Sekcja Kliniczna KLIPS KNSP UJ

Serdecznie zapraszamy na Wernisaż organizowany przez KNSP UJ we współpracy z Fundacją Artsider!
🌟

Wydarzenie odbędzie się 26 listopada 2024, o godzinie 19:00 w sali 0.01-0.02 na Ingardena 6 - w Instytut Psychologii UJ
🥰

Plan spotkania obejmie:
🎨 Krótko o procesie twórczym i kreatywności - opowie nam Dr. Kamil Michalik, właściciel fundacji
🎨 Wernisaż prac artysty Macieja Leśkiewicza
🎨 Q&A z artystą wraz z małą promocją jego książek

👉Fundacja Artsider ma na celu szerzenie wiedzy o tym, czym jest schizofrenia i inne choroby psychiczne, walkę ze stygmatyzacją osób chorych, które czują się wykluczone oraz pokazanie, że sztuka chorujących psychicznie jest niedoceniana. Artsider to również możliwość uczestniczenia w wernisażach i spotkaniach z autorami.

Kilka słów o artyście:
📚Maciej Leśkiewicz - O sobie mówi: niepoprawny fantasta. Miłość do książek przekuł w dwie sagi: "Renesans czakry" i "Karczmę pod uśmiechniętym cyklopem". Pierwszą z nich nazywa, cytując swojego lekarza, "najlepszą beletrystyką od czasów Raya Braddbur'ego". Artysta amator, tworzy na papierze, używając kredek i flamastrów. W swojej sztuce skupia się na tym, co siedzi głęboko w ludziach, rozumianym dosłownie i w sensie mistycznym, stąd abstrakcyjne fragmenty jego dzieł mogą przypominać komórki, tkanki, organelle komórkowe, a jednocześnie skłaniać do refleksji o ludzkich emocjach i przeżyciach. Miłośnik dobrej literatury, zapalony gracz, pasjonat historii.

🌟 Wstęp jest bezpłatny i nie obowiązują zapisy. Wydarzenie kierujemy głównie do członków i członkiń Koła Naukowego Studentów Psychologii UJ, studentów i studentek psychologii, ale będzie miało charakter otwarty - zapraszamy!

Poniżej link do wydarzenia:
https://fb.me/e/4qF1EcnYm

Hej,

Dziękujemy za pierwsze spotkanie sekcji i wspólną integrację! 🥳✨

📣Zgodnie z zapowiedzią będzie tworzony chat na messengerze, gdzie ustalimy godziny regularnych spotkań sekcji, jak i będziemy na bieżąco informować o wszystkich planowanych wydarzeniach! Wszystkich zainteresowanych dołączeniem do sekcji klinicznej i dołączenie do messengera proszę o informację w komentarzu do tego posta lub w wiadomości na messengerze.

📣Przypominam również, że warunkiem dołączenia do KNSP jest wypełnienie deklaracji (link znajduje się w poprzednim poście) oraz zapłacenie składki członkowskiej.

Jeszcze raz dziękujemy za liczną obecność wczoraj i czekamy na kolejne wspólne dyskusje i integracje!

Hej! Przypominamy, że już niedługo (i godzinie 19:00) widzimy się w sali 1.04 na spotkaniu rekrutacyjnym!

W związku z tym dla wszystkich zainteresowanych zostawiam link do deklaracji członkostwa Koła Naukowego Studentów Psychologii UJ!

https://forms.office.com/pages/responsepage.aspx?id=6yYO676_0keekOvSQm2869ARDD0awNRHsbyjsQrZPQ9UM0NQMTVZR0tPMUhUOVYxUkJVODNHRjNQUi4u

Przed początkiem nowego roku akademickiego przybywamy do Was z jeszcze jednym wydarzeniem - II edycją Quizu Wiedzy z Psychologii Klinicznej - które zrealizowaliśmy w semestrze letnim bieżącego roku akademickiego.

🗣 Quiz obejmował pytania dotyczące różnych dziedzin psychologii klinicznej, m.in. psychopatologii, farmako- i psychoterapii, neuropsychologii, w tym tematy poruszane na spotkaniach Sekcji.

🗣 Laureatom wręczono nagrody w postaci wybranych szkoleń z zakresu pomocy psychologicznej lub psychoterapii oraz vouchery do kina 🙂

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za wzięcie udziału w quizie i mamy nadzieję, że widzimy się na kolejnej edycji!

