Psycholog szkolny

17/06/2023

O życiu w spektrum autyzmu opowiada Karolina Szarosen. Sprawdź kreator stron internetowych Odoo: https://www.odoo.com/r/8dqMoja strona: https://rafalgebura.c...

17/06/2023

Nie znosiła kolegów z klasy, którzy przeszkadzali albo wydawali z siebie uciążliwe dźwięki, wściekała się na nich. Próbując zrozumieć świat, zadawała nauczycielom mnóstwo pytań.

- W końcu zawsze się denerwowali, bo nie umieli wyjaśnić. Już po fakcie zrozumiałam, że niektórzy nauczyciele nie mieli wystarczającej wiedzy, by mi odpowiedzieć.

Dzisiaj Ida ma przyjaciół, których sama wybrała i którzy akceptują ją taką, jaką jest.

- Wcale nie jestem nieuprzejmą osobą, wręcz bardzo trudno mi być nieuprzejmą. Wszyscy mówią, że jestem miła. Potrafię poznać nowych ludzi w sklepie, ot tak.

Ida uwielbiała muzykę, miała talent do fortepianu. Chodziła do klasy muzycznej, ale musiała przestać grać po tym, jak zaczął dokuczać jej reumatyzm. Ma wiele kreatywnych zainteresowań, maluje, rysuje portrety ludzi i zwierząt; ma trzy psy i lubi przebywać w przyrodzie.

W okresie dorastania pojawiły się konflikty w domu.

- Byłam potwornie uciążliwa, jak coś nie było po mojej myśli, wybuchała kłótnia. Mama i tata naprawdę potrzebowali wsparcia jako rodzice. Kiedy mieszkałam w domu, mama i ja się nie tolerowałyśmy.

I Ida, i jej mama chciały, by wszystko było po ich myśli. Wzajemne relacje poprawiły się po wyprowadzce Idy z domu.

Clara Törnwall
Autystki, s. 75
OsnoVa Publishing

17/06/2023

Zaskakujące, że najlepsze wyniki we włączeniu dzieci autystycznych po terapii do normalnych klas osiągnęliśmy we Włoszech. Wydaje się nam, że jest to wynik działania dwóch czynników. Po pierwsze, we włoskich szkołach robi się bardzo mało sprawdzianów. Po drugie, włoskie szkoły podstawowe mają Maiestre d'Appogis lub Maiestre de Sustainge. W dosłownym tłumaczeniu nazwy te oznaczają „nauczyciela prowadzącego" lub "wspierającego". Są to specjalnie wyszkoleni nauczyciele mający za zadanie opiekować się nowymi dziećmi, ale nie przydzieleni do żadnej klasy.

Tacy nauczyciele są przypisani do jednego dziecka, zazwyczaj na okres od trzech do sześciu miesięcy, i ich zadaniem jest nauczenie go umiejętności koniecznych do wejścia w grupę.

Carl H. Delacato
Dziwne, niepojęte, s. 15

Komentarz: przez "normalne" klasy autor rozumie zapewne klasy dostępne dla wszystkich, w edukacji państwowej, klasy liczące conajmniej kilkunastu uczniów, z jednym nauczycielem.

Fotografia: Bored Panda, znalezione na Pinterest

22/02/2023

POZNAJ SIEBIE (łac. Nosce te ipsum)

Jeżeli autystyczny czternastolatek nie radzi sobie z algebrą, bo to zbyt abstrakcyjne, przecież nie można mu powiedzieć: "Tak czy inaczej pracuj nad algebrą". Trzeba spróbować z geometrią! Jeżeli inne dziecko nie radzi sobie z algebrą, geometrią czy z matematyką w ogóle, nie mówmy: "Musisz zaliczyć matematykę, zanim zrobisz cokolwiek innego". Zamiast tego wpuśćmy dzieciaka do laboratorium! Jeżeli dziecko nie radzi sobie z pismem ręcznym, niech pisze na klawiaturze. Jeżeli dziecko takie jak ja wymyśla coś takiego jak maszyna do ściskania, nie mówmy: "To dziecko powinno być takie samo, jak inni uczniowie" i nie niszczmy maszyny. Powiedzmy: "To dziecko nie jest, jak inni uczniowie i kropka". Zadaniem nauczyciela - zadaniem edukacji społecznej w ogóle - jest zadać sobie pytanie: „Jakie to dziecko jest naprawdę?" Zamiast ignorować fakt, że ktoś ma jakieś braki, należy się do nich dopasować.

Całkiem niedawno usłyszałam od jakiejś matki, że jej córka nie mogła znieść hałasu w stołówce, więc dyrektorka pozwoliła jej jeść w pokoju nauczycielskim. Matka była poirytowana, że dyrektorka odseparowała jej córkę od pozostałych dzieci. Powiedziałam jej, że nie, że to idealne rozwiązanie problemu jej córki. Dyrektorka była na tyle wrażliwa na to, co jej córka potrafi, a czego nie potrafi znieść, że znalazła twórczy na dopasowanie rzeczywistości do jej deficytów.
Jeżeli jednak naprawdę chcemy przygotować dzieci do uczestnictwa w życiu szkoły i w życiu w ogóle, musimy zrobić coś więcej, niż dostosowywanie się do ich deficytów. Trzeba znaleźć sposób na wykorzystanie ich mocnych stron.
Jak to robić? Jak rozpoznawać mocne strony, kiedy je widzimy? Tu właśnie przydają się te trzy sposoby myślenia - obrazami, wzorcami i słowami.

