Program Rozwoju Kompetencji

𝐉𝐮𝐳̇ 𝐣𝐮𝐭𝐫𝐨 𝐬𝐩𝐨𝐭𝐲𝐤𝐚𝐦𝐲 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐧𝐚 𝐤𝐨𝐧𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐣𝐢 𝐨𝐧𝐥𝐢𝐧𝐞 „𝐊𝐨𝐦𝐩𝐞𝐭𝐞𝐧𝐜𝐣𝐞, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐞 𝐳𝐦𝐢𝐞𝐧𝐢𝐚𝐣𝐚̨ 𝐬𝐳𝐤𝐨ł𝐞̨❞ 📢❗🚨

Jeśli od dłuższego czasu czujesz, że w edukacji jest dużo kierunków, oczekiwań i zmian, ale brakuje Ci chwili, żeby to wszystko spokojnie poukładać, to to wydarzenie jest właśnie na ten moment.

Przygotowaliśmy 8 wystąpień, które łączą trzy ważne perspektywy:
➜ pracę dyrektora, który prowadzi zmianę,
➜ sprawczość, motywację i emocje ucznia,
➜ oraz kompetencje nauczyciela w codziennej praktyce.

Nie chcemy dokładać kolejnych metod i kolejnych haseł.
Chcemy pomóc zobaczyć szerzej to, co naprawdę ma dziś znaczenie w pracy szkoły i w pracy nauczyciela.

To dobry moment, żeby zatrzymać się przed końcem roku szkolnego i wejść w myślenie o wrześniu z większym spokojem, jasnością i sensem.

Jeśli chcesz być z nami, zapisz się jeszcze dziś. Link do zapisów dodajemy w komentarzu 👇

PS. Tylko dla zapisanych osób megaatrakcyjne zniżki na szkolenia i kursy online dla rad pedagogicznych i indywidualnych nauczycieli. Nie przegap okazji na najefektywniejszy rozwój kompetencji - najwyższa jakość w okazyjnej cenie!

Coraz częściej w rozmowach o edukacji wraca słowo „sprawczość”.

Pojawia się obok zaangażowania, motywacji, odpowiedzialności ucznia za własne uczenie się. I bardzo szybko okazuje się, że za tym słowem stoi coś znacznie głębszego niż pojedyncze działanie czy rozwiązanie.

W codziennej pracy widać, jak wymagający jest to kierunek.

Sprawczość zaczyna się w tym, jak wygląda lekcja.
W tym, na co kierujemy uwagę uczniów.
W tym, ile przestrzeni dostają na własne myślenie, decyzje, próby i powroty do nich.

Buduje się krok po kroku. W doświadczeniach, w których uczeń może zatrzymać się przy pytaniu, poszukać własnej drogi, zobaczyć, co zadziałało, a co wymaga kolejnej próby.

𝐖 𝐭𝐚𝐤𝐢𝐜𝐡 𝐬𝐲𝐭𝐮𝐚𝐜𝐣𝐚𝐜𝐡 𝐣𝐞𝐠𝐨 𝐦𝐲𝐬́𝐥𝐞𝐧𝐢𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐣𝐞 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐚𝐳̇𝐧𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐞 𝐧𝐢𝐳̇ 𝐬𝐳𝐲𝐛𝐤𝐚 𝐨𝐝𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞𝐝𝐳́. 𝐙 𝐜𝐳𝐚𝐬𝐞𝐦 𝐩𝐨𝐣𝐚𝐰𝐢𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰𝐢𝐞̨𝐤𝐬𝐳𝐚 𝐬𝐚𝐦𝐨𝐝𝐳𝐢𝐞𝐥𝐧𝐨𝐬́𝐜́, 𝐠𝐨𝐭𝐨𝐰𝐨𝐬́𝐜́ 𝐝𝐨 𝐩𝐨𝐝𝐞𝐣𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐚 𝐰𝐲𝐬𝐢ł𝐤𝐮, 𝐮𝐰𝐚𝐳̇𝐧𝐨𝐬́𝐜́ 𝐧𝐚 𝐰ł𝐚𝐬𝐧𝐲 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬.

