Instytut Oddechu. Michał Godlewski

17/08/2026

🌬️ BREATHLAND 2026 to pięć dni odnowy, świadomego oddechu i celebracji życia w otoczeniu warmińskiej natury. Czekają na Ciebie profesjonalne warsztaty, wykłady, ceremonie oddechu, praca z ciałem, muzyka, taniec, koncerty, bębny i wspólne wieczory przy ogniu. 🔥

To przestrzeń dla osób, które pragną zwolnić, odzyskać wewnętrzny spokój, uwolnić emocje i otworzyć się na nowy etap życia. Tutaj nauka spotyka się z duchowością, a każdy wdech może stać się początkiem czegoś nowego. ✨

Zatrzymaj się. Oddychaj. Otwórz się. Zaufaj.
Kraina Oddechu czeka. 🌿

📅 26–30 sierpnia 2026
📍 Ośrodek „Tu i Teraz”, Nowe Kawkowo
🎟️ Aktualna cena biletu: 750 zł
📧 Zapisy: [email protected]
📞 662 759 576

🌬️ BREATHLAND 2026. Festiwal Odrodzenia w Oddechu.

22/07/2026

05/05/2026

TRAUMA TO UTRATA PRZEPŁYWU – ALE NIE Z POWODU, O KTÓRYM MYŚLIMY

Artykuł opublikowany dopiero, co : The Body Does Not Keep the Score: Trauma, Predictive Coding, and the Restoration of Metastability, przedstawia traumę nie jako coś „zapisane w ciele”, lecz jako zaburzenie dynamiki predykcyjnej w mózgu [1].

U jego podstaw leży utrata metastabilności – zdolności mózgu do elastycznego przechodzenia między półstabilnymi stanami sieciowymi. System staje się ograniczony. Mniej płynny. Mniej zdolny do integracji i reorganizacji w odpowiedzi na kontekst.

W efekcie pojawia się wzorzec samopotwierdzającego się przewidywania zagrożenia:

👉 łączność sieciowa przesuwa się w stronę konfiguracji obronnych
👉 elastyczność maleje
👉 percepcja, działanie i odczuwanie zostają ściśle sprzężone wokół zagrożenia

W tym modelu trauma nie jest „przechowywana” w ciele. Ciało staje się przekaźnikiem rozregulowanej predykcji, a nie archiwum przeszłych doświadczeń. To ważna zmiana perspektywy.
Jest ona jednak niepełna. Ponieważ choć kodowanie predykcyjne może wyjaśniać, jak system utknął, nie wyjaśnia, dlaczego system musiał się w ten sposób zaadaptować. Układ nerwowy nie traci płynności bez powodu. Utrata przepływu jest konsekwencją.

We wczesnym okresie życia zdolność przetwarzania energii emocjonalnej nie jest jeszcze rozwinięta. Buduje się ona poprzez powtarzające się doświadczenia współregulacji – to, co nazywam Strojonym Emocjonalnie Okresem Niemowlęcym (BEA). Gdy ten proces jest niewystarczający – czyli Dochodzi do Zaniedbania Emocjonalnego we Wczesnym Okresie (BEN) – system zostaje wystawiony na stany wewnętrzne, których nie potrafi przetworzyć.

W tym momencie emocja staje się wewnętrznym zagrożeniem. Układ nerwowy musi się zaadaptować. Robi to, priorytetyzując kontrolę nad przetwarzaniem. To, co później wygląda jak nieadaptacyjne przewidywanie, jest w rzeczywistości wcześniejszym rozwiązaniem adaptacyjnym – systemem zorganizowanym wokół radzenia sobie z tym, czego nie dało się przetworzyć [2–9]. To nie jest „emoturyczność”. To konsekwencja jej braku. Emoturyczność to zdolność układu nerwowego do pozostawania w ciele z energią emocji przy jednoczesnym zachowaniu przepływu, nawet przy dużej intensywności.

