Ustawiam.pl

🜂 OSOBY Z ZESPOŁEM ASPERGERA W UJĘCIU SYSTEMOWYM

Zespół Aspergera to nie tylko neurologiczna odmienność, ale także inny sposób bycia w świecie relacji i emocji.
Z perspektywy systemowej – inspirowanej pracą Berta Hellingera – człowiek nigdy nie istnieje sam. Każdy z nas jest częścią większej całości: rodu, pola rodzinnego, które pamięta wszystkich i wszystko.
Czasem to, co postrzegamy jako zaburzenie, jest w istocie wyrazem głębszej dynamiki systemu, próbą przywrócenia równowagi i porządku w historii rodu.

⸻

🔹 Zespół Aspergera – świat logiki i struktury

Osoby z zespołem Aspergera często funkcjonują w świecie, w którym logika i struktura są bezpiecznym schronieniem.
Trudności w rozumieniu emocji innych, dosłowne myślenie, unikanie kontaktu wzrokowego czy specyficzne zainteresowania nie wynikają z braku uczuć, lecz z innego sposobu ich odbierania.

Jak pisał Peter Levine, twórca metody Somatic Experiencing:

„Ciało, które nie mogło zareagować w odpowiednim momencie, zamraża energię emocji, by przetrwać. To, co z zewnątrz wygląda jak chłód, wewnątrz jest uśpionym ogniem.”

W tym sensie zachowania osób z Aspergerem mogą być formą neurofizjologicznej ochrony – sposobem, w jaki ciało i psychika uczą się chronić przed przeciążeniem emocjonalnym i sensorycznym.

⸻

🔹 Spojrzenie systemowe: dusza w służbie rodu

W ujęciu Hellingera każda dusza jest lojalna wobec systemu rodzinnego. Jeśli ktoś w rodzie był wykluczony, zapomniany lub niezrozumiany, potomkowie mogą – nieświadomie – nosić jego los.
Osoba z zespołem Aspergera może w ten sposób reprezentować w polu:
• kogoś, kto był „inny” i nie został zaakceptowany,
• członka rodziny, który uciekł od emocjonalnego chaosu,
• przodka, który żył w świecie logiki i obowiązku, pozbawiony prawa do uczuć,
• albo dziecko, które w rodzie „zamroziło” emocje, by chronić system przed rozpadem.

Hellinger pisał:

„To, co wykluczone, powraca w następnych pokoleniach. Nie jako kara, lecz jako wołanie o miłość i uznanie.”

Dlatego w ustawieniach systemowych osoba z Aspergerem może nieść głębszy sens – przywracać porządek, prawdę i równowagę tam, gdzie emocje i chaos dawniej dominowały.

⸻

🔹 Strażnicy prawdy i autentyczności

Osoby ze spektrum często są niezwykle autentyczne – nie potrafią udawać, grać ról, maskować emocji.
To może być trudne dla otoczenia, ale z perspektywy pola jest to czysta energia prawdy.
Hellinger powiedział kiedyś:

„Miłość bez prawdy jest ślepa. Prawda bez miłości jest zimna. A razem – uzdrawiają.”

W tym sensie osoba z Aspergerem wnosi do systemu ruch ku prawdzie – uczy, że miłość nie musi być emocjonalna, ale może być spokojna, cicha i precyzyjna jak matematyka duszy.

⸻

🔹 Emocje i ciało: wewnętrzne zamrożenie

Z perspektywy Petera Levina, wiele zachowań osób z autyzmu i Aspergera można rozumieć jako fizjologiczne zamrożenie – efekt nieprzetworzonych emocji, które ciało zatrzymało w dzieciństwie.
Nie chodzi o brak emocji, lecz o niemożność ich bezpiecznego przepływu.

Levine pisał:

„Zamrożenie to nie śmierć. To życie, które czeka, aż ktoś z czułością dotknie jego granicy.”

Takim dotknięciem może być systemowe uznanie: spojrzenie, które widzi i przyjmuje człowieka takim, jakim jest, bez oczekiwań i ocen.

⸻

🔹 Gabor Maté: wrażliwość ukryta pod maską logiki

Dr Gábor Maté, autor książki „Kiedy ciało mówi nie”, zwraca uwagę, że wiele tzw. zaburzeń rozwojowych to reakcje wrażliwego układu nerwowego na stres emocjonalny i brak bezpiecznej więzi.
W kontekście Aspergera możemy powiedzieć, że logika i dystans są pancerzem wrażliwości.

Maté pisze:

„Niektóre dzieci rodzą się z otwartym systemem nerwowym, chłonącym świat jak gąbka. Jeśli w otoczeniu nie ma bezpiecznego rezonansu emocjonalnego, to, co miało być darem, staje się bólem.”

Z tej perspektywy osoby z zespołem Aspergera nie są „zimne” – są nadmiernie wrażliwe, ale nauczyły się tłumić odczuwanie, bo świat był zbyt głośny i chaotyczny.

⸻

🔹 Uzdrowienie poprzez uznanie

W podejściu systemowym nie „naprawiamy” osoby z Aspergerem.
Zamiast tego oddajemy jej godność – uznajemy, że jej sposób bycia ma sens i znaczenie w większym porządku.