Patrząc w ten sposób, sprawczość przestaje być dodatkiem do pracy nauczyciela. Staje się kierunkiem, który nadaje sens codziennym decyzjom.

Jesteśmy ciekawi, jak to wygląda u Was?

W jakich sytuacjach widzicie, że uczniowie naprawdę zaczynają brać odpowiedzialność za swoje uczenie się?

Zobaczcie co nowego dla Was przygotowaliśmy :)

Praca z emocjami uczniów rzadko wygląda tak, jak sobie ją zaplanujemy.

Nie pojawia się w osobnym momencie lekcji, który można przewidzieć i spokojnie poprowadzić. Wchodzi w środek aktywności, pracy zespołowej. Wtedy, kiedy ktoś reaguje mocniej, niż się spodziewaliśmy. Kiedy ktoś się wycofuje albo napięcie zaczyna być widoczne w całej grupie.

To są sytuacje, w których nauczyciel bardzo szybko musi zdecydować, co zrobić dalej.

Najczęściej pierwszym odruchem jest przywrócenie porządku i powrót do tego, co było zaplanowane. To jest zrozumiałe. Każdy z nas zna ten moment, w którym chce „domknąć” sytuację i iść dalej.

A jednocześnie coraz częściej widzimy, że to właśnie te chwile mają duże znaczenie. Nie dlatego, że są trudne, ale dlatego, że pokazują uczniom, jak w tej klasie traktujemy to, co się z nimi dzieje.

Czy jest tu miejsce na to, żeby powiedzieć, co się czuje?
Czy ktoś tego słucha?
Czy to ma znaczenie?

To bardzo zmienia sposób patrzenia na pracę nauczyciela.

Zamiast skupiać się wyłącznie na reakcji, zaczynamy przyglądać się temu, co jest pod nią. Nie po to, żeby szybko coś naprawić, tylko żeby pomóc uczniowi to zobaczyć i zrozumieć.

To wymaga czasu i uważności. Wymaga też bardzo konkretnych decyzji w trakcie rozmowy.

W pracy z nauczycielami często wracamy do kilku zasad, które pomagają utrzymać ten kierunek. Chodzi o to, żeby dać uczniowi przestrzeń na zatrzymanie się, nie oceniać jego reakcji, nie upraszczać tego, co się dzieje i nie zostawiać rozmowy bez podsumowania.

Brzmi prosto, ale w praktyce to jest zupełnie inny sposób prowadzenia sytuacji w klasie.

𝐉𝐞𝐬́𝐥𝐢 𝐦𝐚𝐬𝐳 𝐩𝐨𝐜𝐳𝐮𝐜𝐢𝐞, 𝐳̇𝐞 𝐭𝐨 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐨𝐛𝐬𝐳𝐚𝐫, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐲 𝐜𝐳𝐞̨𝐬𝐭𝐨 𝐩𝐨𝐣𝐚𝐰𝐢𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐰 𝐓𝐰𝐨𝐣𝐞𝐣 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐲 𝐢 𝐣𝐞𝐝𝐧𝐨𝐜𝐳𝐞𝐬́𝐧𝐢𝐞 𝐭𝐫𝐮𝐝𝐧𝐨 𝐠𝐨 𝐮𝐜𝐡𝐰𝐲𝐜𝐢𝐜́, 𝐬𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐳́ 𝐜𝐨 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐠𝐨𝐭𝐨𝐰𝐚𝐥𝐢𝐬́𝐦𝐲 𝐝𝐥𝐚 𝐂𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞 𝐧𝐚 𝐤𝐨𝐧𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐣𝐢.

A jeśli chcesz poznać te zasady już dziś - skomentuj "zasady", a otrzymasz od nas PDF.

Jesteśmy ciekawi, jak to wygląda u Was?

W jakich momentach takie sytuacje pojawiają się najczęściej?
I co w nich najbardziej pomaga?

Praca zespołowa często pojawia się na lekcji jako forma organizacji.

