Tomasz Pawlik coaching

Ilu z nas zablokowało swoją wyobraźnię, gdy w szkole usłyszeliśmy, że bazgrzemy, albo nie potrafimy śpiewać? Tymczasem kreatywność jest wrodzoną cechą każdego człowieka. Cechą, która wzbogaca postrzeganie świata i wyrażanie siebie.

Do tego właśnie zaprasza nas Julia Cameron w "Drodze Artysty"
Ta książka to rozłożony na 12 tygodni proces odkrywania i wyrażania własnej kreatywności, niezależnie od tego czy jesteś rzeźbiarką, czy hydraulikiem. To proces czynienia sztuki ze swojego życia...

Jak to wygląda w praktyce?
Zaczynamy od stworzenia Twórczego Grona; grupy osób (polecam 5-8 osób) z którymi spotykamy się co tydzień by wymieniać się doświadczeniami, wsparciem i inspiracją. Spoglądanie w siebie poprzez drugiego człowieka bywa bezcenne.
Każdy tydzień / rozdział tej książki to inspirujące treści i uwalniające kreatywność zadania do wykonania.

Potężnym narzędziem tego procesu są poranne strony; swobodny niecenzurowany strumień świadomości w którym najlepiej zaraz po przebudzeniu wyrażamy wszystko, co pojawia się w naszej głowie. Wyjdą z nas najbardziej niewspierające przekonania, frustracje, może bezradność, ale pod nimi mogą pojawić się zupełnie nowe perspektywy, inspiracje, pomysły. To ciekawe narzędzie dokopywania się do siebie.

Równie ciekawym elementem Drogi Artysty są atrystyczne randki. Raz w tygodniu wybieramy się na kreatywną randkę tylko ze sobą. Warto wtedy zrobić coś kreatywnego, a nowego. Namalować coś, lub zaśpiewać. Albo pójść na wystawę wzbogacającą spojrzenie na świat.

DA nie obiecuje cudów. Niekoniecznie zostaniemy sławni i bogaci dzięki odkrytym talentom, ale dostrzeżemy w sobie i świecie więcej wyjątkowości i piękna. A świat potrzebuje naszej wyjątkowości :)
Serdecznie polecam!

ROLA EMOCJI

Jak reagujesz na trudne emocje których doświadczasz, takie jak gniew, lęk, smutek, wstyd?

Kiedyś były one dla mnie po prostu nieprzyjemnymi stanami z których chciałem jak najszybciej wyjść konstruktywnymi lub ucieczkowymi metodami.

Z biegiem czasu zacząłem się im przyglądać, będąc z nimi bez oceny, obserwując, jakie odczucia w ciele wywołują, do jakich sytuacji i powtarzających się wzorców nawiązują. Wreszcie znalazłem w sobie przestrzeń (mentalną i fizyczną) by posłuchać, co chcą mi powiedzieć.
I okazało się, że każda z nich mówi o jakiejś potrzebie lub wartości ważnej dla mnie a odłożonej na bok, zlekceważonej.

Bywa, że niektóre z nich, np. lęk czy wstyd, pojawiają się właśnie w momencie, gdy zaczynamy dbać o jakąś wartość lub potrzebę, robiąc to po raz pierwszy, jeszcze niepewnie, jak zareaguje otoczenie, co stracimy, co zyskamy, czy nam się uda…
Mam jednak poczucie, że słuchanie siebie jest jednym z filarów najważniejszej z relacji - ze sobą.

Zachęcam Cię do małego doświadczenia: gdy następnym razem pojawi się któraś z trudnych emocji, znajdź spokojne miejsce i pobądź z nią. Przez chwilę nie próbuj jej przeciwdziałać, by poczuć się lepiej. Oddychaj z nią, obserwuj co robi z Twoim ciałem, jakie myśli i przekonania pojawiają się w związku z nią. Być może już tu pojawią się cenne informacje. Wreszcie, zapytaj ją, co chce Ci powiedzieć. Posłuchaj, bez dyskutowania, bez oceny. Po prostu słuchaj. Po zakończeniu warto zapisać to, co się usłyszało.
Życzę Ci wartościowych przekazów - od siebie dla siebie.

Ważne: Nie mam na myśli długotrwałych stanów emocjonalnych, w których być może konieczna jest konsultacja z lekarzem lub psychoterapeutą.

NIE WIEDZIAŁAM, ŻE TO WIEM
Piękno procesu coachingowego tkwi w odkrywaniu bogactwa własnych talentów i mądrości życiowej wynikającej z naszych doświadczeń, gdzie drogowskazami mogą być potrzeby i wartości.
Jakiś czas temu, podczas sesji usłyszałem od zaskoczonej klientki “nie wiedziałam, że to wiem!”. Uśmiechnąłem się, bo to jedna z najlepszych definicji coachingu, jakie słyszałem. Uświadamianie sobie własnych zasobów, będących owocem całego naszego życiowego doświadczenia dodaje skrzydeł naszym celom i planom.
Nasze porażki i sukcesy, nadzieje i rozczarowania, iluzje i konkrety, radości i smutki w połączeniu z całym naszym rozwojem - edukacyjnym, zawodowym, duchowym, relacyjnym - tworzą ogromną bibliotekę życia, do której możemy sięgać, by realizować to, co jest dla nas naprawdę ważne.

AKCEPTACJA A PROCES COACHINGOWY.
Coaching to proces stawiania, planowania i realizacji konkretnych, realistycznych, ale i atrakcyjnych celów.
Jak się do tego ma akceptacja? Jest jak wspierający przyjaciel; pomoże zrozumieć granice Twoich obecnych możliwości, bez porównywania się z innymi, którzy mogą “więcej, lepiej”. Nie zawsze nie wszędzie możesz wszystko i to jest ok. Dzięki akceptacji możesz zaprzyjaźnić się ze sobą; wysłuchać potrzeby kryjące się za lękami, bezradnością czy marzeniami. A Twoje potrzeby w procesie coachingowym są fundamentalne, bo to drogowskazy, gdzie warto iść, który cel jest naprawdę Twój. Akceptacja to wreszcie danie sobie przestrzeni. Powiedzenie sobie “tak” z całą swoją historią.
I naraz może się okazać że ta zgoda staje się uzdrawiającą siłą, która nie tylko mówi “na dziś wystarczy” ale i wyzwala zupełnie nowe pokłady możliwości.
A jakie są Twoje doświadczenia z akceptacją?