ANEW Project

27/09/2026

⚖️ POCZUCIE SPRAWIEDLIWOŚCI

„Dlaczego to jest dla mnie AŻ tak ważne?”

„To przecież drobiazg.”
„Odpuść.”
„Nie warto się tak przejmować.”
„Wszyscy czasem mają gorzej.”

A Ty czujesz, że nie potrafisz po prostu przejść nad tym do porządku dziennego.

Bo kiedy widzisz niesprawiedliwość, może pojawić się bardzo silna reakcja: złość, frustracja, napięcie, smutek albo poczucie bezsilności.

Może szczególnie trudno jest Ci zaakceptować:

🔹 nierówne traktowanie,
🔹 łamanie zasad,
🔹 wykorzystywanie słabszej osoby,
🔹 niespójność między tym, co ktoś mówi, a tym, co robi,
🔹 sytuacje, w których „jedni mogą wszystko, a inni nic”.

I wtedy możesz usłyszeć:

„Jesteś przewrażliwiona.”
„Za bardzo bierzesz wszystko do siebie.”

Ale silna reakcja na niesprawiedliwość nie musi oznaczać, że przesadzasz.

Dla niektórych osób zasady, uczciwość i spójność mają wyjątkowo duże znaczenie. Kiedy zostają naruszone, emocje mogą być naprawdę intensywne.

To może być również ogromną wartością.

💚 bronisz osób, które same nie potrafią się obronić,
💚 zauważasz rzeczy, które inni pomijają,
💚 masz silne poczucie zasad,
💚 potrafisz reagować wtedy, kiedy inni milczą.

Jednocześnie warto nauczyć się rozpoznawać moment, w którym walka o sprawiedliwość zaczyna kosztować Cię zbyt dużo.

Nie każdą niesprawiedliwość musisz naprawić.
Nie każdą sytuację musisz wyjaśnić.
Nie każdą bitwę musisz wygrać.

Czasem najważniejsze pytanie brzmi:

„Czy ta sytuacja wymaga mojej reakcji, czy potrzebuję teraz zadbać o siebie?”

Bo można mieć bardzo silne poczucie sprawiedliwości i jednocześnie nauczyć się chronić własną energię.

Twoja wrażliwość na niesprawiedliwość nie jest słabością.
Warto jednak, żeby nie stawała się ciężarem, który cały czas nosisz ze sobą.

Anna Petryszyn
pedagog specjalny

26/09/2026

📖 SŁOWNIK ANEW PROJECT

Executive dysfunction, czyli dysfunkcja wykonawcza, to trudności z wykonywaniem zadań, mimo że wiemy, że są ważne i chcemy je zrobić.

Może być trudno:
🔹 zacząć zadanie,
🔹 zaplanować kolejne kroki,
🔹 utrzymać uwagę,
🔹 przełączać się między zadaniami,
🔹 doprowadzić coś do końca.

To nie jest lenistwo ani brak motywacji.

Czasem problemem nie jest „nie chcę”, ale „nie potrafię teraz uruchomić działania”.

25/09/2026

24/09/2026

Każda osoba z ADHD lub AuDHD ma swoje doświadczenia, których nie zawsze widać z zewnątrz.

Czasem inni widzą tylko:
„niezorganizowana”,
„zapominalska”,
„rozkojarzona”,
„za bardzo przeżywa”,
„powinna bardziej się postarać”.

A pod tym może kryć się zupełnie inna historia.

Dlatego dziś chcemy zapytać właśnie Ciebie:

❤️ Co najbardziej chciałabyś wyjaśnić ludziom o swoim ADHD lub AuDHD?

Może jest coś, czego Twoi bliscy, współpracownicy albo znajomi wciąż nie rozumieją?

Może chciałabyś powiedzieć:

💬 „To nie znaczy, że mi nie zależy.”
💬 „Nie robię tego specjalnie.”
💬 „Potrzebuję więcej czasu na regenerację.”
💬 „Widzę, że coś jest do zrobienia – ale nie zawsze potrafię zacząć.”
💬 „Moje funkcjonowanie może wyglądać inaczej, niż się spodziewasz.”

A może Twoja odpowiedź jest zupełnie inna?

