25/09/2026
Anna Łuszczak, 4 rok, Magnum opus
Tetraptyk. Cztery płyty cynkowo-tytanowe, akwatinta 100 × 70 cm każda.
Projekt lokuje się na styku alchemii i astrofizyki, odczytując procesy kosmiczne jako współczesną formę Magnum opus – sekwencję przemian materii w skali kosmologicznej. Supermasywne czarne dziury funkcjonują jako mechanizmy regulujące przepływ materii i energii oraz warunkujące powstawanie i rozpad struktur kosmicznych. Płyty cynkowe, poddane trawieniu kwasem, stają się materialnym zapisem tych przejść - między kolapsem, emisją i stabilizacją.
NIGREDO
Kolaps grawitacyjny prowadzący do powstania czarnej dziury. Zanikanie struktury i przejście materii w stan skrajnej kompresji. Zaciemnienie i rozpad formy jako warunek dalszej transformacji.
ALBEDO
Faza dysku akrecyjnego, w której materia ulega silnemu rozgrzaniu i emituje intensywne promieniowanie w wyniku tarcia, kompresji i oddziaływań grawitacyjnych w pobliżu czarnej dziury.
CITRINITAS
Pojawienie się skolimowanego strumienia materii związanego z supermasywną czarną dziurą (dżetów). Wyrzut materii i energii wzdłuż osi układu. Przepływ dynamiczny, niestacjonarny, utrzymujący kierunkowość mimo lokalnych zaburzeń.
RUBEDO
Sprzężenie zwrotne oraz osłabienie aktywności jądra galaktyki prowadzą do długofalowej stabilizacji. Akrecja ulega ograniczeniu, a emisja energii znacząco spada. Układ przechodzi w stan niskiej aktywności, w którym dominują stare, długowieczne struktury – charakterystyczny dla galaktyk eliptycznych.