Nela Mitukiewicz-Wiesner. Empatia w Tańcu i Ruchu

W swojej pracy coraz wyraźniej widzę, że kluczowym czynnikiem nie jest tempo ani wynik, ale jakość relacji i środowiska, w którym dziecko się rozwija. Każde przychodzi z innym potencjałem, wrażliwością i historią - i potrzebuje przestrzeni, która to uwzględnia.

W podcaście „Zauważ” Pawła Romańskiego Paweł Romański opowiadam o tym, jak budować motywację bez strachu i presji, jak wspierać dzieci w procesie treningowym oraz jak tworzyć miejsca, do których naprawdę chcą wracać.

To rozmowa o sporcie i tańcu jako przestrzeni rozwoju - nie selekcji. O odwadze bycia sobą i o relacji jako fundamencie w edukacji sportowej i tanecznej.

Zapraszam do wysłuchania całej rozmowy pod linkiem:

https://open.spotify.com/episode/2Pb17MZw26liBPxRI1Iv0N?si=VDCUOxLTTJewBMOIAO5acQ

3-dniowy warsztat „W mocy i we wrażliwości” z Liv Larsson💓

O prawdziwej bliskości ze sobą i z innymi.
O byciu przy sobie, w swojej autentyczności.
O radości i lekkości życia.
O dotykaniu miejsc wrażliwości, które prowadzi do poczucia mocy.
O świętowaniu relacji, w których łzy i śmiech mogą się odsłonić, będąc widziane i przyjmowane.

Ach! Jak cudownie jest się pokazywać światu, będąc w kontakcie ze swoją wrażliwością.

I’m dancing my NVC💃

Za nami pierwsze zawody akrobatyczne dla debiutantów, zaprojektowane z myślą o tym, aby pierwsze doświadczenie rywalizacji sportowej było dla dzieci wzmacniające, bezpieczne i wspierające.
Stworzenie sportowej przestrzeni, w której rywalizacja jest wsparciem dla rozwoju emocjonalnego dziecka.

Wierzę, że sport może uczyć odwagi, wytrwałości, odporności oraz kontaktu ze sobą i wzajemnego szacunku, bez utraty radości.

Naszą intencją było stworzenie zawodów, w których dzieci mogą spróbować swoich sił, przeżywać emocje i radość z rywalizacji, a jednocześnie doświadczać akceptacji i szacunku – niezależnie od osiągniętego wyniku.
By mogły bezpiecznie doświadczać całego spektrum emocji – zarówno radości i dumy, gdy coś się udaje, jak i nieprzyjemnych uczuć, gdy efekt nie jest zgodny z oczekiwaniami.
To właśnie w takich momentach dzieci uczą się, że emocje można przeżyć, pomieścić i regulować.

Z ogromną wdzięcznością dziękuję całemu zespołowi Klub Sportowy Supernova za niezwykle pracowite ostatnie tygodnie – za profesjonalizm, uważność na potrzeby dzieci i konsekwentne dbanie o wartości, które są fundamentem naszej pracy.

Dziękuję Wydziałowi Edukacji i Sportu Miastu Puławy za wsparcie, dzięki któremu możemy upowszechniać edukację sportową i artystyczną w duchu porozumienia i empatii, budując w dzieciach dobre doświadczenia sportowe już od najmłodszych lat.

Z całego serca dziękuję również Rodzicom – za zaufanie, którym nas obdarzacie. Za gotowość, by pozwolić dzieciom spróbować i doświadczać sportu w sposób, który wzmacnia. Wasza obecność, spokój i wsparcie były i są bardzo ważną częścią tej przestrzeni🧡

To był ważny krok – dla dzieci i dla nas 🧡

fot. Puławoaktywni

Agnieszko🙏
Byłaś i jesteś Światłem💫 Dziękuję Ci za prawdę, którą wniosłaś w moje życie. Będziemy bardzo tęsknić!

Kiedy milczenie i rówieśnicze wykluczanie, boli głośniej niż krzyk.

„Masz prawo być widzianym/-ą, zasługujesz na relacje, które nie ranią, na głos, który jest słyszalny.”

Dziewczyńskie psychologiczne wojny podjazdowe – kiedy milczenie boli głośniej niż krzyk

Czasem najgłośniejszym wołaniem o pomoc bywa cisza.

Ostatni raport dziennikarski Fundacji Kosmos dla Dziewczynek pokazuje, co oznacza ta cisza, i jakie cienie kładą się na codzienność dziewczynek – w szkole, na przerwach, w domu – kiedy relacje, które powinny budować, ranią. Przemoc relacyjna – trudna do uchwycenia, łatwa do zlekceważenia – staje się ciężarem, który nosi się w sercu niepokojem, osamotnieniem, wątpliwościami.

O czym jest ten raport?