Napisz w komentarzu.
Jedno zdanie. Jedno doświadczenie. Jedna rzecz, którą chciałabyś, żeby inni naprawdę zrozumieli.

Nie oceniamy. Nie poprawiamy. Słuchamy. 💚

Wasze odpowiedzi mogą pomóc innym osobom powiedzieć:
„Nie jestem z tym sama.”

23/09/2026

💔 ŻAŁOBA PO PÓŹNEJ DIAGNOZIE

„Co by było, gdybym wiedziała wcześniej?”

Czasami po diagnozie przychodzi ulga.

Wreszcie pojawia się wyjaśnienie.
Wreszcie można nazwać to, co przez lata było trudne do zrozumienia.

Ale razem z ulgą może pojawić się żałoba.

Nie po osobie.
Nie po życiu, które się skończyło.

Po życiu, które mogło wyglądać inaczej.

„Co by było, gdybym wiedziała wcześniej?”
„Czy naprawdę musiałam tak bardzo się starać?”
„Ile rzeczy zrobiłam przeciwko sobie, bo myślałam, że ze mną jest coś nie tak?”
„Czy mogłam wcześniej dostać pomoc?”
„Czy moje relacje, edukacja albo praca wyglądałyby inaczej?”

Takie pytania mogą boleć.

Możesz czuć jednocześnie:

💭 smutek po straconych możliwościach,
💭 złość na brak zrozumienia,
💭 żal do osób, które nie zauważyły Twoich trudności,
💭 ulgę, że wreszcie rozumiesz siebie,
💭 wstyd związany z tym, jak wcześniej siebie oceniałeś/oceniałaś,
💭 wdzięczność za nowe spojrzenie,
💭 a czasem nawet… tęsknotę za osobą, którą byłeś/byłaś wcześniej.

Te emocje mogą współistnieć.

Późna diagnoza często sprawia, że przeszłość zaczynamy oglądać przez nowy filtr.

To samo wydarzenie, które kiedyś interpretowałaś jako:

„Jestem leniwa.”

może dziś stać się:

„Wtedy naprawdę nie miałam odpowiednich narzędzi.”

„Jestem przewrażliwiona” może zmienić się w:
„Moja wrażliwość miała swoje przyczyny.”

„Nie potrafię się zorganizować” może stać się:
„Potrzebuję innego sposobu organizowania rzeczywistości.”

To nie oznacza, że diagnoza ma wyjaśnić absolutnie wszystko.

Oznacza natomiast, że możesz zacząć reinterpretować swoją historię z większą łagodnością.

I być może najtrudniejsze pytanie:

„Co mogłabym osiągnąć, gdybym wiedziała wcześniej?”

nie musi pozostać jedynym pytaniem.

Możesz powoli zamienić je na:

„Co mogę zrobić dla siebie teraz, kiedy już wiem?”

Nie odzyskasz minionych lat.

Ale możesz przestać spędzać kolejne lata, próbując udowodnić sobie, że jesteś „wystarczająco normalna”.

Możesz zacząć budować życie bardziej zgodne ze sobą.

Diagnoza nie zmienia Twojej przeszłości.
Może jednak zmienić sposób, w jaki ją rozumiesz — i sposób, w jaki przeżywasz przyszłość.

Jeśli po diagnozie czujesz smutek, złość albo żal, nie oznacza to, że jesteś niewdzięczna za otrzymane wyjaśnienie.

Możesz cieszyć się tym, że wreszcie wiesz, i jednocześnie opłakiwać to, czego wcześniej nie wiedziałaś.

Maja Roman
psycholog

22/09/2026

MODUŁ II | ADHD • AUTYZM • AuDHD W SZKOLE
IPET, WOPFU i praktyczne planowanie wsparcia ucznia
📅 10–11 października 2026 r.
⏰ godz. 9:00–15:00
💰 Cena szkolenia: 450 zł

📩 ZGŁOSZENIA MAILOWE:
[email protected]
📞 ZGŁOSZENIA TELEFONICZNE:
600 852 788
663 921 601

22/09/2026

🌿 PÓŹNA DIAGNOZA

„Kim jestem, kiedy przestaję udawać osobę, którą nauczyłam się być?”