Gdy emoturyczność jest słabo rozwinięta:

👉 metastabilność jest obniżona
👉 obwody zagrożenia dominują
👉 regulacja odgórna (top-down) jest osłabiona

Jest to dobrze widoczne w badaniach neuroobrazowych PTSD, gdzie nadaktywność ciała migdałowatego współwystępuje z obniżoną regulacją przez przyśrodkową korę przedczołową. Z tej perspektywy trauma nie jest jedynie porażką rekalibracji. To system, który nigdy nie otrzymał warunków potrzebnych do kalibracji. Odbudowa nie polega więc tylko na korekcie przewidywań. Chodzi o odbudowanie zdolności do przepływu. Stopniowe zwiększanie możliwości systemu do:

➡️ odczuwania emocji
➡️ pozostawania w regulacji
➡️ integrowania stanów wewnętrznych

To jest rola „emotologii” – procesu, w którym energia emocji jest śledzona, nazywana i przetwarzana poprzez ciało. I poprzez ten proces metastabilność nie jest wymuszana. Ona się wyłania.

KOMENTARZ:
Ten tekst jest ciekawy i inspirujący, ale w obecnej formie stanowi zbyt daleko idące uproszczenie i miejscami tworzy fałszywe przeciwstawienia.

Po pierwsze, teza że „ciało nie przechowuje traumy” jest ustawiona jako kontrast wobec ujęcia z The Body Keeps the Score. W praktyce współczesna neuronauka nie rozdziela tak ostro mózgu i ciała. Wzorce reakcji traumatycznych są jednocześnie:
* zakodowane w dynamice predykcyjnej mózgu
* ucieleśnione w układzie autonomicznym, napięciu mięśniowym i interocepcji
To nie jest „albo–albo”, tylko jeden zintegrowany system.

Po drugie, odwołanie do predictive coding i utraty metastability dobrze opisuje jak system się stabilizuje wokół zagrożenia, ale nie wyczerpuje obrazu traumy. Warto to uzupełnić o inne, równie dobrze udokumentowane poziomy:

* Pamięć i kontekst (hipokamp): trudność w odróżnianiu „wtedy” od „teraz”
* Układ stresu (oś HPA): przewlekła aktywacja kortyzolu
* Warunkowanie (uczenie się strachu): bardzo trwałe skojarzenia bodziec–zagrożenie
* Ciało: wzorce oddechu, napięcia, reakcje trzewne
* Relacje: regulacja przez kontakt z drugim człowiekiem

Po trzecie, wprowadzone pojęcia typu „emoturity”, „emotology” czy „BEN/BEA” nie są uznanymi konstruktami naukowymi. Mogą być użyteczne jako język pracy terapeutycznej, ale wymagają ostrożności — bez operacjonalizacji i badań łatwo stworzyć spójnie brzmiącą teorię, która nie jest weryfikowalna.

Po czwarte, narracja o wczesnym zaniedbaniu jako głównym źródle problemu jest tylko częścią prawdy. Trauma może wynikać z:

* pojedynczych zdarzeń (wypadki, przemoc)
* kumulacji stresu
* czynników biologicznych (temperament, genetyka)
* późniejszych doświadczeń, nie tylko w niemowlęctwie

Redukowanie tego do jednego mechanizmu rozwojowego upraszcza złożoność.

Najbardziej wartościowy element tej koncepcji to podkreślenie, że:

to, co dziś wygląda jak dysfunkcja, było kiedyś adaptacją.

To jest spójne zarówno z neuronauką, jak i praktyką terapeutyczną. Oddech Transmodalny wciąż ładnie sobie radzie z tą koncepcją.