Uczniowie pracują w parach albo w grupach, dzielą się zadaniami, przygotowują wspólne rozwiązania. Z zewnątrz wszystko wygląda jak współpraca.

A jednak w wielu takich sytuacjach każdy pracuje obok siebie, a nie razem.

𝐏𝐫𝐚𝐰𝐝𝐳𝐢𝐰𝐚 𝐤𝐨𝐨𝐩𝐞𝐫𝐚𝐜𝐣𝐚 𝐳𝐚𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐠𝐝𝐳𝐢𝐞𝐬́ 𝐳𝐮𝐩𝐞ł𝐧𝐢𝐞 𝐢𝐧𝐝𝐳𝐢𝐞𝐣...

W tym, czy uczniowie mają powód, żeby się słuchać.
Czy ich myślenie ma znaczenie dla innych.
Czy zadanie wymaga połączenia różnych perspektyw, a nie tylko podziału pracy.

W kulturze myślenia współpraca nie polega na tym, że uczniowie siedzą przy jednym stoliku.

Polega na tym, że ich myślenie zaczyna się spotykać.

W pytaniach, które otwierają rozmowę.
W sytuacjach, w których jedna odpowiedź nie wystarcza.
W momentach, kiedy trzeba odnieść się do tego, co powiedział ktoś inny.

To wymaga czasu i uważnego prowadzenia.

Wymaga też zgody na to, że rozmowa nie zawsze będzie szybka i uporządkowana, a efekt nie pojawi się od razu.

Z czasem jednak uczniowie zaczynają widzieć, że praca z innymi nie polega na „zrobieniu razem zadania”, ale na wspólnym dochodzeniu do zrozumienia.

I to zmienia jakość ich uczenia się.

Jesteśmy ciekawi, jak to wygląda u Was?

Kiedy widzicie, że uczniowie naprawdę zaczynają ze sobą współpracować, a nie tylko pracować obok siebie?

Już ponad 300 osób dołącza do naszej konferencji online „Kompetencje, które zmieniają szkołę”🚀

Bardzo nas cieszy, że coraz więcej nauczycieli i dyrektorów chce zatrzymać się na chwilę i spokojnie poukładać to, co dziś naprawdę ważne w pracy szkoły.

Jeśli jeszcze Cię z nami nie ma, nadal możesz dołączyć 𝐁𝐄𝐙𝐏Ł𝐀𝐓𝐍𝐈𝐄❗

Link do zapisów wrzucamy w komentarzu.

PS. Tylko dla zapisanych osób megaatrakcyjne zniżki na szkolenia i kursy online dla rad pedagogicznych i indywidualnych nauczycieli. Nie przegap okazji na najefektywniejszy rozwój kompetencji - najwyższa jakość w okazyjnej cenie!

W tym tygodniu kolejna szkoła Szkoła Podstawowa nr 12 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Olsztynie dołączyła do naszej społeczności pasjonatów rozwoju krytycznego myślenia, kooperacji, komunikacji i kreatywności 🥳

A SP2 Dobre Miasto oraz XLO Gdynia postawiły kolejny duży krok na ścieżce rozwoju Kompetencji 4K 🥳

Kolejne strategie Programu Rozwoju Kompetencji 4K będą działały na rzecz rozwoju Uczniów i Nauczycieli w tych niezwykłych szkołach🧠

Wielkie brawa dla Nauczycieli i Dyrekcji ze wszystkich szkół!

W wielu szkołach rozmowa o ocenianiu zaczyna się od narzędzi. Jaką formę wybrać?
Jaką skalę przyjąć? Jak udzielać informacji zwrotnej?

A jednocześnie coraz częściej pojawia się inne pytanie. Nie o to, jak oceniać.

Tylko o to, po co właściwie to robimy i co ma z tego wynikać dla ucznia.

Bo kiedy zaczynamy pracować na kompetencjach, ocenianie przestaje być momentem podsumowania.
Zaczyna być częścią procesu uczenia się. Tym miejscem, w którym uczeń może zobaczyć:
gdzie jest,
jak myśli,
co już rozumie,
i co może zrobić dalej.

