Harmonia Serca

Przypominam o spotkaniu autorskim 25 maja (sobota), o godz. 18:30 w Akademia Sound Therapy, ul. Filarecka 3 w Warszawie.

Będziecie mogli nabyć książkę, a wcześniej dowiedzieć się więcej na temat współpołączenia w rodzinie. To właśnie od jakości tych połączeń zależy, jak układa nam się w związku z ukochaną osobą.

Mamy wpływ na to, w jaki sposób odnosimy się do mamy, taty, dziadków, własnych dzieci ( kiedy jesteśmy rodzicami), a także partnera lub partnerki. Podejście w rodzinie jest kluczowe, choć nie zawsze łatwe. Sprzyja temu równowaga w komunikacji, do której nieustannie się zbliżamy...

Do zobaczenia 25 maja!

Poniżej fragment z książki:

Dopóki mężczyzna (syn) nie zacznie wyrażać do ojca tego, co czuje do kobiety, którą kocha, może mieć problem z okazywaniem szacunku. Podobnie kobieta (córka), która nie mówi matce o tym, co czuje do mężczyzny. W naszym świecie stale definiujemy role obu płci. Dotarliśmy do momentu, w którym szukamy tego, co męskie i żeńskie, w nas samych. Nie skupiamy się na czymś znacznie ważniejszym. Dotyczy to relacji w rodzinie: syn-ojciec lub córka-matka. Wszystko, co jest potrzebne do funkcjonowania w zdrowych związkach, możemy odnaleźć w rodzinie. Chodzi tu przede wszystkim o nasze własne nastawienie.

Dlaczego tak wielu mężczyzn postrzega kobietę wyłącznie jako obiekt pożądania lub seksualnego zaspokojenia? Nawet jeśli mężczyzna jest w związku z kobietą, to czy wyraża względem niej szacunek? Podobnie kiedy kobieta nie rozmawia z matką o swoich uczuciach względem partnera. Obie strony milczą albo sporadycznie o tym mówią. Dopiero kiedy decydują się przedstawić drugą połówkę rodzicom, mają szansę "coś" pokazać. Zazwyczaj podejmujemy wtedy powierzchowne rozmowy na tematy praktyczne. Czy możemy mieć dostęp do innego poziomu? Skoro nie mówimy i nie pokazujemy swojej prawdy, to czy to oznacza, że uczucia są dla nas czymś niepewnym? Wiemy, że są ważne, a mimo to trzymamy je tylko dla siebie. W efekcie rodzą się poważne problemy - nie potrafimy się wyrażać i nie jesteśmy do końca sobą. Tłumimy, ukrywamy, a potem zdradzamy."

Nasza męska seksualność; kiedy nie idzie w parze z sercem, a jednocześnie przejmuje nad nami kontrolę – oznacza kłopoty. W naszym ciele, pod pępkiem, mówimy na ten ośrodek sakrum. Na pewno jest to sakrum, kiedy jest w równowadze.

Czym bardziej jesteśmy skupieni na sobie, będąc po prostu długo samemu – bez relacji – to mały krok do naszej niedoli. My mężczyźni to znamy. Uczucie bycia wypranym z energii. Uczucie bycia niewrażliwym. Śpiącym i zmęczonym. Niewidzącym i niesłyszącym, ale wciąż utrzymującym pozory.

Gdzie jest to sakrum więc?

Co to oznacza; zacząć od końca? Od naszej cielesności... I co jest wcześniej?

Kiedy nie jesteśmy w stanie poradzić sobie z pustką, albo uczuciem, że nic się nie dzieje, jesteśmy pod dużym wpływem naszych potrzeb. Lgnięcia do adrenaliny. Ten ślepy zaułek, którego również sam doświadczyłem w życiu, jest powiązany z naszym układem hormonalnym. Jak wielu z nas się z tym spotyka? Pornografia, cyber seks, prostytucja lub po prostu przygodny seks? Regularne przeglądanie Instagrama, który uderza w nas paletą barw niczym z Monte Carlo?

Myślę, że czym częściej to powtarzamy, tym mocniej tracimy pamięć serca. Czegoś więcej, niż to Ja… Nikt nam o tym nie powiedział. Nie mówią też o tym w żadnej szkole.

Pamięć serca... Pamięć tego, co żywe, a nie utrwalone. Pamięć tego, co niewinne, a nie wymuszone. Kiedy teraz to napisałem, poczułem współczucie dla wszystkich, którzy zmagają się z pustką. To co dalej, to już tylko formalność. Forma – lność.

To dotyczy nas wszystkich.

Naszą medycyną na pewno są relacje i to ile w nie wnosimy. Ale nie jest to takie proste. Dla wielu to tylko słowa. Kiedy nasz świat wewnętrzny jest pełen pożądania i poruszenia, to widzimy tego odbicie na zewnątrz. Spotykamy kobiety lub mężczyzn, którzy niczym głodne duchy; pragną być pożądani, widziani i na tym koniec. Nawet gdy jesteśmy w związku, może się to zdarzyć.

Wtedy, słowa takie jak współczucie albo miłosierdzie, wzbudzają w nas śmiech. Coś obcego, z czym nie mamy kontaktu. A jeżeli nie śmiech, to robimy obojętną minę i patrzymy na kogoś w obojętny sposób.

Mamy problem również z naszymi ojcami. Tkwimy w urazach. I dodatkowo; wciąż na nowo obwiniamy przeszłość, co jednocześnie blokuje przepływ w obecnej codzienności. Tym co jest, a nie tym co było… Odnosimy się do naszych ojców, tak jak do matek i przez to, nie mamy w sobie nic, albo bardzo niewiele z męskiej własności. Po prostu, nie wiemy jak to funkcjonuje. I trwa to latami.

Potrzebujemy nauczyć się panować nad sobą. Jest to jedna z podstawowych, męskich wartości. Wewnętrzny spokój - kiedy jesteśmy sami. Nawet gdybyśmy mieli czekać na miłość, to zadajemy pytanie; czy mam związek ze sobą? Czy moje serce jest teraz czyste? Na wielu płaszczyznach – tej prywatnej i tej socjalnej? Tu i tam.

Jednym.

Nie mamy kierunku, ponieważ uważamy, że to co przyjmujemy załatwi za nas wszystko. To dotyczy m.in. używek w połączeniu z seksem. Byle było nam dobrze. Nie mamy też wiedzy, bo nie mamy w ludziach nauczycieli. Ile treści oglądamy tygodniowo na YouTube, a ile mamy żywego kontaktu z jakimkolwiek przekazem?

Dla mnie ważna jest droga. Dotyczy każdego dnia. Mając cierpliwy kierunek. To jest to, czego nam dziś brakuje - powściągliwości.

Czym jest dla nas codzienna modlitwa lub innymi słowy; codzienna medytacja?

Z dnia na dzień, z dnia na dzień...

Hubert