Wioska Stacja Marzeń I żłobek i przedszkole

„On jest taki trudny.”
„Ona zawsze tak robi.”
„To jest po prostu ciężki charakter.”
Słyszymy to czasem.
Ale w BLISKO staramy się zatrzymać przy słowie - trudne. Bo etykietka przyklejona do dziecka zostaje długo. Dużo dłużej niż powinna.
Czy dziecko jest trudne? Czy może ma dziś trudną chwilę? Trudny tydzień? Niezaspokojoną potrzebę, której jeszcze nie umie nazwać?
To nie jest tylko gra słów. To zmiana całego sposobu patrzenia.
Kiedy widzimy dziecko z trudną chwilą - szukamy przyczyny. Kiedy widzimy „trudne dziecko” - szukamy rozwiązania, żeby przestało przeszkadzać.
W BLISKO zawsze wybieramy to pierwsze.

Co widać nocą? Jaka jest ciemność i po co właściwie nam sen?
Te pytania stały się początkiem naszej kolejnej zmysłowej podróży. Zamiast bać się nocy, postanowiliśmy ją oswoić, zbadać i sprawdzić, co kryje w sobie kosmiczna ciemność.
Gdy na stolikach pojawiła się prowokacja edukacyjna, przestrzeń zalały odcienie głębokiego granatu, czerni i błyszczącego złota. Dzieci od razu zaangażowały wszystkie zmysły do pracy. Przesypywały drobne białe kuleczki i żółte ziarna, tworząc własne konstelacje, dotykały miękkich chmur z waty i z wielkim skupieniem mapowały gwiezdne niebo. Na czarnych kartkach, za pomocą brokatu, białych pisaków i gwiezdnych stempli, zaczęły powstawać nocne krajobrazy, błyszczące gwiazdozbiory i odległe galaktyki. W ruch poszły też drewniane litery ukryte w białym puchu, z których przedszkolaki układały słowa związane z nocnymi tajemnicami.
Przeglądając się w lustrach, rozmawiając i tworząc, dzieci krok po kroku przekształcały abstrakcyjne pojęcie ciemności w coś bliskiego, pięknego i fascynującego. Bo w świecie Reggio nawet noc ma swoje niezwykłe, rozświetlone sto języków.

Ostatnio w naszej Wiosce pojawiła się prowokacja edukacyjna, która zachęciła dzieci do uważnej obserwacji i artystycznej interpretacji zjawisk pogodowych. Zadaliśmy dzieciom pytanie: „Jak wygląda niebo?”
Wykorzystując różnorodne materiały takie jak: watę, niebieski barwnik, lśniący brokat oraz papierowe chmurki i gwiazdy - dzieci mogły samodzielnie eksperymentować, tworząc zamknięte w słoikach własne wizje dnia, nocy czy burzy.
Wspólne zanurzenie rąk w materiałach sensorycznych sprzyjało swobodnej wymianie myśli, eksploracji i budowaniu własnych teorii o otaczającym nas świecie.

Dziecko jest jedynym właścicielem swojego ciała i ma pełne prawo do wyznaczania własnych granic. Szacunek do małego człowieka zaczyna się od uznania jego podmiotowości i prawa do decydowania o sobie.

W codzienności oznacza to, że każde „nie” ma moc i jest tak samo ważne jak każde inne słowo. Nikt nie musi całować cioci na przywitanie ani siadać na kolanach u wujka, jeśli nie czuje na to ochoty. Czułość i bliskość są wyborem, a nie obowiązkiem wynikającym z grzeczności.

Budowanie przekonania, że ciało należy tylko do niego, daje dziecku najważniejsze narzędzie do tworzenia bezpiecznych i zdrowych relacji w przyszłości. Empatyczna edukacja to przede wszystkim uważność na granice każdego z nas.

Jeśli mielibyśmy polecić jedną książkę - Juul. Jeśli dwie - Juul i Rosenberg. Ale rodzicielstwo to maraton, nie sprint, więc na półce w Wiosce leży ich więcej.
Zapisz ten post, żebyś miała listę pod ręką.
A jeśli masz swoją ulubioną, której tu nie ma - napisz w komentarzu, chętnie poczytamy. 📖

Dzieci z ogromnym skupieniem sprawdzały, co się wydarzy, gdy połączą ze sobą różne barwy. Przelewanie wody, mieszanie odcieni w miseczekach i eksperymentowanie z kolorowymi filtrami przyniosło im mnóstwo radości, ale też sporo ważnych odkryć.
Zamiast gotowych instrukcji, maluchy dostały od nas prostą przestrzeń i otwarte pytanie: „co się stanie, jeśli pomieszasz kolory?”.
Pozwalamy dzieciom samodzielnie szukać odpowiedzi, popełniać błędy i wyciągać wnioski. To niesamowite, jak zwykła zabawa wodą staje się dla nich okazją do współpracy i poznawania świata wszystkimi zmysłami.

Afrykańskie przysłowie, które wszyscy znamy: ,,do wychowania dziecka potrzeba całej wioski”.

My to traktujemy dosłownie.

W naszych Wioskach rodzice rozmawiają ze sobą przy odbiorze. Wymieniają się kontaktami do logopedów, książkami, rekomendacjami lekarzy. Spotykają się po godzinach. Organizują wspólne pikniki. Piszą do siebie w nocy: ,,Czy Twoja też ząbkuje?”

Organizujemy popołudnia dla rodziców, rozmawiamy o NVC, self-reg, o trudnych emocjach. Czasem z kawą i ciastem, bez konkretnej agendy.

Bo macierzyństwo (i ojcostwo) w XXI wieku bywa bardzo samotne.

Wioska jest też dla Ciebie.