Podstawą nauki sztuk walki jest trening. Trening jest bardzo długim i złożonym procesem, podczas którego kształtuje się takie cechy motoryczne jak : szybkość, gibkość, koordynacja, wytrzymałość
i siła. Oraz bardzo ważnym elementem sztuk walki jest kształtowanie pozytywnych cech psychicznych. Na dzieci uprawianie sztuk walki wpływa bardzo korzystnie poprawiając ich sprawność fizyczna poprzez ćwiczenia ogólnorozwojowe. Wyrabia pewność siebie, wiarę we własne siły oraz szacunek dla drugiej osoby. W przypadku samoobrony podstawą wyjściowa do wszystkiego, też jest trening tylko inaczej ukierunkowany. Wyrzucone są techniki sportowe, które są mało skuteczne w samoobronie, a wprowadzone są techniki najprostsze, a najbardziej skuteczne zabronione w sporcie. Oraz odpowiedni trening psychomentalny, który uczy opanowania strachu, zapoznania się z bólem i kontrolą agresji oraz uczy panowania nad emocjami. Wszystko to razem wzięte poprawia wydolność organizmu i uczy umiejętności samoobrony. Zarazem jeden jak i drugi trening, jest korzystny i poprawia nasze możliwości samoobrony, jednak trzeba sobie uzmysłowić, skąd wynikają powyższe różnice. W walce sportowej wszystko jest z góry ustalone i określone przez regulamin i miejsce ( mata, ring ), czas (ile rund i po ile minut ), oraz zakres dozwolonych technik. Niejednokrotnie znany jest też przeciwnik, a nad wszystkim czuwają sędziowie oraz lekarz zawodów. W związku z czym zawodnik posiada pełny komfort psychiczny,
że w razie czego ktoś mu pomoże. Oprócz tego stosowane są rożnego rodzaju zabezpieczenia na ciało, a techniki niebezpieczne są zabronione. Inaczej ma się sytuacja w walce realnej na ulicy. Przeciwnik zazwyczaj zaprawiony w walce (jeden lub wielu) nie ma żadnych ograniczeń, stosuje najbardziej brutalne techniki, a co za tym idzie najskuteczniejsze. Często działa z zaskoczenia, zna teren i ofiarę. W razie czego możemy tylko liczyć na łaskę lub nie napastnika.