‼️ Chcielibyśmy również podziękować wszystkim członkom/iniom Sekcji za aktywny udział w organizowanych spotkaniach i jednocześnie przypomnieć, że już niedługo będziemy ponownie rekrutować. Więcej szczegółów podamy wkrótce ‼️

Przerwa wakacyjna już trwa, a jeszcze w maju odbyło się kolejne spotkanie miniprojektu “Kulturowe oblicza cierpienia” podczas którego Aleksandra Brożyna i Mikołaj Cembaluk opowiedzieli nam o niezwykle ciekawym zagadnieniu z zakresu psychiatrii kulturowej 🌏 jakim jest piblokto (histeria arktyczna).

🗣 To hipotetyczne zaburzenia było opisywane głównie wśród Inuitów zamieszkujących regiony północno-zachodniej Grenlandii 🇬🇱. Najwięcej relacji pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, a dokładnie z okresu wypraw polarnych amerykańskiego podróżnika Roberta Peary'ego. Natomiast jego upowszechnienie w psychiatrii zawdzięcza się psychiatrze i psychoanalitykowi Abrahamowi Brillowi.

🗣 Piblokto zostało uwzględnione m.in. w klasyfikacjach diagnostycznych takich jak ICD-10, czy DSM-IV-TR.

👥 Najczęściej postrzegano je jako pewien rodzaj zaburzenia dysocjacyjnego, objawiający się brakiem kontroli nad zachowaniem, w tym agresją, płaczem i chaotyczną ucieczką. Po napadzie miała następować zwykle senność i apatia oraz częściowa amnezja wsteczna.

👥 W literaturze można doszukać się również wielu potencjalnych wyjaśnień piblokto, od czynników typowo biologicznych związanych z niedoborem wapnia i witaminy D3, po związki ze stresem wynikającym z życia w arktycznych warunkach, a w szczególności ze zjawiskiem nocy polarnych. Proponowano również związek z praktykami szamanistycznymi lub psychoanalityczne wyjaśnienia.

🗣 Niemniej jednak, faktyczne istnienie piblokto było przedmiotem znacznych kontrowersji.

👥 Przykładowo, Lyle Dick wskazuje, że piblokto prawdopodobnie nigdy nie było jednorodnym tworem, a tzw. zjawiskiem fantomowym, ukutym przez badaczy Arktyki. Historyk zwraca również uwagę, że dziwaczne zachowania Inuitów mogły być prostą symulacją i wynikać z asymetrycznej relacji z polarnikami.

👥 Obecnie wydaje się, że piblokto - podobnie jak przykładowo psychoza wendigo - jest raczej ciekawostką i zarazem pewnym artefaktem początków badań z zakresu psychiatrii kulturowej.

⬇️Poniżej⬇️ prezentujemy zdjęcie Josephine Peary, żony Roberta Peary'ego, która jako jedna z pierwszych opisała piblokto.

Dla zainteresowanych polecamy również zapoznanie się z następującymi artykułami:

➡️Brill, A. A. (1913). Piblokto or hysteria among Peary's Eskimos. The Journal of Nervous and Mental Disease, 40, 514-520.

➡️Dick, L. (1995). " Pibloktoq" (Arctic Hysteria): A Construction of European-Inuit Relations? Arctic Anthropology, 32(2), 1-42.

➡️Dick, L. (2002). Aboriginal-European relations during the great age of North Polar exploration. Polar Geography, 26(1), 66-86.

Bardzo dziękujemy wszystkim za liczne przybycie!

Źródło: E.S. Dunshee, photographer, 1330 Chestnut Street, Philadelphia, Pennsylvania, USA, Domena Publiczna, Wikimedia Commons.

Jeszcze w kwietniu odbyło się spotkanie dyskusyjne projektu Klinikoteka, które dotyczyło filmu pt. “Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii” (2015).

🗣 Podczas spotkania została dokonana dekonstrukcja powyższego filmu między innymi w oparciu o poznawczy model tworzenia się przekonań o charakterystyce urojeniowej Garety i in. (2001). Zgodnie z omawianą teorią, doświadczenia psychotyczne z kręgu myśli urojeniowych mogą wynikać z negatywnych przekonań o sobie👤, świecie 🌎 i innych 👥, które biorą swój początek przykładowo w różnego typu doświadczeniach traumatycznych.

🗣 Bohaterowie przedstawieni doświadczyli całej gamy różnorodnych stresujących doświadczeń - poczynając od zdarzeń traumatycznych takich jak śmierć dziecka, kończąc na stresorach związanych z migracją, opuszczeniem wspólnoty, czy zagrożeniem głodem z powodu nieurodzaju. Ponadto w filmie można dostrzec tzw. zmagania religijne 🙏 i duchowe konceptualizowane jako wewnętrzne stany konfliktu dotyczące wyznawanych wartości, które mogły być dodatkowym źródłem cierpienia.