Źródła:

📌 Emoturity - Nervous System Emotional Maturity:
https://www.facebook.com/share/p/16Hh4tXebz/

📌 WHEN EMOTION HAS NOWHERE TO GO:
https://www.facebook.com/share/p/18U1YAKnTM/

📌 NEUROPHYSIOLOGY DOESN’T FORGET
https://www.facebook.com/share/p/1DtYa1v3Ka/

📌 THE BODY IS NOT “KEEPING THE SCORE.”
https://www.facebook.com/share/p/18YiW2DuBC/

📌 THE BODY ADAPTS TO HOLD WHAT IT CANNOT PROCESS:
https://www.facebook.com/share/p/1G2ui1Ccqf/

📌 WHEN EMOTION CANNOT MOVE, THE BODY MUST ADAPT
https://www.facebook.com/share/p/1CQXNYoNNT/

📌 WHY THE BODY MUST CONTAIN
https://www.facebook.com/share/p/14eXadByNL4/

📌 THE THREAT IN BEN:
https://www.facebook.com/share/p/1BHBRhLTpY/

📌 BEN’S EFFECT ON BIOLOGY, BEHAVIOUR & HEALTH
https://www.facebook.com/share/p/14VfivnG9Yz/

📌 EMOTION WIRES THE NERVOUS SYSTEM:
https://www.facebook.com/share/p/1BbHRZub7o/

📌 BEN’S PROPENSITY FOR SYNDROMES
https://www.facebook.com/share/p/19fbXzymQs/

📌 IMPROVING LONG-TERM HEALTH OUTCOMES
https://www.facebook.com/share/p/1GBmxvvYup/

REFERENCES:

[1] Kotler S, Mannino M, Fox G and Friston K (2026) The body does not keep the score: trauma, predictive coding, and the restoration of metastability. Front. Syst. Neurosci. 20:1812957. https://doi.10.3389/fnsys.2026.1812957

[2] Tyborowska, A., Volman, I., Smeekens, S., Toni, I. & Roelofs, K. Testosterone during puberty shifts emotional control from pulvinar to anterior prefrontal cortex. J. Neurosci. 36, 6156–6164 (2016). https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.3874-15.2016

[3] Tyborowska, A., Volman, I., Niermann, H.C.M. et al. Early-life and pubertal stress differentially modulate grey matter development in human adolescents. Sci Rep 8, 9201 (2018). https://doi.org/10.1038/s41598-018-27439-5

[4] Sheth C, McGlade E, Yurgelun-Todd D. Chronic Stress in Adolescents and Its Neurobiological and Psychopathological Consequences: An RDoC Perspective. Chronic Stress (Thousand Oaks). 2017 Jan-Dec; 1:2470547017715645. https://doi.org/10.1177/2470547017715645

[5] Morena M, Patel S, Bains JS, Hill MN. Neurobiological Interactions Between Stress and the Endocannabinoid System. Neuropsychopharmacology. 2016 Jan;41(1):80-102. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4677118/

[6] Hill MN, Eiland L, Lee TTY, Hillard CJ, McEwen BS. Early life stress alters the developmental trajectory of corticolimbic endocannabinoid signaling in male rats. Neuropharmacology. 2019 Mar 1;146:154-162. https://doi.org/10.1016/j.neuropharm.2018.11.036

[7] Gee DG, Gabard-Durnam LJ, Flannery J, Goff B, Humphreys KL, Telzer EH, Hare TA, Bookheimer SY, Tottenham N. Early developmental emergence of human amygdala-prefrontal connectivity after maternal deprivation. Proc Natl Acad Sci U S A. 2013 Sep 24;110(39):15638-43. https://doi.org/10.1073/pnas.1307893110

[8] Moriceau S, Shionoya K, Jakubs K, Sullivan RM. Early-life stress disrupts attachment learning: the role of amygdala corticosterone, locus ceruleus corticotropin releasing hormone, and olfactory bulb norepinephrine. J Neurosci. 2009 Dec 16;29(50):15745-55. https://www.jneurosci.org/content/29/50/15745