I właśnie tutaj zmienia się bardzo dużo.

W sposobie rozmowy z uczniem. W tym, na co zwracamy uwagę. W tym, jak budujemy jego sprawczość.

𝐏𝐨𝐝𝐜𝐳𝐚𝐬 𝐤𝐨𝐧𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐣𝐢 𝟐𝟎 𝐦𝐚𝐣𝐚 𝐭𝐲𝐦 𝐨𝐛𝐬𝐳𝐚𝐫𝐞𝐦 𝐳𝐚𝐣𝐦𝐢𝐞 𝐬𝐢𝐞̨ Magdalena Sikora - 𝐜𝐞𝐫𝐭𝐲𝐟𝐢𝐤𝐨𝐰𝐚𝐧𝐚 𝐭𝐫𝐞𝐧𝐞𝐫𝐤𝐚 𝐈𝐧𝐬𝐭𝐲𝐭𝐮𝐭𝐮 𝐊𝐫𝐲𝐭𝐲𝐜𝐳𝐧𝐞𝐠𝐨 𝐌𝐲𝐬́𝐥𝐞𝐧𝐢𝐚, 𝐝𝐲𝐫𝐞𝐤𝐭𝐨𝐫𝐤𝐚 𝐬𝐳𝐤𝐨ł𝐲 𝐩𝐨𝐝𝐬𝐭𝐚𝐰𝐨𝐰𝐞𝐣, 𝐨𝐝 𝐥𝐚𝐭 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐮𝐣𝐚̨𝐜𝐚 𝐳 𝐧𝐚𝐮𝐜𝐳𝐲𝐜𝐢𝐞𝐥𝐚𝐦𝐢 𝐧𝐚𝐝 ł𝐚̨𝐜𝐳𝐞𝐧𝐢𝐞𝐦 𝐦𝐲𝐬́𝐥𝐞𝐧𝐢𝐚, 𝐨𝐜𝐞𝐧𝐢𝐚𝐧𝐢𝐚 𝐢 𝐫𝐨𝐳𝐰𝐨𝐣𝐮 𝐮𝐜𝐳𝐧𝐢𝐚.

To spotkanie będzie o tym, jak zobaczyć ocenianie inaczej.

Jak połączyć je z rozwijaniem kompetencji, w tym myślenia krytycznego.

Jak wykorzystywać je do bieżącego rozumienia procesu uczenia się ucznia.

I jak budować w tym wszystkim jego podmiotowość i odpowiedzialność za własne uczenie się.

Z uważnością na to, co już dzieje się w pracy nauczyciela.

Jeśli chcesz przyjrzeć się ocenianiu jako części procesu uczenia się, a nie tylko jego podsumowaniu, możesz dołączyć do spotkania - link w komentarzu.

PS. Tylko dla zapisanych osób megaatrakcyjne zniżki na szkolenia i kursy online dla rad pedagogicznych i indywidualnych nauczycieli.
Nie przegap okazji na najefektywniejszy rozwój kompetencji – najwyższa jakość w okazyjnej cenie!

🔔 𝐖𝐢𝐞𝐬𝐳, 𝐳̇𝐞 𝐧𝐢𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐬𝐳 𝐫𝐨𝐛𝐢𝐜́ 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐢𝐞𝐠𝐨. 𝐖𝐲𝐬𝐭𝐚𝐫𝐜𝐳𝐲 𝐝𝐨𝐛𝐫𝐳𝐞 𝐰𝐲𝐛𝐫𝐚𝐜́ .

Końcówka roku szkolnego to czas, w którym naturalnie zaczynamy myśleć o tym, co będzie dalej.

Pojawiają się pierwsze pomysły na wrzesień, refleksje po mijającym roku i potrzeba zmiany tego, co nie zadziałało tak, jak chcieliśmy.

Jednocześnie jest to moment wymagający. Zmęczenie sprawia, że łatwo odłożyć te decyzje na później i wrócić do nich dopiero wtedy, gdy nowy rok szkolny już się zacznie.

W praktyce bardzo często oznacza to działanie pod presją i powrót do znanych schematów, nawet jeśli czujemy, że nie są one już wystarczające.

