Z dziejów Przedszkola Miejskiego Nr 1 w Jaśle
Dzieje działalności dydaktyczno-wychowawczej naszej placówki sięgają okresu przed pierwszą wojną świtową. przekazali na rzecz miasta swoja posiadłość przy ulicy Nowej (obecna Tkaczowa) oraz fundusze przeznaczone na działalność utworzonej na jej terenie ochronki. Organizacją placówki opiekuńczej dla dzieci najuboższych mieszkańców naszego miasta zajęło się Towarzystwo Pań dobroczynności. Panie z Towarzystwa wyposażyły ochronkę w podstawowe sprzęty, sprowadziły do Jasła zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek BDNP „dębickich”, które zajęły się pracą opiekuńczo-wychowawczą. Siostry uczyły dzieci przede wszystkim katechizmu i podstawowych form zachowania się, prowadziły pogadanki, zabawy ruchowe ze śpiewem, organizowały spacery oraz prace ręczne. Dla tych ubogich dzieci najważniejsze było jednak to, iż dostawały tu one cieple posiłki, a czasem nawet ubrania. Dzięki ciężkiej pracy Służebniczek „dębickich” i ofiarności mieszkańców, ochronka czynna była aż do 1 maja 1940 roku, kiedy to Niemcy wysiedlili siostry, a w budynku przedszkola podobnie jak w całej dzielnicy, utworzyli getto żydowskie. Działalność została wznowiona w początkach 1942 roku, siostry opiekowały się wówczas 30-35 dziećmi. Od 1 września 1942 roku do 1 maja 1943 roku ochronka była znowu nieczynna, a siostry wysiedlono poza teren miasta. Całkowita likwidacja ochronki nastąpiła 14 września 1944 r. Niszcząc za sobą miasto, Niemcy podpalili budynek przedszkola, w skutek czego zniszczeniu uległ dach i drewniane stropy (około 63% budynku). Po wyzwoleniu przedszkole mieściło się czasowo w budynku obywateli Pozdanowskich przy ulicy Staszica. 15 stycznia 1948 roku rozpoczęto odbudowę budynku przy ulicy Tkaczowa, a 5 września 1948 roku odbyła się ceremonia poświęcenia przedszkola, któremu nadano nazwę Przedszkole Publiczne w Jaśle. Odbudowane przedszkole obejmowało 2 oddziały, miało szatnię, sypialnię, kuchnie, magazyn i mieszkanie dla kierowniczki. W budynku obok przedszkola od 1948 roku mieścił się przez pewien czas Dom Dziecka, który dawał schronienie 40 sierotom. Do dziś zachowała się tylko pamiątkowa tablica w holu przedszkola. Do najbardziej zasłużonych pracowników naszego przedszkola należy zaliczyć dyrektorki: Marię Piszczek, Elżbietę Czajkę i Elżbietę Wójtowicz oraz wieloletnie nauczycielki- Stanisławę Baran, Krystynę Mikę, Marię Brągiel ,Teresę Żebracką i Elżbietą J***o. W ciągu wszystkich lat istnienia przedszkola pracująca w nim kadra pedagogiczna i pozostały personel dążyli do zapewnienia przebywającym w nim dzieciom jak najlepszych warunków, stwarzania ciepłej rodzinnej atmosfery. Wspomagano indywidualny rozwój każdego wychowanka, współdziałano z rodziną pomagając jej w wychowaniu dziecka i przygotowaniu go do nauki w szkole. W ciągu ponad 100 lat istnienia przez placówkę przewinęło się już kilka pokoleń jej wychowanków. Babcie i dziadkowie oraz rodzice obecnych przedszkolaków często sami uczęszczali do ochronki i z rozrzewnieniem wspominają „tamte dni”, ciesząc się z możliwości odwiedzenia miejsca, w którym spędzili lata dzieciństwa.