[9] Shin L. M. Rauch S. L. Pitman R. K. (2006). Amygdala, medial prefrontal cortex, and hippocampal function in PTSD. Ann. N. Y. Acad. Sci.1071, 67–79. https://doi.org/10.3389/fnsys.2026.1812957

17/04/2026

Jestem przeszczęśliwy, że Ona z Nami pooddycha. Ogromne doświadczenie, serce, mądrość i dzika radość i odrobina sarkazmu, dzięki któremu duchowość nie jest jedynie słodko różowa, ale ziemskogłęboka. Oddech Wielkiej Matki na Breathlandzie przyniesie Dom Oddechu. Marta Grabowska.
Oddech Wielkiej Matki. BreatheInNature.
🌿 Czy znasz takie miejsce, które kocha bardziej bezwarunkowo niż Wielka Matka, Natura?
Ja nie znam. Nie znam miejsca, w którym możesz być dokładnie taka, jaka jesteś, ze wszystkim.
Natura.
Wielka Matka.
🌳 Las przyjmuje Cię taką, jaka przychodzisz.
Przynosisz smutek, dąb stoi przy Tobie, spokojny, obecny, zakorzeniony w swojej sile.
Przynosisz radość - wierzba porusza się miękko, jakby znała rytm Twojego śmiechu.
Przychodzisz ze złością, brzozy i sosny trzymają przestrzeń,
a miękki mech przyjmuje to, co w końcu może przez Ciebie przepłynąć.
🚶‍♀️ Idziesz leśną ścieżką.
Z każdym krokiem coś się rozluźnia.
Wątpliwości zaczynają odpływać.
Decyzje przestają być w głowie,
a zaczynają układać się w ciele.
W lesie jest miejsce na wszystko.
✨ Na to, co lekkie.
Na to, co ciężkie.
Na to, co jasne.
I na to, co trudne.
🌬️ Możesz być dokładnie taka, jaka jesteś.
Usiąść.
Oprzeć się.
Oddychać.
Wsparcie, przestrzeń i ukojenie
czekają na Ciebie pod drzewem.
🌬️ W tej przestrzeni spotykamy się w oddechu.
Oddech połączony staje się mostem
między tym, co czujesz, a tym, co było wstrzymane,
między ciałem a tym, co je otacza.
Z Twojej natury rodzi się przyzwolenie, by oddech prowadził tam,
gdzie ciało chce wrócić do swojego naturalnego rytmu.
W otaczającej Cię naturze ten proces dzieje się inaczej.
Łagodniej.
Prawdziwiej.
🌿 Ciało zaczyna odpowiadać na przestrzeń,
na powietrze, na ziemię pod sobą.
To, co było napięte, może się rozluźnić. Rozmiękczyć.
To, co było zatrzymane, może się poruszyć. Popłynąć.
To, co było rozproszone, może wrócić do środka. Ugruntować.
W tej sesji możesz doświadczyć więcej przestrzeni w ciele.
Więcej oddechu.
Więcej czucia.
Może pojawić się miękkość.
Może cisza.
Może bardzo proste poczucie, że jesteś na swoim miejscu.
🌳 Nie dlatego, że coś się zmieniło na zewnątrz.
Tylko dlatego, że coś w Tobie przestało się trzymać,
A trzymać Cię zaczęła Ta większa od nas wszystkich.
Wielka Matka, Natura.
🌬️ I może właśnie wtedy przychodzi to najprostsze doświadczenie —
że jesteś częścią tego samego rytmu, który Cię otacza.
Oddychasz.
Jesteś niesiona.
I naprawdę nie jesteś sama.
Ona zawsze przy Tobie jest.
🌬️ Sesja oddechu połączonego w naturze, w której ciało wraca do swojego rytmu w relacji z ziemią i przestrzenią.
To, co napięte mięknie, to co zatrzymane zaczyna płynąć, a to, co rozproszone, wraca do środka.
Pojawia się proste doświadczenie bycia częścią większego rytmu życia, rytmu Wielkiej Matki, Natury.
🌬️ Marta Grabowska. Przewodniczka świadomego oddechu i pracy somatycznej.
Pracuję z oddechem i ciałem jako przestrzenią powrotu do siebie - do czucia, obecności i wewnętrznej wolności. Wspieram kobiety w pogłębianiu kontaktu z tym, co żywe, prawdziwe, choć często zagłuszone przez codzienność.
Oddech jest sercem mojej pracy - pomaga rozpuszczać napięcia, przywraca naturalny ruch życia, wspiera proces regulacji oraz zmiany. Bliskie jest mi połączenie pracy somatycznej i oddechu z naturą - przestrzenią, która reguluje, koi i przywraca kontakt z własnym rytmem.
🌿 Prowadzę Oddechowe Kręgi Kobiet, pracuję indywidualnie i z grupami, stacjonarnie i online.
Towarzyszę kobietom w wychodzeniu poza schematy i budowaniu bardziej autentycznego, żywego życia.
www.facebook.com/domoddechu
[www.instagram.com/intothewildbody
🌬️ Wszyscy OddychaMy na Breathlandzie.