Dlatego warto wykorzystać ten czas inaczej. Nie po to, żeby wszystko zaplanować od A do Z, ale żeby zatrzymać się i świadomie wybrać kierunek, w którym chcemy iść.

𝟐𝟎 𝐦𝐚𝐣𝐚 𝐭𝐰𝐨𝐫𝐳𝐲𝐦𝐲 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐬𝐭𝐫𝐳𝐞𝐧́, 𝐤𝐭𝐨́𝐫𝐚 𝐦𝐚 𝐰 𝐭𝐲𝐦 𝐩𝐨𝐦𝐨́𝐜. 𝐓𝐨 𝐬𝐩𝐨𝐭𝐤𝐚𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐢𝐞 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐨 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐥𝐧𝐲𝐜𝐡 𝐫𝐨𝐳𝐰𝐢𝐚̨𝐳𝐚𝐧𝐢𝐚𝐜𝐡, 𝐚𝐥𝐞 𝐨 𝐩𝐨𝐫𝐳𝐚̨𝐝𝐤𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐮 𝐭𝐞𝐠𝐨, 𝐜𝐨 𝐣𝐮𝐳̇ 𝐣𝐞𝐬𝐭, 𝐭𝐚𝐤 𝐳̇𝐞𝐛𝐲 𝐦𝐨𝐠ł𝐨 𝐝𝐳𝐢𝐚ł𝐚𝐜́ 𝐥𝐞𝐩𝐢𝐞𝐣.

Czasem jedna dobrze podjęta decyzja zmienia więcej niż wiele nowych pomysłów. Warto dać sobie przestrzeń, żeby ją spokojnie znaleźć.

A czy Ty chcesz znaleźć swoją? Jeśli tak, link do zapisów znajdziesz w komentarzu 👇

PS. Tylko dla zapisanych osób megaatrakcyjne zniżki na szkolenia i kursy online dla rad pedagogicznych i indywidualnych nauczycieli.
Nie przegap okazji na najefektywniejszy rozwój kompetencji – najwyższa jakość w okazyjnej cenie!

Kiedy w szkole zaczyna się rozmowa o kompetencjach 4K, bardzo szybko pojawia się konkretne pytanie: jak to się przekłada na codzienną pracę zespołu?

I nie chodzi wcale tylko o uczniów. Chodzi tu przede wszystkim o zespół nauczycieli.

Bo pojedyncze działania pojawiają się stosunkowo szybko. Ktoś zmienia sposób prowadzenia lekcji, ktoś zaczyna pracować inaczej z uczniami, pojawiają się pierwsze próby i rozwiązania.

Dużo trudniejsze jest jednak zobaczenie, czy to wszystko zaczyna tworzyć wspólny kierunek.

Czy nauczyciele rozumieją to podobnie?
Czy podejmują decyzje w oparciu o te same założenia?
Czy praca jednego nauczyciela wzmacnia pracę drugiego?

Właśnie tutaj rozstrzyga się, czy szkoła naprawdę pracuje na kompetencjach.

Nie w pojedynczych klasach, tylko w funkcjonowaniu całej społeczności.

I wtedy pojawia się pytanie, które warto sobie postawić: co w naszej pracy rzeczywiście buduje nasze kompetencje jako zespołu, a co sprawia, że pracujemy ciągle "obok siebie"?

