23/07/2026
W swoim eseju „Granice wyobraźni, granice świata” w debacie „Granice literatury” Tadeusz Sławek pokazuje wyobraźnię nie jako ucieczkę od rzeczywistości, lecz jako siłę pozwalającą przekraczać granice własnego języka, doświadczenia i codziennych przyzwyczajeń.
Punktem wyjścia staje się słynne zdanie Wittgensteina: „Granice mojego języka są granicami mojego świata”. Sławek pyta jednak, co dzieje się wtedy, gdy człowiek próbuje wyjść poza własny świat i stworzyć przestrzeń wspólną. Literatura i wyobraźnia okazują się tutaj sposobem budowania relacji między tym, co jednostkowe, a tym, co społeczne.
Wyobraźnia „łączy to, co rozproszone”. Nie tylko w sztuce, lecz także w codziennym życiu. Pozwala dostrzegać związki między osobistym doświadczeniem a historią, między językiem a wspólnotą, między uważnością a możliwością zmiany.
Szczególnie mocno wybrzmiewa myśl o wyobraźni jako formie oporu wobec świata podporządkowanego rutynie, systemom i gotowym rolom społecznym. Literatura nie ma uspokajać rzeczywistości, ale pomagać spojrzeć na nią z dystansem, odzyskiwać zdolność krytycznego myślenia i „uczłowieczającego współczucia”.
Tekst Tadeusza Sławka kończy się serią pytań o wspólnotę, autonomię, alienację i możliwość zmiany świata. To głos o literaturze, która nie zamyka się w estetyce, lecz pozostaje narzędziem uważności, wyobraźni i wspólnego myślenia.
Wcześniej swoje eseje jako głosy w debacie opublikowali m.in.: Patryk Ciesielczyk, Maria Deskur, Rafał Hetman, Inga Iwasiów, Grzegorz Jędrek, Aleksandra Kasprzak, Ewa Kuryluk, Maciej Liguziński, Jakub Majmurek, Paweł Potoroczyn, Małgorzata Sikora-Tarnowska, Agnieszka Waligóra, Marcin Wilkowski i Roland Zarzycki.
Głos Tadeusza Sławka w debacie „Granice literatury”.