20/01/2026

🫁 Świadome Połączone Oddychanie a Emocje
Jak oddech wpływa na nasze stany emocjonalne?
Odpowiedzi dostarcza jedno z klasycznych badań nad Conscious Connected Breathing (CCB / rebirthingiem).
🎯 Cel metody
Świadome Połączone Oddychanie ma na celu:
• odblokowanie naturalnego rytmu oddechu
• rozluźnienie chronicznych napięć mięśniowych
• uwolnienie stłumionych emocji i wspomnień
Podczas sesji często pojawiają się treści z okresu prewerbalnego oraz emocje i myśli powiązane z indywidualnymi doświadczeniami.
🔬 Projekt badania
👥 23 osoby badane + 23 osoby z grupy kontrolnej
🗓️ 10 sesji CCB (1× tygodniowo)
📊 Pretest: 2 tyg. przed pierwszą sesją
📊 Posttest: 1 miesiąc po zakończeniu cyklu
🧪 Narzędzia badawcze:
• Skala SE-T (Łosiak)
• ISRA – Inwentarz Sytuacji i Reakcji Lękowych
(Miguel-Tobal & Cano-Vindel)
📉 Wyniki – spadek emocji negatywnych
⬇️ Złość (p < 0,01)
⬇️ Lęk ogólny (p < 0,001)
⬇️ Lęk–depresja (p < 0,05)
⬇️ Lęk poznawczy (p < 0,01)
⬇️ Lęk fizjologiczny (p < 0,05)
⬇️ Lęk motoryczny (p < 0,05)
📈 Wzrost emocji pozytywnych
⬆️ Radość – zadowolenie (p < 0,05)
👥 Grupa kontrolna:
Brak istotnych zmian emocjonalnych w okresie 4 miesięcy.
🧠 Wniosek
Świadome Połączone Oddychanie istotnie modyfikuje stany emocjonalne, redukując lęk i złość oraz wzmacniając pozytywny afekt.
📚 Autor badania:
dr. Alicja Heyda
🗓️ Rok publikacji:
2003
📖 Źródło:
The Healing Breath Journal – A Journal of Breathwork Practice, Spirituality and Psychotherapy
Vol. 5, No. 2, s. 9–18
🔗 Link do publikacji (opis / dostęp przez ResearchGate):
👉 https://www.researchgate.net/publication/
(wyszukaj tytuł: “An Impact of Conscious Connected Breathing Training on Emotional States”)

21/12/2025

Bezpieczeństwo zaczyna się od Oddechu.

Nie oddychasz płytko dlatego, że jesteś zestresowany.
Oddychasz płytko, bo kiedyś pełny oddech mógł Cię kosztować zbyt wiele.