Niedawno rozmawiałam z rodzicem, którego dziecko w czwartej klasie ma wyjątkowy talent malarski, ale szkoła chciała go zniechęcić, bo "jego niezwykłe poświęcenie rysunkom było nienormalne". To dziecko myśli obrazami! - pomyślałam. Trzeba nad tym pracować! Nie zmuszajmy go do tego, by było kimś, kim nie jest, albo - co gorsza - kim nie będzie w stanie zostać. Wręcz przeciwnie - trzeba zachęcać go do sztuki (...).

Temple Grandin
Mózg autystyczny, s. 244

Fotografia Pinterest

19/02/2023

Piękne umysły doceniajmy

W przyszłym tygodniu fragmenty książki Piękne umysły autorstwa Profesor Temple Grandin, wydane przez Copernicus Center Press

Mogą się Wam kojarzyć z Pięknym Umysłem (film o wybitnym umyśle, który trawiło szaleństwo, swoją drogą ciekawe jaka jest historia prawdziwa, nie filmowa 🤔). Książka ma misję by pokazać jak pięknie można się różnić i jak to jest pożyteczne. Jak nie dostrzegamy lub nawet odrzucamy Piękne Umysły. Wszędzie tam, gdzie ktoś odstaje od reszty pojawia się jego indywidualność, jego talenty, predyspozycje. Zapominamy, że jest coś więcej poza tym, co testuje się w szkołach w danym okresie historycznym. Myślę, że to dobra lektura w pierwszej kolejności dla diagnostów, nauczycieli, rodziców. Poza tymi grupami to dobra książka dla odkrycia jak samemu się myśli, można siebie szukać w wierszach, informacjach i skojarzeniach.
Jest to dość wyraźne, że autorce zależy, i zrobiła wiele w tym kierunku, by poznać jak myślą ludzie, jak ona sama myśli i jak rozpoznać innych podobnych jej. Dla autorki ważne jest też dobro jednostkowe odrzucanych dzieci i nastolatków, a potem dorosłych, a także ma na względzie dobro ogółu, i np niedobór osób technicznie rozwijających się na rynku pracy. Poddaje refleksji nauczanie matematyki, system szkolnictwa, i jak się w nim męczą wszyscy i siebie nawzajem. Jestem po lekturze 1/3 książki a już bardzo dużo się dowiedziałam. Książka ma układ rozdziałowy, są one obszerne, jednak w rozdziałach jest wiele podrozdziałów stanowiących odrębne tematy a jednak powiązane. To zapewne wyraz myślenia skojarzeniowego autorki, która sama porównuje swoje myślenie do działania wyszukiwarki internetowej.

Zapraszam Was do tej lektury

02/10/2022

Książkę gorąco polecam 🌷

26/09/2022

Bardzo polecam!

Uniwersytet Śląski w Katowicach

Visit the post for more.

16/09/2022

Nauczyciele i uczniowie zasługują na większy spokój, dobre warunki pracy/nauki.

Uczniowie i nauczyciele są jak naczynia połączone.

15/09/2022

Proces kształcenia - lub szerzej: socjalizacji - zawiera w sobie podobną sprzeczność. Z jednej strony szkoła, służąc przekazywaniu informacji, odpowiada na jedną z fundamentalnych potrzeb naszych mózgów. Z drugiej - jest obszarem, który uczestniczy w generowaniu części informacyjnego nadmiaru, jak każda inna przestrzeń dzisiejszego świata. Uczeń jest w szkole zanurzony w gęstym, lepkim bagnie informacji. Stara się przetrwać, ale pływanie w nim nie jest łatwe. Nikt nie podaje ręki, wszystko wydaje się równie ważne. Brakuje drogowskazów, a nawet jeśli są, jak je odróżnić od wszechobecnego szumu?

Konieczne w praktyce rozdzielenie odpowiedzialności za kształcenie w różnych dziedzinach wiedzy pomiędzy nauczycieli poszczególnych przedmiotów powoduje, że tracą oni z oczu rozmiary całości wymagań, które szkoła stawia przed uczniem. A są to dla niego najczęściej wymagania, którym nie może sprostać. Naturalna ciekawość i brak mechanizmów selekcji informacji pchają go początkowo w stronę pełnego, bezkrytycznego zaangażowania w jej przyswajanie. Szybko jednak okazuje się, że jest to zadanie niewykonalne, a miejsce ciekawości zajmuje bezradność.

Marek Kaczmarzyk
Szkoła neuronów, s. 36

Neurodydaktyka

13/09/2022

https://terapiaspecjalna.pl/artykul/dziewczyny-i-kobiety-w-spektrum-autyzmu-wyzwania-diagnostyczne

W badaniach i diagnostyce przez dekady obowiązywało założenie, że autyzm to męska rzecz. Do dziś pokutuje pogląd, że spektrum autyzmu...