Wioska Zatoka Odkrywców I klub dziecięcy

Przygotowaliśmy dla dzieci tace z wodą, pipetami i płatkami kosmetycznymi, pytając je o to, jak się dziś czują.
Przez dłuższą chwilę, w pełnym zaangażowaniu, nabierały wodę i patrzyły, jak wsiąka w materiał. Kolorowe plamy i ufarbowane dłonie stały się dla nas po prostu pretekstem do tego, żeby pobyć razem, przyjrzeć się rączkom i zauważyć, że każdy z nas przyszedł dziś do żłobka z trochę innym nastrojem.

Afrykańskie przysłowie, które wszyscy znamy: ,,do wychowania dziecka potrzeba całej wioski”.

My to traktujemy dosłownie.

W naszych Wioskach rodzice rozmawiają ze sobą przy odbiorze. Wymieniają się kontaktami do logopedów, książkami, rekomendacjami lekarzy. Spotykają się po godzinach. Organizują wspólne pikniki. Piszą do siebie w nocy: ,,Czy Twoja też ząbkuje?”

Organizujemy popołudnia dla rodziców, rozmawiamy o NVC, self-reg, o trudnych emocjach. Czasem z kawą i ciastem, bez konkretnej agendy.

Bo macierzyństwo (i ojcostwo) w XXI wieku bywa bardzo samotne.

Wioska jest też dla Ciebie.

Tworzymy miejsce, w którym dziecko może po prostu być sobą.
Z uważnością na emocje i potrzeby.
Dzieci są ciekawe świata, kompetentne i najlepiej rozwijają się w relacji, bliskości i poczuciu bezpieczeństwa.
Dużo obserwujemy, słuchamy i podążamy za dziećmi.
Codzienność w Zatoce Odkrywców to swobodna zabawa, odkrywanie, natura, twórczość i ciepłe relacje.
Jeśli czujesz, że szukasz dla swojego dziecka spokojnego, empatycznego miejsca — zapraszamy do kontaktu.
📍 Wioska Zatoka Odkrywców
ul. Czarnieckiego 5a, Wrzeszcz
Link do rekrutacji w bio i pierwszym komentarzu :)

Jeśli bliskie są Ci wartości Reggio Emilia i NVC, a w pracy z dziećmi szukasz autentycznej relacji zamiast sztywnych schematów — chcemy Cię poznać.

Oferujemy pracę w kameralnych grupach i pięknych, pełnych naturalnego światła przestrzeniach. Szukamy osób, które chcą współtworzyć miejsce, w którym każda emocja jest ważna, a każde dziecko traktowane jest z podmiotowością i szacunkiem do jego indywidualnego tempa.

Dołącz do zespołu ludzi, którym naprawdę zależy na dzieciach. Razem twórzmy wioskową społeczność, gdzie pasja do pedagogiki bliskości spotyka się z codzienną uważnością.

Link do formularza rekrutacyjnego znajdziesz w bio oraz w pierwszym komentarzu pod postem.

Czekamy na Ciebie! ✨

W maju nasze myśli wypełnia projekt edukacyjny „Emocje i relacje”. Podczas ostatniej prowokacji zaprosiliśmy dzieci do uważnego przyjrzenia się sobie – w lustrach sprawdzaliśmy, jak zmieniają się nasze twarze, gdy czujemy radość, złość czy smutek.

Te ulotne grymasy i uczucia próbowaliśmy zamknąć w bardziej trwałej formie, pracując z gliną. Dzieci z ogromnym skupieniem odwzorowywały emocje, wykorzystując nie tylko plastyczność materiału, ale też dary natury i drobne elementy, które nadały ich pracom charakteru. To niesamowite, jak wiele o swoim wnętrzu potrafią opowiedzieć mali artyści, mając do dyspozycji jedynie glinę i własną wyobraźnię.

Na stołach pojawiła się wiosenna prowokacja, czyli zaproszenie do świata pszczół i zapachów majowej łąki. Dzieci znalazły tu naturalne skarby: pachnące kwiaty, w różnych kolorach oraz tekstury, które aż proszą się o dotknięcie.

Obserwowanie, jak małe dłonie badają sypki ryż, układają kompozycje w drewnianych plastrach miodu czy zanurzają się w gęstej masie, to dla nas najpiękniejsza lekcja uważności. Nie było tu instrukcji ani narzuconego celu. Dzieci same decydowały, czy chcą precyzyjnie wkładać kwiatek w szczelinę drewna, czy po prostu poczuć na skórze chłód i fakturę przygotowanych materiałów.

Najlepsze zabawki świata wcale nie powstają w fabrykach!

Znajdziesz je w lesie, w parku, pod stopami. To patyk, kamień, garść piasku.

Dlaczego są najlepsze? Bo nie narzucają dziecku, co ma robić. Nie mają przycisku “on/off” ani instrukcji obsługi. Wymagają czegoś znacznie cenniejszego niż prąd – wyobraźni.

W ramach projektu „Emocje i relacje” szukamy różnych dróg, by opowiedzieć o tym, co czujemy.

Wczoraj dłonie dzieci zanurzyły się w sypkiej galaretce. Przesypywanie kolorowego proszku, rysowanie paluszkami śladów na dnie naczyń i apach, który wypełnił całą salę, stały się wstępem do rozmowy o nastrojach. Zastanawialiśmy się wspólnie, czy radość może być różowa i pachnieć truskawką, albo czy spokój jest zielony jak trawa.

Później te sensoryczne odkrycia przenieśliśmy na papier. Za pomocą farb dzieci tworzyły obrazy budując przy tym coś najcenniejszego – relacje. Siedząc ramię w ramię, dzieląc się kolorami i obserwując nawzajem swoje ruchy, maluchy uczą się empatii i uważności na drugiego człowieka.

Dziecko ma sto języków. Wczoraj przemówiły one poprzez zapach, dotyk i barwne plamy.