Ciało zapamiętuje nie to, co się wydarzyło,
ale to, jak bardzo musiało się wtedy napiąć, żeby przetrwać.
Trauma jest strategią.

Strategią układu nerwowego, który nauczył się, że życie bywa niebezpieczne.
Że emocje bywają zbyt duże.
Że bliskość bywa zagrażająca.
Że mówienie prawdy może kosztować więź, bezpieczeństwo albo miłość.

I wtedy ciało robi jedyną rzecz, jaką potrafi:
ogranicza przepływ.

Oddech staje się płytszy.
Wydech krótszy.
Przepona twardnieje.
Klatka piersiowa przestaje się ruszać.

Nie po to, żeby Cię skrzywdzić.
Po to, żebyś przeżył.

Problem zaczyna się wtedy, gdy zagrożenie się kończy,
a strategia zostaje.

Człowiek funkcjonuje latami w trybie przetrwania,
nazywając to osobowością, charakterem albo „taki już jestem”.

Nie czuję tak dużo.
Nie potrzebuję tak blisko.
Nie umiem odpocząć.
Nie potrafię się rozluźnić.
Nie wiem, czego chcę.

To są objawy.

Ciało, które nie oddycha w pełni, nie ufa życiu.
Nawet jeśli głowa już dawno mówi, że „wszystko jest okej”.

Praca z traumą zaczyna się od tego, czy ciało w ogóle ma zgodę, żeby znowu oddychać.

Bo pełny oddech oznacza powrót do czucia.
A czucie oznacza ryzyko.

Ryzyko, że wróci ból.
Ryzyko, że pojawi się gniew.
Ryzyko, że serce znowu się otworzy.
Trauma to życie, które zostało wstrzymane w pół kroku.

Oddech jest pierwszym ruchem, który mówi ciału:
„To już minęło”.

Ale ciało musi w to uwierzyć.
Nie da się go do tego zmusić.

Dlatego uzdrowienie nie polega na intensyfikacji.
Polega na bezpieczeństwie.

Na powolnym, organicznym przywracaniu ruchu tam,
gdzie kiedyś było za dużo.

Oddech wraca falami.
Czasem przychodzi ulga.
Czasem zmęczenie.
Czasem smutek bez historii.

To znak, że ciało zaczyna kończyć to,
czego nie mogło dokończyć wtedy.

Trauma kończy się nie wtedy, gdy wszystko rozumiesz,
ale wtedy, gdy ciało przestaje być w gotowości.

I zaczyna oddychać, jakby życie naprawdę trwało dalej.

Co NA TO TRADYCJE DUCHOWE?

W każdej głębokiej tradycji duchowej trauma była rozumiana nie jako „problem psychiczny”, ale jako oddzielenie od życia.

Chrześcijaństwo
W mistyce chrześcijańskiej trauma była nazywana „zatrzymanym duchem”. Święty Jan od Krzyża pisał o „skurczu duszy”, który powstaje po doświadczeniu bólu i lęku. Uzdrowienie nie polegało na zrozumieniu, lecz na powrocie Ducha — tchnienia, które znów mogło swobodnie krążyć w ciele.

Buddyzm
Buddyzm opisuje traumę jako dukkha, cierpienie wynikające z oporu wobec doświadczenia. Kiedy doświadczenie było zbyt intensywne, umysł i ciało rozdzielały się. Praktyka oddechu służyła ponownemu połączeniu – bez przemocy, bez przyspieszania.

Sufizm
Sufi mówili, że dusza po urazie „zamyka skrzydła”. Nafas — świadomy oddech — był sposobem, by dusza mogła znów się poruszać. Trauma nie była grzechem ani słabością. Była skutkiem zbyt wczesnej odpowiedzialności.

Hinduizm
W hinduizmie trauma zapisywana była jako samskara — ślad w ciele i energetyce. Prana, kiedy zostaje zatrzymana, nie pozwala świadomości się rozszerzać. Oddech był pierwszym ruchem przywracającym przepływ.