𝐏𝐨𝐝𝐜𝐳𝐚𝐬 𝐤𝐨𝐧𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐣𝐢 𝟐𝟎 𝐦𝐚𝐣𝐚 𝐭𝐲𝐦 𝐨𝐛𝐬𝐳𝐚𝐫𝐞𝐦 𝐳𝐚𝐣𝐦𝐢𝐞 𝐬𝐢𝐞̨ Maciej Winiarek - 𝐞𝐤𝐬𝐩𝐞𝐫𝐭 𝐦𝐲𝐬́𝐥𝐞𝐧𝐢𝐚 𝐤𝐫𝐲𝐭𝐲𝐜𝐳𝐧𝐞𝐠𝐨, 𝐨𝐝 𝐥𝐚𝐭 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐮𝐣𝐚̨𝐜𝐲 𝐳 𝐝𝐲𝐫𝐞𝐤𝐭𝐨𝐫𝐚𝐦𝐢 𝐢 𝐳𝐞𝐬𝐩𝐨ł𝐚𝐦𝐢 𝐧𝐚𝐮𝐜𝐳𝐲𝐜𝐢𝐞𝐥𝐬𝐤𝐢𝐦𝐢 𝐧𝐚𝐝 𝐛𝐮𝐝𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞𝐦 𝐬𝐩𝐨́𝐣𝐧𝐞𝐣 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐲 𝐬𝐳𝐤𝐨ł𝐲.

To spotkanie będzie o pracy zespołu.
O tym, jak rozmawiać o praktyce, żeby powstawało wspólne rozumienie.
Jak podejmować decyzje, które wzmacniają kierunek.
I jak przełożyć kompetencje na sposób działania, który jest widoczny w codziennej pracy nauczycieli.

Jeśli chcesz przyjrzeć się temu, jak wygląda praca Twojego zespołu i gdzie pojawia się spójność, a gdzie jeszcze jej brakuje, możesz dołączyć do spotkania - link w komentarzu 💬

**Kompetencje nie rozwijają się same.**

W szkole dużo się dziś mówi o kompetencjach.

O myśleniu krytycznym.
O współpracy.
O komunikacji.
O kreatywności.
O sprawczości ucznia.
O tym, że młodzi ludzie powinni umieć podejmować decyzje, rozumieć informacje, zadawać pytania, pracować z innymi i odnajdywać się w świecie, który szybko się zmienia.

I bardzo dobrze, że o tym mówimy.

Tylko że samo mówienie niczego jeszcze nie zmienia.

Nauczyciel może naprawdę chcieć rozwijać te kompetencje. Może rozumieć, że są ważne. Może zgadzać się z kierunkiem zmian. A potem wchodzi na lekcję, ma 45 minut, podstawę programową, różne tempo pracy uczniów, zmęczenie, napięcia w klasie, presję ocen i bardzo konkretne pytanie w głowie:

**jak mam to zrobić w praktyce?**

Bo kompetencje nie rozwijają się od tego, że pojawią się w dokumencie albo w nazwie szkolenia.

Rozwijają się wtedy, kiedy uczeń ma na lekcji realną okazję, żeby pomyśleć, porozmawiać, uzasadnić swoje zdanie, posłuchać innego punktu widzenia, sprawdzić informację, podjąć decyzję, popełnić błąd i wrócić do swojego myślenia bez poczucia, że właśnie „zawalił”.

A to wymaga czegoś więcej niż dobrej intencji.

Wymaga języka nauczyciela.
Wymaga dobrych pytań.
Wymaga sposobu pracy z błędem.
Wymaga przestrzeni na rozmowę.
Wymaga lekcji, na której uczniowie nie tylko wykonują polecenia, ale zaczynają rozumieć, co robią i po co to robią.

Dlatego w "Programie Rozwoju Kompetencji" zaczynamy od nauczyciela.

Od jego codziennej pracy.
Od decyzji, które podejmuje na lekcji.
Od tego, jak reaguje na odpowiedź ucznia.
Jak prowadzi rozmowę.
Jak pomaga uczniom zobaczyć własne myślenie.
Jak buduje klasę, w której można próbować, mylić się, poprawiać, pytać i szukać sensu.

Nie chodzi nam o dokładanie nauczycielom kolejnych obowiązków. Chodzi o wsparcie ich w tym, co i tak robią każdego dnia: prowadzeniu uczniów przez uczenie się.

Tylko bardziej świadomie, bardziej spójnie, z większą uważnością na to, co naprawdę dzieje się w głowie ucznia.

Bo jeśli chcemy, żeby uczniowie rozwijali kompetencje potrzebne do życia w dzisiejszym świecie, musimy tworzyć im do tego warunki.

Nie wielkimi hasłami.

Codzienną praktyką lekcji.