rozpoczęły w Kielcach swoją działalność dwie niezależne od siebie szkoły: Szkoła Elementarna Płci Męskiej i Szkoła Elementarna Płci Żeńskiej, która dała początek obecnej Szkole Podstawowej nr 2 im. O pierwszej siedzibie Szkoły Elementarnej Płci Żeńskiej brak jest bliższych danych– wiemy, że mieściła się w budynku pana Juszczyńskiego pod numerem policyjnym 355, później wynajęty został dom z zabudowaniami, gdzie szkoła mieściła się do 1823 roku. Brak należytego lokalu powodował, że w czasie, gdy nauczycielką była pani Piotrowska, szkoła zmieniła siedzibę czterokrotnie (1825-1834) w ciągu 9 lat. Nauka była dobrowolna. Rok szkolny dzielił się na dwa półrocza. W szkole były 3 oddziały, w których w zależności od posiadanej wiedzy i umiejętności uczono: j. polskiego tj. kaligrafii, czytania, pisania, arytmetyki i liczenia w pamięci oraz prac ręcznych – przędzenia, cerowania, robienia pończoch, czy szycia. Lekcje odbywały się od 8 do 11 rano i od 14 do 16 po południu. Każde półrocze kończyło się publicznym egzaminem. O szkole okresu I wojny światowej niewiele wiemy. W miejsce nauki języka rosyjskiego wprowadzono język niemiecki. Szkoła mieściła się przy ul. Bandurskiego róg Wesołej, następnie przeniesiona została do lokalu przy ul. Prostej, a od 1918 korzystała z pomieszczeń Szkoły Męskiej przy ul. Kolejowej 8, gdzie mieściła się do roku 1919. Od kwietnia 1918 r. Szkoła Elementarna Płci Żeńskiej figuruje w dokumentach jako czteroklasowa szkoła im. Kierowniczką szkoły w roku szkolnym 1918/19 została pani Natalia Tomaszewska.
2 grudnia 1920 r. Rada Miasta podjęła uchwałę o budowie żeńskiej szkoły powszechnej na placu przy ul. Kościuszki – budowę z różnych względów rozpoczęto w 1922 r. W wyniku podjętych wysiłków finansowych, organizacyjnych, budowlanych w dniu 3 listopada 1925 r. odbyła się uroczystość poświęcenia i oddania do użytku nowego gmachu szkoły. W uroczystości udział wzięli przedstawiciele władz szkolnych z inspektorem panem Kostuchem i panem Bursztynem, przedstawiciele władz miejskich, rady szkolnej oraz ksiądz prałat Gawroński. Szkoła jak na owe czasy była bardzo nowoczesna. Był to budynek dwupiętrowy, kryty dachówką, wyposażony w centralne ogrzewanie i kanalizację. Wyposażony został w nowe meble, ławki, katedry, tablice, pudła na obrazy, wieszaki do map, półki. Ten wspaniały budynek przez okres Polski międzywojennej był reklamówką kieleckiego szkolnictwa. W związku z rozbudową miasta, wzrostem liczby ludności, wzrasta liczba uczennic. Zmienia się stopień organizacyjny Szkoły, nowy budynek, nowe pracownie zwiększają jej atrakcyjność. Coroczne popisy, pokazy, wystawy i występy uczennic świadczyły o wysokim poziomie Szkoły. Wydarzeniami, które echem odbiły się w mieście były:
- uroczystość ufundowania i przekazania uczennicom sztandaru szkoły (21 czerwca 1931 r.)
- uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci patronki szkoły (1931 r.),
- otrzymanie przez szkołę portretu patronki – pędzla Czesława Obertyńskiego (1938 r.),
- radiofonizacja szkoły. Okres wojny i okupacji był dla szkoły bardzo ciężki. Już we wrześniu 1939 roku uczennice wyrzucone zostały ze swojej szkoły. Do stycznia 1940 r. stacjonowało tu wojsko niemieckie, do końca lata 1941 mieściła się tu szkoła dla dzieci niemieckich, do 1945 r. – urządzono szpital wojskowy. Dla Publicznej Szkoły Podstawowej nr 2 – bo tak nazywała się w okresie okupacji Szkoła im. Marii Konopnickiej rozpoczął się okres tułaczy. Szkoła pięciokrotnie zmieniała swój adres. Sytuacja w jakiej znalazło się szkolnictwo powszechne zmuszała do podjęcia kroków celem ratowania młodzieży przed analfabetyzmem. W dwójce realizowano dwie formy tajnego nauczania: nauczanie uzupełniające w ramach szkoły jawnej oraz nauczanie na tajnych kompletach. Tragicznym był przypadek aresztowania w październiku 1943 r. kierownika szkoły pana Kuśnierskiego, który został wywieziony do Oświęcimia. Wyzwolenie w 1945 r. pozwoliło nauczycielom i uczennicom powrócić do własnego budynku. Dzięki staraniom kierownika szkoły pana Kowalczewskiego szkoła zaraz po wyzwoleniu podjęła pracę ucząc w lokalu Szkoły im. Staszica, a podjęty remont zdewastowanego przez okupanta budynku własnego szkoły pozwolił na wprowadzenie się do niego już 8 kwietnia. Szkoła nadal miała charakter żeński. Zwiększała się liczba uczennic i liczebność klas. W roku 1951 w szkole zaszły dość istotne zmiany. Została ona przekształcona w Szkołę Powszechną TPD nr 2. Nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika – został nim pan Edmund Gluth, szkoła żeńska została przekształcona w koedukacyjną. Szkoła TPD-owska funkcjonowała do 1956 r. i po wydarzeniach październikowych powróciła do nazwy Szkoła Powszechna nr 2 im. Obok j. rosyjskiego wprowadzono j. angielski. Ponieważ liczba uczniów wzrosła przystąpiono do nadbudowy piętra nad salą gimnastyczną. W 1967 r. w związku z uroczystościami ufundowania dla szkoły sztandaru przeprowadzono gruntowny remont szkoły. W 1971 r. w miejsce błotnistego podwórka szkolnego urządzono piękne boiska – dużą rolę odegrali tu sami rodzice. Uczniowie dwójki osiągali sukcesy w olimpiadach, konkursach muzycznych, zawodach sportowych na szczeblu ogólnopolskim. Rozwijali swe zainteresowania w licznych kołach i organizacjach młodzieżowych, brali udział w imprezach kulturalnych na terenie miasta osiągając wysokie lokaty. Osiągnięcia te były możliwe dzięki zaangażowaniu pani Leokadii Kot, a następnie pana Jana Kopertowskiego i panią Mariannę Bańczarowską. Dobre tradycje szkoły były i są kontynuowane przez następnych dyrektorów: Panią Ewę Pilarczyk i obecnego dyrektora Pana Czesława Zawadę. Dzięki systematycznym i spójnym działaniom uczniowie i nauczyciele bez najmniejszych problemów wkroczyli w reformę oświaty. Wychowankowie szkoły doskonale radzą sobie na kolejnych szczeblach nauczania, a dobre imię szkoły sprawia, że rodzice którzy ukończyli „dwójkę” chętnie zapisują do niej swoje dzieci.
