Szkoła Mistrzów Coachingu

Coaching a Olimpiada
Szalona fala krytyki po występach naszych reprezentantów na Olimpiadzie dobrze wpisuje się w nasz skażony zaborami i okupacją oraz pańszczyzną klimat narodowy – Olimpiada znów zaskoczyła naszych reprezentantów jak zima zaskoczyła drogowców i niczego tu już nie należy tłumaczyć, bo tak jest od lat i wrosło w podstawy naszej państwowości. Oczywiście zima nie zawsze zaskakuje drogowców, bo czasami jej po prostu nie ma, ale i Olimpiada też nie jest co rok, więc zaskakuje sportowców także nie zawsze – otóż przez trzy lata ich nie zaskakuje. O regularności i jej wpływie na usypianie czujności wiadomo od lat, ale to na inne rozważania, bo tu będzie o rzeczy fundamentalnej, „różnicy, która czyni różnicę”.
Stwierdzam, po analizie, że nikt, ale to dosłownie nikt, nie zauważył ważkiej i istotnej przyczyny dotkliwych porażek. A ona jest jedna – BRAK CERTYFIKOWANYCH (I NIECERTYFIKOWANYCH) COACHÓW i TRENERÓW MENTALNYCH, KTÓRZY POMOGLIBY W SPOSÓB ETYCZNY (sic.) naszym reprezentantom „STAĆ SIĘ LEPSZĄ WERSJĄ SAMYCH SIEBIE”. Gdy nasi siatkarze onegdaj zdobywali mistrzostwo świata to czemu tak się stało? – bo towarzyszył im trener mentalny Jakub Bączek, i to za darmo. A teraz nie towarzyszył i co się stało – rzutem na taśmę tylko srebrny medal.
Z jakiego powodu nawet tak świadomi i doświadczeni w robocie rozwojowej siatkarze nie dopatrzyli istotnego elementu układanki nie sposób zrozumieć. Przecież jako jedyni już doznali istotnych pożytków z takiego rozwiązania. Może to wina nowego trenera? Może zabrakło funduszy, bo świadom swej roli mentalista postawił zbyt wymagające warunki i trener nie potrafił ich zrealizować? Sprawę trzeba by pilnie zbadać, póki świeża i dołączyć do licznych zarzutów.
To oczywiście kwestia organizacyjna. Niedopatrzenie zarządcze. A pod nim kryje się prawdziwa przyczyna – kultura zarządzania sportowcem i jego wynikami. A nawet całkowity jej brak – co widać było np. po wypowiedziach trenera bokserki Julii Szeremety i jego ręcznymi sposobami prowadzenia treningu oraz ustawiania życia zawodniczki. To ręczne ustawianie i sterowanie zatrzymują wręcz akcję serca świadomych zasad osób. Jak to możliwe, że za wyniki odpowiadają osoby, które mówią innym co ci mają robić? Dzięki temu tłamsi się ich wrodzoną wiedzę i potencjał, bo przecież jak sportowiec nie wie jak, to i tak wie, tylko potrzebuje kogoś, kto by mu towarzyszył w samodzielnym odkrywaniu tej wiedzy, a nie łopatologicznie tłumaczył, pokazywał i (to już nie do pojęci całkowicie) wymagał. A gdzie zasady turkusowego zarządzania i profesorowie matematyki, którzy je wdrażają? A gdzie coachowie z certyfikatami moralności? Widać jak na dłoni że to ich brak właśnie był przyczyną naszych klęsk. To także nasza wina, niestety. Bracia i siostry coachowie i coachinie – ustaliśmy w wysiłkach, nie unieśliśmy roli, daliśmy się osłabić zwątpieniu i krytyce. I oto efekty. To także chyba ostateczny moment, by jedynie słuszne stowarzyszenia zacieśniły jak najspieszniej szeregi, by uszczknąć coś z tego wielesetmilionowego tortu na przygotowania sportowców dla swoich członków, mających wszelką dostępną coachom wiedzę i certyfikaty, by już nie musieli pracować za książkę lub gazetę. Niezrzeszeni, tak jak ja, też pomogą, aby się załapać bo roboty tyle, że i dla tych bez certyfikatów moralności starczy. Chodźmy po swoje – okrzyk towarzyszący bokserowi Szpilce („Artur, idziesz po swoje”) nie musi zwiastować końca podobnego niektórym jego walkom. A następna Olimpiada za cztery lata i p**a kasy do podziału jeszcze większa.
Czemu to umyka naszej Facebookowej społeczności czującej i wiedzącej więcej niż inni – nie pojmuję.