04/05/2026
💙 Dobiegł końca kwiecień - miesiąc, w którym nasze serca i umysły wypełnione były kolorem niebieskim, symbolem SPEKTRUM AUTYZMU. Poniżej dzielimy się z Państwem wierszami, które zostały nagrodzone w Powiatowym konkursie literackim MOJE SPOTKANIE Z AUTYZMEM 💙
"Spotkanie, które uczy"
Poznałam w szkole kolegę nowego, trochę cichego, trochę nieśmiałego, czasem się śmieje w dziwnym momencie, a czasem milczy i to zawzięcie.
Gdy jest szczęśliwy śmieje się głośno, kręci się, skacze i klaszcze radośnie,
a gdy coś zmieni się nagle w planie, to smutek przychodzi niespodziewanie.
Czasem się złości i tupie nogami, czasem się chowa gdzieś pod stołami, bo jego emocje są wielkie jak morze, trudno je zatrzymać, gdy bardzo chce to może.
Lecz kiedy się cieszy, to całym sobą,
i dzieli się tą swoją pogodą,
choć inaczej świat odbiera,
to w środku ma serce bohatera.
To wiersz o tym, co ważne ogromnie, że każdy odczuwa świat bardzo podobnie, bo radość, smutek, strach i zdziwienie, to nasze wspólne życia znaczenie.
Zuzanna, kl.IV
💙💙💙💙💙
"Moja siostra"
Moja siostra NIE ŚMIEJE SIĘ z tego, co wszyscy
i nie wtedy, gdy inni...
Ona śmieje się, gdy coś zbroi,
albo wtedy, gdy się przewrócę.
Moja siostra NIE BOI SIĘ
dużych wysokości i strasznych ciemności,
ani dentysty i latania samolotem... Ona boi się nagłych dźwięków,
a najbardziej dzwonka w szkole...
Moja siostra NIE LUBI
używać kremów do twarzy i czesania swoich włosów... Lubi za to huśtać się godzinami i słuchać tej samej piosenki...
Moja siostra NIE JEST
jak wszyscy, których znam, z którymi chodzę do szkoły. Jest za to najważniejsza dla mamy, taty i dla mnie...
Lilianna, kl.VI
💙💙💙💙💙
"Wspólne emocje"
Mam kolegę, co świat widzi inaczej, czasem się śmieje, czasem więcej płacze. Często nie mówi, co czuje w środku,
i gubi się trochę w szkolnym porządku.
Lecz serce ma takie jak każdy z nas, też czuje radość i smutek co jakiś czas. Cieszy się chwilą, gdy ktoś jest blisko, choć bywa trudne dla niego wszystko.
Nauczył mnie, by uważnie słuchać, i drugiej osobie nigdy się nie narzucać. Bo każdy z nas emocje ma w sobie, choć pokazuje je inaczej drugiej osobie.
Wiktor, kl.V
💙💙💙💙💙
"Spotkanie"
Spotkanie nie zawsze brzmi jak słowo, czasem jest ciszą - głęboką i prawdziwą. Nie krzyczy śmiechem, nie biegnie w pośpiechu, lecz patrzy sercem, w uważnym oddechu.
Uczy nas, że emocje nie mają jednego kształtu, że radość nie zawsze tańczy wśród żartów. Że smutek bywa cichy jak kropla na dłoni, a lęk - jak cień, co bez słowa się chroni.
Uczy cierpliwości - spokojnego czekania, bez ocen, bez pytań,,dlaczego nie taka?". Pokazuje, że spojrzenie w bok to nie brak uwagi, lecz inny sposób przeżywania odwagi.
Uczy, że wrażliwość bywa jak szkło - delikatna, przejrzysta, krucha jak mgła. Że dotyk, dźwięk, światło i tłum mogą być burzą w jednym małym sercu.
A przede wszystkim uczy nas jednego - że każdy świat jest równie ważny jak nasz. Że empatia rodzi się z ciszy i bliskości, a prawdziwe spotkanie - z uważności.
Bo w spektrum nie chodzi o dystans czy mur, lecz o most, który budujemy zrozumieniem. I kiedy uczymy się widzieć inaczej, stajemy się bogatsi - o drugiego człowieka.
Julia, kl.VII
💙💙💙💙💙
