Dwa Skrzydła - Karolina Sokołowska

W to święto miłości

- karmię się dobrym jedzonkiem, bez dowalania sobie
- dysocjuję w filmy i seriale, i sobie pozwalam
- rozlewam się, i sobie pozwalam, także
- stawiam granice, których brakowało od lat

I to wszystko jest dla mnie o kochaniu siebie. Na różne sposoby, a wszystkie ważne i potrzebne.

Ciao belli.

Grzybieję sobie, liścieję, opadam na ziemię.

Trochę odrzucam nadmiar, trochę to, co nie ma sensu, a trochę odnajduję sens w tym, co wcześniej zdawało się już totalnie go zgubić.

Jeszcze próbuje przeskoczyć siebie, jeszcze sobie czasem dorzucam na plecy "tak, nie ma problemu", ale już więcej "raczej niekoniecznie" albo "mogę za miesiąc czy dwa".

***

I tak, jak co sezon jesień ponownie zaprosiła mnie do pracy wewnętrznej, planety grają cichy soundtrack do tejże imprezy.

Tematy wagowo-panniaste na tapecie, a mianowicie porzadki zdrowotne i relacyjne. U kogo też?

Rozgaszczam się w nudnym, codziennym życiu.

Bardzo moim.

W życiu, gdzie biedronki to przyjaciółki, a pogawędkę utniesz sobie z brzozą czy makiem.

W życiu w którym nie muszę zdobywać szczytu góry, żeby czerpać radość i satysfakcję z wycieczki (po drodze zbieram borówki).

W życiu bliżej, natury, siebie, swojej duszy i prostoty.

I tak to się kręci 🩷

To uczucie, kiedy decydujesz, że jesteś ok.

Że możesz, zamiast musisz.

Że w końcu wiesz i czujesz o co chodzi z tym, że masz wszystko w sobie.

Kiedy patrzysz wstecz i widzisz, że każda Ty naprawdę stawała na głowie i robiła wszystko co mogła i jeszcze więcej.

Z miłości, dla miłości.

I nie obchodzi Cię czy to cringe, czy kicz, czy trywializmy czy cokolwiek, co kiedyś usłyszałaś o sobie.

Nie musisz się dopasowywać do wyobrażeń i oczekiwań, bo jesteś pełna. Zawsze byłaś 🌸

Od 2 lat gram na misach, a wciąż i wciąż bywam zaskoczona tym, jak pięknie niektóre osoby współgrają z medycyną dźwięku. Lubię patrzeć, ile spokoju i rozluźnienia może przynieść 45 minut zanurzenia się w wibracjach mis.

Ale, lubię też to, jak moje narzędzia splatają się w jedno spójne. Wszystkie moje kursy i całe zdobyte doświadczenie sprawiają, że to doświadczenie wielowymiarowe. Spotkania które prowadzę odbywają się w programowanym przeze mnie kontenerze energetycznym, podczas prowadzonych medytacji wzmacniamy połączenie z niebem i ziemią, tworzymy sami swoje małe ochronne przestrzenie, napełniamy swoje ciało światłem.

To radość robić coś co ma sens i przynosi dobro innym 🩷

***

Nasz coroczny wyjazd z medytacją i dźwiękami .pl_mindfulness organizujemy pod koniec sierpnia, szczegóły w zapisanej relacji 🩷

Żeby się odnaleźć, człowiek czasami musi się zgubić.

Zgubić totalnie, w gąszczu, zaplątać się w jeżyny, dostać w oko gałęzią.

A potem wyjść na słoneczną polanę i stwierdzić "aha, to tutaj szłam przez cały czas".

Krok za krokiem, czyli po mojemu, idę ścieżką. Powoli, bo dobrze wydeptuję tę drogę przez wysoką trawę.

Inni mogą iść szybciej, inaczej, ale każdy ma swój sens w tym. I to jest piękne.

***
Z tęsknoty za lekkością i zabawą w tym instagramowaniu, stwierdziłam, że chcę to robić bardziej po mojemu niż po temu, jak się powinno, co dobrze wygląda a co nie. Dzięki temu czuję, że mogę tu być bez oporu.
***

Na zdjęciu wiosna w rozkwicie w moim podkarpackim mateczniku. 🌸

Zimowa przerwa wewnętrzne powoli dobiega końca. Nie powiem, żebym zimowała w totalnym spokoju i błogości, jednak odpuściłam pewne sprawy, np. sociale.

Za to poruszyłam masę mega ważnych i niedotykanych spraw relacyjno-rodzinnych, doświadczyłam terapii, terapii dziecka, rozwoju swojej pewności i poczucia wartości.

Czyli właściwie, zgodnie z sezonem, praca przebiegała pod powierzchnią.

Czuję, że proces odmarzania rozpoczął się.

A pytanie - where to go? - stresuje mnie tylko odrobinę 😉

Zwyczajny grudzień.
Najbardziej zwykły ze wszystkich.

Ze światełkami, prezentami, planami. Z oczekiwaniami, smutkami, radościami. Po prostu kalejdoskop życia.

I tak sobie mija, a ja naturalnie przeniosłam swoją uwagę na to, co wymaga(ło) uwagi w rodzinie i we mnie. Taki był plan, tak to zaprojektowałam i tak to się właśnie odbywa.

A poza tym zima (choć patrzę na zielone trawy za oknem i czuję się lekko nieswojo) zaprosiła mnie jak zwykle do spoglądania wewnątrz. Zatem energia wycofania podwojona.

Dobrze mi z tym. Tkam na przyszły rok.

***

Wciąż i niezmiennie dzieją się:

🌸 Oddycham Dźwiękiem - spotkania z uważnością i dźwiękiem mis, stacjonarnie w Krakowie

🌸 Masaże misami

🌸 Indywidualne zajęcia uważności dla dzieci i młodzieży

W sesji dźwiękoterapii, energoterapii, czy jakiejkolwiek innej nie chodzi o samą metodę.

Chodzi o spotkanie dwóch świateł. Dwóch ludzi, dwóch dusz, które wybrały siebie w tym króciutkim momencie swojego życia.

Chodzi o ciepło dłoni i delikatność w obchodzeniu się z drugą osobą. Jakby była największym skarbem.

Chodzi o wymianę, taniec, napełnienie i harmonię.

Chodzi o miłość.

🩷

Jeśli jesteś w miejscu "pomiędzy", w którym nie widać ani troszeczkę co dalej..

To możesz zapaść się w sobie i rozpaczy, kręcić w kółko i nerwowo zerkać na wszystkiego strony. W napięciu wyczekiwać znaku z niebios. Możesz, jak najbardziej.

Lub, opcja najprawdopodobniej wymagająca nieco zaufania i wysiłku, to znaleźć w sobie zaufanie do tego, że pojawi się. Pojawi się, na pewno. Tylko pozwól i zostaw przestrzeń na pojawienie się. Możesz prosić duszę, przewodników, Boga, kogo tylko chcesz, o wsparcie, o wskazówkę. Ale w hałasie własnych myśli niewiele da się usłyszeć. Pozwól temu przyjść.

***

P.S. ja wybieram opcję drugą, natomiast to nie znaczy że nie wpadam momentani w mega stres i nie wskakuje na stare ścieżki. Wpadam, wskakuję, aż się kurzy. Ale wyskakuję także i to jest najważniejsze. To doceniam. Za to sobie dziękuję.

Tak właśnie było, blisko, ciepło i fajnie po prostu :) do następnego,🩷