Via Italica

Dzisiaj warto popatrzeć w niebo. Ma być piękny księżyc

Tymczasem Lucca...

Lucchesi zawsze byli bardzo zaradni życiowo i przedsiębiorczy. Gdy handlowali to nie ograniczali się do lokalnego rynku, ich kupcy docierali do Atwerpi. Banki działały, pieniądz krążył, ludzie się bogacili.

Jak rodzina Arnolfinich postanowiła się sportretować, to do dzisiaj o nich piszą w podręcznikach do historii sztuki.

Genius loci czy zmysł przewidywania kazał im się otoczyć murami i posadzić drzewa. Miasto zawsze się skutecznie broniło, a teraz zachęca do spacerów nawet w upalne lato.

Lucca poleca się na niespieszny, spokojny, letni spacerek. Raczej o poranku ( nie ma co przesadzać,, klimat jaki jest każdy widzi). Wieczorem też jest miło. Warto sprawdzić . Każdego roku muzyka gra...

Czy warto w środku lata jechać do Sieny? Gdy żar leje się z nieba? Siena to dziwne miasto w zasadzie pozbawione drzew. Niby nic, ale gdy temperatura sięga 35 stopni zaczyna mieć to znaczenie. Siena to miejsce, gdzie espresso kosztuje 3 euro a kawałek pizzy ponad 5? Trochę skandal nawet jak na włoskie warunki. Espresso to w końcu dobro publiczne! W Sienie jest Duomo a w Duomo odsłonięte pavimento czyli posadzka. I choćby dlatego warto jechać do Sieny w środku lata !. Chociaż, gdyby byłoby to możliwe to może lepiej w październiku... Trochę chłodniej a pavimento ciągle jeszcze dostępne.

Grazie per la serata e una torta fantastica

Miły wieczór i doskonale apperitivo w

Jesień

Pochwała prostoty część 2. Stringhe al pomodoro. Słowo "Stringhe" może nawet brzmi znajomo. Tymczasem we Włoszech, a szczególnie w Toskanii to jeden z rodzajów dostępnej tutaj fasolki. Również tym razem wygrywa prostota. Wystarczy trochę sosu pomidorowego, czosnek, oliwa i bazylia. Myjemy, odcinamy końcówki i gotujemy. I już. Proste i pyszne.

Tajemnica włoskiej kuchni to prostota. Pierwsza kolacja w Italii to oczywiście pasta. Wystarczyło kilka pomidorów, oliwa, czosnek i gałązki bazylii i origano oczywiście zerwane w ogródku. Wyszło jak zwykle pysznie.

Jest maj, jest rower to musi być i rzepak na Jurze

Kto był w Toskanii, z pewnością miał okazję spróbować un pane sciocco.

La parola "sciocco" naturalmente è italianissima, se usata in relazione a una persona che ha o denota scarsa intelligenza; ma è solo toscana se usata in riferimento a cibi, cioè con il significato di 'scarso di sale'. Secondo un presupposto scherzoso non insolito in Toscana, "sciocco" è colui a cui il prete non ha dato il sale al momento del Battesimo.

È un dialettismo di cui non si ha consapevolezza, adoperato anche da persone colte. Sciocco non è mai ambiguo, soprattutto perché viene adoperato in contesti diversi. Inoltre lo "sciocco" italiano e lo "sciocco" toscano non appartengono esattamente allo stesso registro, allo stesso livello di lingua: il primo è raro nell’italiano corrente mentre il secondo è normale nell’àmbito familiare. Per quanto riguarda il significato, "sciocco" si contrappone sia a “salato” sia a “saporito”; le due accezioni però hanno larga possibilità di sovrapporsi e risultano dunque oggettivamente difficili da separare.
Comunque è certo che "sciocco" ha per tutti una connotazione negativa: ciò che è gradevolmente insipido non è mai sciocco.

Chiudiamo con un dubbio sull’etimologia: viene prima il significato astratto della forma, 'stupido, insignificante', o quello concreto, 'scarso di sale, privo di sapore'? È più probabile che il valore primitivo sia quello concreto: "sciocco" dovrebbe derivare da *exsuccum, parallelo a exsūcus ['senza succo'] del latino classico. (a cura di Dalila Bachis)