Krok ku Sobie Anna Wólczyńska-Cholewa

Dzisiaj przyszedł do mnie taki podziw, jakie nasze ciała są mądre.

Jestem osłabiona po grypie i pytam siebie rano:
– Co masz ochotę zjeść? Może jajecznicę?
– Nie, nie na jajecznicę nie mam ochoty! (wyraźna odpowiedź z ciała)
– To może lepiej kromkę z masłem czosnkowym?
– Si, si, tak!
– A co na kromkę? Jest dobra, wędzona ryba w lodówce - i już ją wyciągam
– Nie, nie chcę ryby! -organizm mocno protestuje - Wolę pomidora i trochę cebuli na to. I herbatę zieloną. Oolong.
Posłuchałam mojego ciała — czego potrzebuje, a czego dzisiaj zdecydowanie nie chce, bo może się potem źle poczuć. To, że jest teraz słabsze, paradoksalnie sprawia, że bardziej dba o siebie i o właściwe nakarmienie. Krzyczy głośniej. Dąży do zdrowienia.

I tak też jest czasem na pewnym etapie psychoterapii. Gdy już podotykamy swoich trudnych emocji, zdejmiemy w czasie procesu pewne warstwy ochronne z siebie i przyjrzymy się temu co głębiej zaczynamy być bardziej wrażliwi, albo tkliwi.. I jest to trudne. Czujemy mocniej to co jest w nas, co wokół - to, jak ktoś się do nas odnosi, jak my o sobie myślimy. Czujemy mocniej to na co się już nie chcemy zgadzać — i nie zgadzamy, a nawet nie potrafimy już tego przyjmować jak kiedyś. Zauważamy bardziej też to, co nas „karmi” , sprawia radość i jest dla nas ważne. Słuchamy siebie, stawiamy granice i zauważamy swoje potrzeby. Wracamy do siebie .

Mądrość ciała.
Z tą refleksją jadłam śniadanie w grudniowym słońcu, na tarasie, opatulona w puchówkę.

Brak czasu, krótki dzień, w głowie długa lista "do zrobienia". I jeszcze nieustannie i złośliwie się wydłuża. A tu pìękne słońce w grudniowe dzisiaj..
Co mam wybrac ??🤔

Wybralam spacer.

I powrot do pracy, ale juz w innej energii 🙃
Dobrego dnia !

Zapraszam serdecznie do nowego gabinetu 🥳🙂

👉 Dni Otwarte – bezpłatne konsultacje psychoterapeutyczne dla dorosłych!

Dostępne terminy:
📅 9.12.2025 — godz. 15:00–19:00
📅 16.12.2025 — godz. 15:00–19:00

Z okazji Dni Otwartych zapraszamy wszystkie osoby, które chcą:
• przyjrzeć się swojemu samopoczuciu,
• porozmawiać o trudnościach,
• dowiedzieć się, jak terapia może wspierać w codziennym funkcjonowaniu.

Konsultacje poprowadzi Anna Wólczyńska-Cholewa
https://www.mojaprzestrzen.pl/Wspolpracownicy/

To doskonała okazja, aby bez stresu i bez zobowiązań zrobić pierwszy krok w stronę lepszego samopoczucia.
Zapisy już trwają — liczba miejsc jest ograniczona!

Serdecznie zapraszamy! 🧡

ZAPISY:
📧 [email protected]

Wolność. Co to znaczy dla Ciebie ?
Kiedy czujesz się wolna/y ?

Poruszająco o tym czym jest psychoterapia. O stracie, ktora jest nieustannie w naszym życiu, o żalobie po niej i transformacji. I o nowym.

Psychoterapia jako proces żałoby

Pacjenci przychodzą na psychoterapię z nadzieją na ulgę, z pragnieniem naprawienia siebie lub życia, które wydaje się nieudane. Dopiero w toku pracy okazuje się, że nie chodzi o „naprawienie” czegokolwiek, ale o uznanie tego, co zostało utracone, niedane, zniszczone. Jak zauważa Martha Stark, terapeuta towarzyszy pacjentowi w stawaniu twarzą w twarz z realnością, która wcześniej była zbyt bolesna, by ją przyjąć. To właśnie w tej konfrontacji zaczyna się żałoba: nie tylko po osobach czy wydarzeniach, lecz po wyobrażeniach o sobie, o świecie i o innych, które już nie mogą się utrzymać.

Nancy McWilliams mówi z kolei, że w psychoterapii pacjent stopniowo godzi się z faktem, iż jego cierpienie nie jest jego winą, a zarazem nikt inny nie może go z niego „uratować”. Utrata tej iluzji wszechmocnego obiektu – rodzica, partnera, terapeuty – bywa jednym z najbardziej bolesnych etapów terapii. To moment, w którym pacjent przestaje szukać wybawienia i zaczyna podejmować odpowiedzialność za swoje życie. Ta przemiana nie jest aktem jednorazowym, lecz procesem, który - jak każda żałoba – wymaga czasu, bólu i cierpliwości wobec własnych granic.