Przez lata możesz słyszeć:

„Jesteś zbyt wrażliwa.”
„Musisz się bardziej postarać.”
„Przecież potrafisz.”
„Dlaczego tak wszystko przeżywasz?”
„Inni dają radę, więc Ty też powinnaś.”

I uczysz się.

Uczysz się obserwować innych.
Dopasowywać.
Kontrolować reakcje.
Ukrywać zmęczenie.
Przygotowywać się do rozmów.
Uśmiechać się wtedy, kiedy w środku jest zupełnie inaczej.

Tworzysz wersję siebie, która „dobrze funkcjonuje”.

A potem przychodzi diagnoza.

I zamiast natychmiastowej ulgi może pojawić się coś zaskakującego:

„Skoro już wiem, dlaczego było mi trudno… to kim właściwie jestem?”

Późna diagnoza może uruchomić proces ponownego poznawania siebie.

Nagle zaczynasz patrzeć na swoje wspomnienia z innej perspektywy.

Na dzieciństwo.
Szkołę.
Relacje.
Pracę.
Zmęczenie po spotkaniach.
Potrzebę samotności.
Intensywne zainteresowania.
Perfekcjonizm.
Trudności, których przez lata nie potrafiłaś nazwać.

I pojawia się pytanie:

„Która jestem prawdziwa – ta, którą wszyscy znali, czy ta, którą dopiero teraz poznaję?”

Może odpowiedź brzmi:

Obie.

Ta pierwsza pomogła Ci przetrwać, odnaleźć się w świecie i osiągnąć wiele rzeczy.

Ale nie musi już być jedyną wersją Ciebie.

Diagnoza nie tworzy nowej osoby.

Może natomiast dać Ci nowy język do opisania doświadczeń, które były z Tobą od zawsze.

I możesz zacząć sprawdzać:

💚 Co naprawdę lubię?
💚 Czego potrzebuję, a nie tylko „powinnam” potrzebować?
💚 Kiedy jestem sobą, a kiedy automatycznie się dostosowuję?
💚 Jak wygląda mój odpoczynek, kiedy nie muszę niczego udowadniać?
💚 Jakie granice chcę postawić?
💚 Co chcę zachować z dotychczasowego życia, a z czego mogę już zrezygnować?

Odkrywanie siebie po późnej diagnozie nie musi oznaczać odrzucenia całego dotychczasowego życia.

To może być powolne przejście od:

„Jak powinnam funkcjonować?”

do:

„Jak mogę funkcjonować w zgodzie ze sobą?”

I być może właśnie wtedy zaczyna się jedna z najważniejszych podróży:

**nie do stania się kimś nowym,

ale do poznania siebie bez konieczności ciągłego udawania.**

ANEW Project
Więcej zrozumienia. Więcej akceptacji. Więcej przestrzeni na bycie sobą.

20/09/2026

💼 NEURORÓŻNORODNA PRZEDSIĘBIORCZYNI

Własna firma – wolność czy wyzwanie dla funkcji wykonawczych?

„Własna firma daje mi wolność.”

Tak.
Ale czasem ta sama wolność oznacza również, że nikt nie narzuca struktury, terminów, priorytetów ani kolejności zadań.

Dla kobiety z ADHD lub AuDHD może to być jednocześnie ogromna zaleta i ogromne wyzwanie.

🌿 Własny biznes może dawać:

✔ możliwość dopasowania godzin pracy do własnego rytmu,
✔ większą autonomię,
✔ możliwość wykorzystania swoich zainteresowań i mocnych stron,
✔ elastyczność w organizowaniu środowiska pracy,
✔ poczucie sprawczości i niezależności.

Ale pojawia się druga strona.

🧠 Funkcje wykonawcze w biznesie

Prowadzenie firmy wymaga nie tylko wiedzy i pomysłu.

Każdego dnia trzeba:
🔸 planować,
🔸 ustalać priorytety,
🔸 zaczynać zadania,
🔸 przełączać się między obowiązkami,
🔸 pamiętać o terminach,
🔸 odpowiadać na wiadomości,
🔸 prowadzić dokumentację,
🔸 kontrolować finanse,
🔸 kończyć rozpoczęte projekty.

I właśnie tutaj może pojawić się paradoks:

„Mam mnóstwo pomysłów, ale trudno mi je uporządkować.”