Taoizm
Taoizm mówi wprost: „To, co zostało zatrzymane, choruje”. Trauma to stagnacja qi. Leczenie polegało na przywróceniu naturalnego rytmu, nigdy na forsowaniu.

Ta**ra
Ta**ra widzi traumę jako energię zatrzymaną w czasie. Oddech jest wehikułem, który pozwala jej znów wejść w ruch. Nie po to, by ją usunąć, ale by ją zintegrować.

W każdej z tych tradycji jedno jest wspólne:
uzdrowienie zaczyna się wtedy, gdy ciało przestaje się bać życia.

A CO WIDZI NAUKA?

Współczesna nauka potwierdza to, co tradycje wiedziały od tysięcy lat.

Trauma jako zaburzenie regulacji autonomicznej
Bessel van der Kolk (Harvard Medical School) wykazał, że trauma nie jest wspomnieniem, ale utrwalonym stanem fizjologicznym. Układ nerwowy pozostaje w trybie alarmu, nawet gdy zagrożenie minęło.

Układ nerwowy i oddech
Stephen Porges udowodnił, że oddech jest jednym z głównych regulatorów nerwu błędnego. Płytki oddech podtrzymuje aktywność współczulną (walka/ucieczka), natomiast wydłużony, naturalny wydech aktywuje układ przywspółczulny, odpowiedzialny za regenerację.

Somatyczne domykanie reakcji stresowej
Peter Levine pokazał, że trauma kończy się wtedy, gdy ciało może dokończyć reakcję obronną, która została przerwana. Oddech jest kluczowym elementem tego procesu, bo umożliwia ruch energii i informacji w ciele.

HRV i bezpieczeństwo
Badania nad zmiennością rytmu serca (HRV) pokazują, że osoby po traumie mają obniżoną zdolność adaptacji. Praca z oddechem stopniowo przywraca elastyczność układu nerwowego, zwiększając odporność psychiczną i fizyczną.

Neuroplastyczność
Badania neuroobrazowe dowodzą, że regulowany, naturalny oddech wpływa na:

zmniejszenie reaktywności ciała migdałowatego

poprawę integracji półkul

wzrost połączeń kora–pień mózgu

Z punktu widzenia nauki trauma nie „znika”.
Ona przestaje być aktywna, kiedy ciało znów ma dostęp do bezpieczeństwa.

A bezpieczeństwo zaczyna się od oddechu.

20/12/2025

Już jutro Nasza społeczność spotyka się na ostatniej w roku sesji oddechu. Będziemy pracować somatycznie, energetycznie i duchowo. Tuż po najciemniejszej nocy w roku. W poszukiwaniu przebłysku Światła Świadomości ! Jak jeden wgląd jest Ci potrzebny na dzisiaj ?
Możesz napisać w komentarzu wśród fanów Love . Do spotkania Jutro. We

18/12/2025

W Psychologii w Praktyce popełniłem artykuł :) Można go też odsłuchać z głosem lektora :)
Dobrze poczytać, przypomnieć, posłuchać :)
Daj znać jak Ci jest z tą treścią. Co z Tobą rezonuje :)

Praca z oddechem zdobywa coraz szersze kręgi zwolenników. Oddech jest zawsze przy nas obecny i możemy z niego korzystać „za darmo”. Jest „gotowy do użycia” w każdej chwili, jeśli nauczymy się, jak go odpowiednio stosować.

15/12/2025

Skrót o tym, jak kształcimy Praktyków Oddechu.
Jeśli to czujesz, rezonujesz, woła Cię, napisz komentarz, napisz do mnie z pytaniem. Przeczytaj owięcej Treningu Praktyków na www.InstytutOddechu.com NOWA GRUPA RUSZA W MARCU.
BREATHWORKER 2026. Trening Profesjonalnych Praktyków Oddechu i Terapeutów Systemu Transmodalnego.

26/11/2025