Żałoba w terapii nie jest więc końcem nadziei, lecz jej przekształceniem. Uczy, że można żyć w świecie nieidealnym, bez konieczności idealizowania innych i bez ciągłego karania siebie. Z tej akceptacji rodzi się coś nowego: nie tyle szczęście rozumiane jako brak bólu, ile dojrzałość i zdolność do jego pomieszczenia. Terapeutyczna żałoba jest więc paradoksalnie początkiem życia bardziej realnego, opartego nie na fantazji naprawy, lecz na gotowości, by być w prawdzie o sobie.

Fot. Sabine van Erp / Pixabay

Ach jak ja lubię tą książeczkę! Jest mała, a taka mądra. Napisana przez Tinę Oziewicz i ilustrowana przez Aleksandrę Zając i wydana przez
"Co robią uczucia"
Kupilam dla dzieci, a zostawilam dla swojego wewnętrznego dziecka 😄

Dziś
odpoczywa w samym środku lasu...

Jakie kolejne uczucie chcesz zobaczyc ?

Edit
Ha! Teraz zobaczylam jak pasuje do poprzedniego wpisu 😁

Ważny głos. Dziękuję Alicja.

W lipcu po raz pierwszy usłyszałam głos Ewy Woydyłło w sprawie psychoterapii na festiwalu "Góry Literatury". Teraz Internet jest zalany filmikami z Jej udziałem i różnymi wypowiedziami na temat terapii.

To jak mówimy o terapii, tworzy społeczne znaczenia. Może nieść albo kaganek wiedzy albo kaganek ściemy. Dla mnie głos p. Woydyłło może wnieść wiele zamętu. Dlaczego? Poniżej mój głos jako terapeutki Gestalt.

🔹 Woydyłło mówi o „rozsądku” i „działaniu” w życiu, do czego zasadniczo ma prowadzić terapia.
Ale współczesna terapia (zwłaszcza relacyjna tak jak Gestalt) nie jest naprawianiem ludzi i ich żyć.
To raczej spotkanie z tym, co boli i z tym, co żywe.
Najczęściej właśnie bez natychmiastowego działania.
Ale w autentycznej obecności drugiego człowieka. Właśnie po to, by w swoim tempie dojść do tego czego się chce. Pchanie do działania nie ma nic wspólnego z autonomicznym wyborem.

🔹 W pracy z traumą czy przewlekłym wstydem działanie często przychodzi dopiero wtedy, gdy ciało poczuje się bezpieczne.
A to wymaga czasu, powtarzalności i relacji.
Niekiedy baaardzo długiego czasu.
Dotykanie traumy utrwala traumę? Kompletnie się z tym nie zgadzam. Ale... jeżeli to doświadczenie nie jest integrowane wspólnie z terapeutą to faktycznie nie zmienia się nic. Jak Perls powtarzał, samo gadanie dla gadania nic nie znaczy.

🔹 Kiedy ktoś mówi o „modzie na terapię”, pomija kontekst kulturowy i to, że dopiero uczymy się prosić o pomoc.
Że wiele osób właśnie dopiero teraz przełamuje wstyd, lęk i przekonanie, że „powinno się dawać radę”.

🔹 Terapia nie zawsze prowadzi do spektakularnych decyzji.
Czasem uczy tylko wytrzymać własne emocje. W trosce o siebie i innych. I to dopiero jest mega zmiana!

🔹 Zgadzam się z Woydyłło w jednym:
dobry terapeuta nie buduje zależności, tylko uczy, jak żyć bez terapeuty.
Ale zanim to się stanie, potrzebna jest bezpieczna relacja, w której człowiek może w ogóle nauczyć się być z drugim.

Długoterminowa terapia nie jest słabością.
Czasem to właśnie w niej człowiek po raz pierwszy doświadcza, że może istnieć bliskość bez zagrożenia.
Psychoterapia to nie moda.
To język, którego jako kultura długo nie mieliśmy. I mówienie obecnie, że terapie są za długie, terapeuci uzależniający a klienci chodzą na terapię, bo jest taka moda jest baaardzo dużym uogólnieniem.

Ciekawe, co Ty sądzisz na ten temat?

Zapraszam też na mój profil na Instagramie: https://www.instagram.com/psychoterapia_bez_sciemy/

TELEFONY ZAUFANIA I POMOCY PSYCHOLOGICZNEJ:

(przypinam na górze, aby zawsze można było siegnąć)

》Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 702 222

》Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111

》Telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych: 116 123

》Telefon Zaufania Młodych: 22 484 88 04

》Pierwsza Pomoc Psychologiczna - 22 425 98 48

》Telefon zaufania dla mężczyzn: 608 271 402

》Bezpłatny anonimowy telefon i czat zaufania dla dzieci i młodzieży: 800 119 119

》Telefon Zaufania dla osób starszych: 22 635 09 54

》Antydepresyjny telefon zaufania (ITAKA): 22 484 88 01

》Fundacja Nagle Sami (pomoc w żałobie) - 800-108-108

》Między nami kobietami - 800 201 211

Z tomiku "Kręgi na wodzie" Adama Gwary