Pokazuje, jak dziewczynki – coraz młodsze – doświadczają przemocy między sobą: manipulacji, wykluczania, plotek, przyjaźni, które odwracają się.

Ujmuje te historie w świetle codzienności – gdy nie ma łatwych znaków, kiedy nie jest jasne, co to „żart”, co „nieporozumienie”, a co – przekroczenie granicy.

Przemoc relacyjna nie jest czymś egzotycznym ani rzadkim – jest obecna w wielu klasach, w wielu domach, w wielu historiach – tych opowiedzianych i tych, które pozostają niewypowiedziane.

Raport stawia pytania: jak reagować? Jak wspierać? Co powinni wiedzieć rodzice, nauczyciele, pedagodzy, a przede wszystkim – jak sprawić, by dziewczynki miały odwagę mówić o tym, co je boli.

Co łamie – co rani?

Czytając relacje dziewczynek, matki, psycholożek, trudno nie poczuć potężnej fali smutku – bo rani to, co ma być wsparciem:

Gdy dziewczynka nie wie, komu ufać, bo koleżanki albo zawiodły albo ich intencje są niejasne.

Gdy zaczyna wątpić w siebie – może tobie się wydaje, że przesadzasz, ale kiedy ktoś powtarza, że twoje ubrania są inne, twój sposób bycia – dziwny, twoja obecność – mniej mile widziana – to zaczyna się w głowie pytać: „A może to ja jestem problemem?”

Gdy milczenie – bo „wszyscy tak zrobili”, bo „to tylko żart”, bo „nie ma dowodów” – sprawia, że ból staje się samotny. Bo ofiara jest sama z tym, często niewysłuchana, niewidoczna.

Co daje nadzieję?

To, co daje mi nadzieję to fakt, że raport nie tylko pokazuje rany, ale też daje światło:

Relacje dziewczynek i rodziców, ich głosy – odwaga mówienia o tym, co boli. To już pierwszy krok.

Od psycholożek i ekspertów: konkretne wskazówki, co można robić, by reagować mądrze – nie gasząc, nie umniejszając, nie zrzucając winy na wrażliwość, uczućliwość, płeć, temperament – ale uznając, że ból jest realny i zasługuje na uwagę.

Refleksja nad tym, jak szkoła, jak środowisko może stać się przestrzenią, w której dziewczynki uczą się empatii, słyszenia innych, mówienia o tym, co je rani.

Co my, dorośli, możemy zrobić?

Bo to nie jest tylko problem dziewczynek: to nasz wspólny – jako społeczności, szkół, rodzin – obowiązek.

Uczyć się rozróżniać „żart”, „złośliwość”, „przemoc relacyjną”. Nie ignorować, gdy ktoś mówi, że coś go zraniło, nawet jeśli z zewnątrz wydaje się drobne.

Tworzyć przestrzeń, w której dziewczynki czują, że ich głos się liczy – w szkole, w domu. Gdzie mogą opowiedzieć, co się stało, bez lęku, że zostaną uznane za „nadwrażliwe”.

Słuchać – bez od razu dawania rozwiązań, bez oceniania, ale z empatią. Czasem wystarczy: „Widzę, że to cię boli”. „To, co przeżywasz, ma znaczenie”.

Edukować nauczycieli, wychowawców: żeby wiedzieli, czym jest agresja relacyjna i jak ją rozpoznawać, jak reagować, jak wspierać – nie karać od razu, ale leczyć rany psychiczne.

Dawać dziewczynkom narzędzia: mowa o granicach, o asertywności, o tym, że są wartościowe i zasługują na traktowanie z szacunkiem – przez rówieśniczki, przez rówieśników, przez dorosłych.

Dlaczego ten temat jest tak ważny?

Bo jeśli nie usłyszymy dziewczynek teraz, gdy są młode:

te rany się pogłębiają. Czasem prowadzą do lęków, depresji, wycofania, poczucia, że „ja nie zasługuję na to, by być lubianą, taką jaka jestem”.

będą powielać modele relacji, w których empatia, szacunek – szczególnie dla tych, którzy są inni, którzy mają inną osobowość, wygląd, temperament – nie są obowiązkowe.

stracimy szansę na kultury, społeczności, szkoły, które są inkluzywne, bezpieczne – które naprawdę uczą, że bycie dobrym człowiekiem to też troska o innych – nie tylko o tych, którzy są blisko, preferowani, lubiani, ale także tych, którzy są marginalizowani.

Moje przesłanie

Do dziewczynek: nie jesteście same. To, co czujecie, co boli – ma znaczenie. Masz prawo być widzianym/-ą, zasługujesz na relacje, które nie ranią, na głos, który jest słyszalny.

