KENW 1968 roku władze miasta chcąc wykorzystać pozostałą po zlikwidowanym Liceum Pedagogicznym bazę dydaktyczną, podjęły starania o utworzenie Technikum Elektrycznego. Uwieńczeniem tych starań było powołanie zarządzeniem Kuratorium Okręgu Szkolnego w Olsztynie z dnia 31 lipca 1968 roku Technikum Elektrycznego w Giżycku o specjalności "elektromechanika ogólna". Organizatorem oraz pierwszym dyrektorem był mgr Lucjan Drab, wywodzący się, tak jak i pozostała kadra pedagogiczna, z Liceum Pedagogicznego. Odziedziczona baza nie wystarczyła na potrzeby rozwijającej się szkoły, dla tego też do planów budowlanych warsztatów szkolnych włączono dwie pracownie pomiarów elektrycznych i maszyn elektrycznych. Zajęcia w nowo zbudowanych warsztatach rozpoczęły się 1 września 1970 roku. Ogromną pomoc w postaci sprzętu warsztaty szkolne otrzymały od zakładu opiekuńczego-Zakładów Aparatury Oświetleniowej w Wilkasach. Mimo dużych trudności organizacyjnych i niejednokrotnie prymitywnych warunków lokalowych szkoła rozwijała się liczebnie. Obok technikum powstały dwie klasy Zasadniczej Szkoły Zawodowej. Grono nauczycielskie realizowało przyjęte zadania dydaktyczno-wychowawcze. Przynosiło to konkretne rezultaty w postaci sukcesów zespołowych i indywidualnych, szkoła zaczęła liczyć się w środowisku. Były to czołowe miejsca na szczeblu centralnym w Konkursie Czytelnictwa Prasy i Książki Technicznej, w Zimowych Igrzyskach Młodzieży, Olimpiadzie Wiedzy Technicznej. Dzięki tym sukcesom i określonej renomie szkoły Kuratorium Oświaty i Wychowania w Olsztynie nadało szkole imię Komisji Edukacji Narodowej. Uroczyste nadanie imienia i sztandaru odbyło się 5 maja 1973 roku. Jednocześnie KOiW wyraziło zgodę na utworzenie na bazie technikum i zasadniczej szkoły zawodowej Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1, przemianowanych w roku 1979 na Zespół Szkół Elektrycznych. W roku 1973 szkołę opuścili pierwsi absolwenci Technikum Elektrycznego i Zasadniczej Szkoły Zawodowej. Tysiące ludzi, słów, faktów, doznań, sukcesów i klęsk. Nie sposób ująć wszystkiego, tych wszystkich nazwisk, imion, twarzy w jednym krótkim szkicu. Można tylko wydobyć ton, zarys, czy szkic tego, co tli się w pamięci. Prawdziwa, intymna historia będzie inna dla każdego, kto splótł z nią życie, pracował, opuścił jej mury. Zapisała się w doświadczeniach, w sercach.