🗣 W ramach dyskusji poruszono także tematykę zaburzeń psychotycznych, a w szczególności omówiono paranoję indukowaną (fr. folie à deux) będącą stanem podzielania przez dwie 👬 lub więcej osób myśli urojeniowych, najczęściej o charakterze prześladowczym. Osoby takie pozostają ze sobą w bliskim kontakcie i zwykle wspólnie żyją w odosobnieniu.

🗣 Uczestnicy spotkania rozważyli także film w kategoriach emancypacyjnych. Rozpatrywano również jego wyjątkowość jako przykład horroru, w którym poczucie grozy nie wynika stricte z technik takich jak jump scare 😱, czy gore. Jak zaznacza Emily Deibler, budowanie napięcia w “Czarownicy” jest bardziej subtelne i opiera się na narastającym poczuciu zagrożenia oraz postępującego obłędu.

Dla zainteresowanych polecamy również zapoznanie się z recenzją filmu oraz wybranymi artykułami naukowymi:

➡️Arnone, D., Patel, A., Tan, G. M. (2006). The nosological significance of Folie à Deux: a review of the literature. Annals of general psychiatry, 5, 11.

➡️Deibler, E. (2016, 19 marca). The Witch: Yes, It is a “True” Horror Film. The Artifice. https://the-artifice.com/the-witch-yes-it-is-a-true-horror-film/

➡️Garety, P. A., Kuipers, E., Fowler, D., Freeman, D., Bebbington, P. E. (2001). A cognitive model of the positive symptoms of psychosis. Psychological medicine, 31(2), 189–195.

Serdecznie dziękujemy wszystkim za uczestnictwo!

Źródło: Grafika wygenerowane przy użyciu AI.

Kolejnym spotkaniem jakie odbyło się w ramach cyklu seminariów studenckich było wystąpienie Joanny Piękoś na temat dzieci i nastolatków 👧👦 w obliczu straty spowodowanej śmiercią osoby bliskiej - kwestia, która jak zaznaczyła prelegentka, nadal nie jest dostatecznie rozumiana w społeczeństwie.

🗣 Na początku zaznaczono, że nie wszystkie dzieci są “za małe”, aby zrozumieć, czym jest śmierć - rozumienie tego abstrakcyjnego pojęcia uzależnione jest od poziomu rozwoju poznawczego oraz doświadczeń życiowych Niemniej jednak, pełne rozumienie śmierci jako faktu ostatecznego, nieodwracalnego oraz powszechnego, pojawia się w wieku około 8-12 lat.

🗣 Ponadto sposób przeżywania żałoby przez dzieci i nastolatków nie jest ciągły, a skokowy - ich nastrój w ciągu dnia może fluktuować, a brak okazywania smutku nie świadczy o obojętności. Dodatkowo, mogą pojawić się zachowania lękowe, złość, zazdrość czy poczucie winy bądź ulgi.

🗣 Podczas wystąpienia zostały również poruszone możliwe formy pomocy 🫂 dzieciom i nastolatkom, które doświadczyły straty.

👥 Wydaje się, że podstawą jest okazanie zrozumienia, cierpliwości, troski oraz zapewnienie opieki. Z kolei, komunikat o śmierci powinien być jasny i prosty.

👥 Warto poinformować szkołę o doznanej przez dziecko stracie i w razie potrzeby rozważyć konsultację psychologiczną. Pomocne są również materiały książkowe i filmy dotykające tematyki straty.

🗣 Na zakończenie pregentka zwróciła uwagę, że nie należy upraszczać żałoby sprowadzając ją tylko do kilku stadiów - każda żałoba, mimo pewnych podobieństw, nie daje się porównać do żadnej innej. Tym, co łączy wszystkich żałobników, jest potrzeba pełnej obecności innej osoby, która będzie towarzyszyć w tym ciężkim procesie.

⬇️Poniżej⬇️ zamieszczamy pozycje, z których korzystała prelegentka.

➡️Baker, J. E., Sedney, M. A., Gross, E. (1992). Psychological tasks for bereaved children. American Journal of Orthopsychiatry, 62(1), 105-116.

➡️Borucka-Iwańska, A., Dołęga, Z. (2018). Dziecko w żałobie – przegląd wybranych podejść teoretycznych. Psychologia Rozwojowa, 23(1), 9-23.

➡️De Walden-Gałuszko, K. (1996). U kresu. Opieka psychopaliatywna, czyli jak pomóc choremu, rodzinie i personelowi medycznemu środkami psychologicznymi. Gdańsk: Wydawnictwo Medyczne MAKmed.

➡️Korlak-Łukasiewicz, A. (2013). Przeżywanie żałoby przez dzieci. Rocznik Lubuski, 39(2), 119-130.

Bardzo dziękujemy wszystkim za udział!