23/09/2026
To pierwsze w polskiej historiografii opracowanie katastrof w żegludze śródlądowej doby wczesnonowożytnej. Omówiono w nim aspekty techniczne i bezpieczeństwa w żegludze, a także przyczyny, przebieg i skutki katastrof w związku z zatonięciem ładunków soli wielickiej i bocheńskiej spławianej Wisłą z portów załadunkowych do nadrzecznych składów solnych. Odtworzono przebieg kilkudziesięciu rejsów i anatomię katastrof statków na Wiśle w latach 1735–1760. W książce obalono dotychczasowy pogląd mówiący o szkutach jako najbardziej obciążonych statkach żeglugi śródlądowej w Polsce w XVI–XVIII w. Opracowanie wypełnia lukę w wiedzy na temat realiów żeglugi po Wiśle, zagrożeń czyhających na załogi statków i życia codziennego „wodniaków”. Rekonstrukcja wydarzeń na podstawie dokumentacji z postępowań wyjaśniających zatopienie statków z solą przez komisję powołaną w żupach krakowskich pozwoliła na przedstawienie złożoności żeglugi śródlądowej, środowiska naturalnego oraz ludzkich postaw wobec katastrof statków. Opracowaniu towarzyszą wnioski oparte na przeprowadzonej statystycznej analizie skupień, a także mapy przedstawiające miejsca katastrof na Wiśle. Publikacja jest kierowana do historyków, w tym także historyków środowiskowych, badaczy dziejów podróżnictwa, życia codziennego, historyków prawa, studentów i miłośników historii, pasjonatów żeglugi wiślanej i Wisły.
https://wydawnictwo.ujk.edu.pl/publikacje/nowosci-wydawnicze/nowosci-historia/