„Potrafię pracować przez 8 godzin nad czymś, co mnie fascynuje, ale nie mogę zmusić się do wystawienia faktury.”

„Wiem, że termin jest ważny, ale dopiero presja czasu uruchamia moje działanie.”

„Potrafię stworzyć świetny projekt, ale administracja odbiera mi całą energię.”

To nie musi oznaczać braku kompetencji, ambicji czy odpowiedzialności.

Czasami problemem nie jest „czy potrafię?”, ale:

„Jak stworzyć system pracy, który będzie działał z moim mózgiem, a nie przeciwko niemu?”

Własna firma nie musi oznaczać robienia wszystkiego samodzielnie.

Pomocne może być delegowanie, automatyzowanie powtarzalnych zadań, korzystanie z kalendarzy i przypomnień, dzielenie dużych projektów na mniejsze kroki czy stworzenie stałych procedur.

A czasem również poproszenie o pomoc.

Bo przedsiębiorczość nie polega na tym, żeby udowodnić, że wszystko można zrobić samemu.

Polega na tym, żeby wiedzieć, co pozwala nam działać najlepiej.

I jeszcze jedno:

💚 Możesz być świetną przedsiębiorczynią i mieć trudności z organizacją.
💚 Możesz mieć ogromną kreatywność i potrzebować zewnętrznej struktury.
💚 Możesz odnieść sukces i nadal potrzebować wsparcia.

Nie musisz dopasowywać siebie do biznesu.
Warto budować biznes, który uwzględnia Ciebie.

Anna Petryszyn – pedagog specjalny
Maja Roman – psycholog

19/09/2026

🌿 DZIEŃ PO PRZECIĄŻENIU

A co dzieje się następnego dnia?

Czasami najbardziej zaskakuje nie samo intensywne wydarzenie, ale… to, co dzieje się dzień później.

Spotkanie, konferencja, impreza, podróż, ważna rozmowa, występ, intensywny dzień w pracy czy szkole.

W trakcie wszystko może wyglądać dobrze.
Działasz. Rozmawiasz. Uśmiechasz się. Realizujesz zadania.

A następnego dnia?

Nagle nie masz siły.

Możesz odczuwać:
🔹 ogromne zmęczenie,
🔹 potrzebę ciszy i samotności,
🔹 większą wrażliwość na dźwięki, światło czy dotyk,
🔹 trudności z koncentracją,
🔹 rozdrażnienie lub obniżony nastrój,
🔹 trudność z rozpoczęciem nawet prostych czynności,
🔹 potrzebę snu i ograniczenia kontaktów,
🔹 poczucie, że „wszystko jest za dużo”.

I wtedy łatwo pomyśleć:

„Przecież wczoraj dałam sobie radę. Dlaczego dzisiaj nie potrafię zrobić najprostszych rzeczy?”

Bo danie sobie rady nie oznacza, że organizm nie poniósł kosztu.

Czasami podczas intensywnego wydarzenia mobilizujemy wszystkie dostępne zasoby. Dopiero kiedy sytuacja się kończy, napięcie spada i pojawia się przestrzeń na odczuwanie zmęczenia.

To może być szczególnie widoczne u osób, które przez długi czas maskują swoje trudności, dostosowują się do otoczenia lub funkcjonują na wysokim poziomie wysiłku.

Co może pomóc następnego dnia?

Nie zawsze potrzebujesz kolejnego planu naprawczego.

Czasem potrzebujesz:

🌿 mniej bodźców,
🌿 więcej snu i odpoczynku,
🌿 prostych posiłków i nawodnienia,
🌿 ograniczenia liczby obowiązków,
🌿 spokojnego tempa,
🌿 zgody na to, że dziś możesz zrobić mniej.

Regeneracja nie jest lenistwem.

Jeżeli wiesz, że intensywne wydarzenie kosztuje Cię dużo energii, warto zaplanować nie tylko samo wydarzenie, ale również czas po nim.

Nie pytaj wyłącznie:

❌ „Czy dam radę tam być?”

Spróbuj również zapytać:

💚 „Czego będę potrzebować dzień później?”

Bo czasem prawdziwym wyzwaniem nie jest samo wydarzenie.

Jest nim koszt, który przychodzi następnego dnia.

Maja Roman
psycholog