziennego dziecka. Żaden szesnastolatek nie jest na to gotowy. Jak to ułatwić? Po pierwsze, zdobywamy całą dokumentację medyczną dziecka oraz wszystkie opinie (również pedagogiczne i terapeutyczne, jakie posiadamy). Po drugie, od lekarza prowadzącego (okulisty) odbieramy zaświadczenie o aktualnym stanie narządu wzroku oraz o ostrości widzenia i/lub polu widzenia. Po trzecie, na podstawie otrzymanego zaświadczenia od lekarza okulisty, sprawdzamy do jakiego stopnia niepełnosprawności wzrokowej powinno przynależeć dziecko. Po czwarte wypełniamy wniosek do odpowiedniego PCPR. Po piąte – BARDZO WAŻNE – na spokojnie analizujemy funkcjonowanie dziecka w obszarach wskazanych we wniosku (czynności osobiste, proces leczenia, przemieszczanie się, funkcjonowanie społeczne), po czym piszemy załącznik do wniosku..im więcej informacji przekażemy w załączniku, tym mniej powinno paść stresujących pytań na komisji..
z określeniem stopni niepełnosprawności wzrokowej