Do dorosłych: nie zamykajmy oczu. Słuchajmy, reagujmy, ale z wrażliwością. Nie ignorujmy milczącej próby komunikacji bólu. Bo czasem jedno zdanie – „Widzę, że to bolało” – potrafi być ratunkiem.

https://kosmosdladziewczynek.pl/thinktank/dziewczynskie-psychologiczne-wojny-podjazdowe-raport-dziennikarski

Kosmos dla Dziewczynek

Będzie się działo! Zapraszamy do FRU Akademia Tańca i Baletu FRU w Gorzowie🤩

„ART. Po drugiej stronie obrazu”, premiera 25.06.2025.

Dziękuję wspaniałym choreografom - Wiktorii Uziębło, Lenie Polovej, Dmytro Vyskorce
Dziękuję za przygotowanie aerialistów Ani Palendze i Karolinie Wasilewskiej
Dziękuję za przygotowanie akrobatyczne Maciej Kasperowicz
Dziękuję Darian Mitukiewicz-Wiesner za rolę aktorską

„Evviva l’arte!”

Poruszona serialem, rownież dzielę się refleksją:

„To nie jest jednowymiarowa opowieść o przemocy — to diagnoza emocjonalnego głodu i braku wsparcia dla młodych w kryzysie. Twórcy nie moralizują, ale stawiają pytania. A jedno z nich brzmi szczególnie głośno: czy nie stoimy dziś przed koniecznością rewolucji edukacyjnej, która pomoże nastolatkom w rozwoju emocjonalnym, empatii i budowaniu zdrowych relacji w świecie, który coraz rzadziej daje im wzorce?”

Adolescence” is more than just a film — it becomes a cultural lens through which we confront the fractures of our time. This Netflix production, featuring the brilliant Stephen Graham as the father, is based on a real story discovered by young actor and co-writer Dominic West, about a 13-year-old boy who kills a classmate. The film has sparked international debate, from The Guardian to Psychology Today, because it touches raw nerves: the impact of social media, po*******hy, misogyny, and the growing radicalization of boys through incel movements. This is not a simplistic tale of violence — it’s a haunting portrait of emotional hunger and systemic failure. The creators avoid easy judgments, instead posing urgent questions. One stands out: are we not facing the urgent need for an educational revolution — one that fosters emotional development, empathy, and the ability to form meaningful human connections in a world increasingly void of healthy models?
Have you seen Adolescence yet? If so, what questions or reflections has it left you with?

Adolescence” przestaje być tylko filmem — staje się kulturową soczewką, przez którą oglądamy dramatyczne pęknięcia współczesnego społeczeństwa. Produkcja Netflixa, z genialnym Stephenem Grahamem w roli ojca, oparta na prawdziwej historii przeczytanej przez młodego aktora i współscenarzystę Dominica Westa, opowiada o 13-latku, który zabija koleżankę z klasy. Film wywołał debatę od „The Guardian” po „Psychology Today”, bo trafia w samo sedno: wpływ social mediów, pornografii, mizoginii i radykalizacji chłopców przez ruchy inceli. To nie jest jednowymiarowa opowieść o przemocy — to diagnoza emocjonalnego głodu i braku wsparcia dla młodych w kryzysie. Twórcy nie moralizują, ale stawiają pytania. A jedno z nich brzmi szczególnie głośno: czy nie stoimy dziś przed koniecznością rewolucji edukacyjnej, która pomoże adolescentom w rozwoju emocjonalnym, empatii i budowaniu zdrowych relacji w świecie, który coraz rzadziej daje im wzorce? Widzieliście już film? A jeśli tak, to z jakimi refleksjami zostajecie?

Powiększamy się w Gorzowie!
FRU zaprasza również na Manhattan :)

Raduję się ze współpracy z kolejną cudowną placówką - Leśne Przedszkole i Żłobek Happy Kids🙌🫶

Program gimnastyczno - akrobatyczny „Acro Żabki” wspomaga rozwój motoryki, koordynacji ruchowej, siły i gibkości. Pomaga poznać świadomość swojego ciała a także zachęca do pokonywania wyzwań i budowania odwagi!

Na zajęciach wykorzystujemy ścieżkę powietrzną , dzięki czemu możemy bezpiecznie wykonywać wszystkie skoczne elementy a zarazem zapewnić dzieciom dużo frajdy z ćwiczeń!

Dziękuję Dyrekcji Przedszkola Leśnego za zaufanie i zaproszenie do współpracy🙏

„Bo z Żabką zawsze radę dam!”

Do zobaczenia na kolejnych zajęciach!
Pani Nela ☺️

Uwaga‼️🥳 Przedstawiamy Wam Acro Żabki w wykonaniu naszych przedszkolaków 🤗🐸 Rozpoczynamy zajęcia z Tańcząca Żabka - taniec i uważność w przedszkolach i szkołach ART DANCE BABY 💚