Kiedy rodzina, partnerzy, terapeuci czy społeczeństwo nauczą się patrzeć na taką osobę z szacunkiem, pole systemowe się uspokaja.
Znika presja, a pojawia się przestrzeń na autentyczny kontakt.

Jak mówił Hellinger:

„Uzdrowienie przychodzi, gdy spojrzymy z miłością na to, co dotąd odrzucaliśmy.”

⸻

Osoby z zespołem Aspergera są lustrem systemu – pokazują, gdzie rodzina nie mogła czuć, gdzie emocje były zbyt bolesne, gdzie zabrakło porządku.
Ich obecność wnosi świętą funkcję równowagi: porządkują, upraszczają, chronią.

Gdy patrzymy na nich z serca, zaczynamy rozumieć, że ich inność to dar, a nie defekt.
Ich dusze pokazują, że prawdziwe współczucie nie polega na współczuciu emocjonalnym, lecz na uznaniu prawa każdego do bycia takim, jaki jest.

⸻

✨ „Każdy z nas jest częścią większej miłości.
Niektórzy wnoszą do niej ciepło, inni – strukturę.
Dopiero razem tworzą całość.”

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska
Tekst własny, kopiowanie wymaga podania źródła

Zapraszam na sesje coachingowe i ustawieniowe

🔸 NA CZYM POLEGA TOKSYCZNOŚĆ OSOBOWOŚCI ZALEŻNYCH

Osobowość zależna to taki sposób funkcjonowania, w którym człowiek nie potrafi w pełni oprzeć się na sobie. Cała jego tożsamość, poczucie wartości i bezpieczeństwa oparte są na drugiej osobie — partnerze, rodzicu, przyjacielu czy nawet terapeucie. Taka osoba często żyje w nieustannym lęku przed odrzuceniem i samotnością, a jej zachowania — choć wydają się pełne miłości i oddania — mogą być silnie toksyczne dla relacji.

Cechy osobowości zależnej:

• silna potrzeba bycia akceptowanym i kochanym
• trudność w podejmowaniu samodzielnych decyzji
• unikanie konfliktu za wszelką cenę
• nadmierne podporządkowanie się partnerowi
• lęk przed porzuceniem
• niska samoocena i brak zaufania do własnych uczuć

Taka osoba, wbrew pozorom, nie daje miłości, a chce ją brać. Zamiast tworzyć związek partnerski, nieświadomie tworzy relację rodzic–dziecko, gdzie jedna strona opiekuje się, a druga — potrzebuje. To prowadzi do nierównowagi, zmęczenia i poczucia uwięzienia u partnera.

⸻

🔸 Toksyczność w relacji

Toksyczność osobowości zależnej polega na tym, że druga osoba jest emocjonalnie wchłaniana. Partner zaczyna czuć się odpowiedzialny za emocje i samopoczucie osoby zależnej. Każde odsunięcie się, zmiana nastroju czy próba autonomii wywołują u niej panikę, płacz, szantaż emocjonalny lub chorobowe objawy ciała.

Z czasem relacja przestaje być przestrzenią wzajemnego wzrastania, a staje się więzieniem potrzeb i lęków. Jedna osoba oddaje siebie, druga traci wolność. Obie czują się coraz bardziej nieszczęśliwe.

⸻

🔸 Jak powstaje osobowość zależna

Najczęściej jej źródłem są:
• nadopiekuńczy lub kontrolujący rodzice, którzy nie pozwalali dziecku samodzielnie decydować, chroniąc je „dla jego dobra”;
• brak emocjonalnej obecności rodzica, przez co dziecko w dorosłości desperacko szuka miłości, której nie otrzymało;
• traumy opuszczenia lub porzucenia — rozwód, śmierć, odrzucenie w dzieciństwie;
• wzorce lojalności rodzinnej: np. dziecko nieświadomie identyfikuje się z rodzicem, który był słaby i zależny, więc samo przyjmuje podobną postawę, aby „nie zdradzić” rodu.

⸻

🔸 Perspektywa ustawień systemowych

Z punktu widzenia ustawień systemowych Berta Hellingera, osobowość zależna często nie żyje własnym życiem. Często „stoi” w systemie za kogoś — za chorego, zmarłego lub opuszczonego członka rodziny. Szuka w partnerze rodzica, którego nie mogła mieć, albo próbuje „uratować” kogoś z rodu, kto był samotny i bezradny. Chce za wszelką cenę stworzyć więź, chce przynależeć.

Ustawienia pokazują, że uzdrowienie zależności zaczyna się, gdy osoba spojrzy na swojego partnera nie jak na źródło życia, lecz jak na równego. Gdy wewnętrznie mówi:

„Teraz biorę odpowiedzialność za swoje życie. Ty jesteś tylko moim partnerem, nie moim rodzicem.”

Zapraszam do pracy osoby zależne i partnerów osób zależnych. Poprowadzę również coaching wspólny.

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska
Tekst własny, kopiowanie wymaga podania źródła

Kiedy masz tendencję do wykluczania innych…

W każdym z nas istnieje naturalna potrzeba przynależności. To jedna z najgłębszych sił, jakie działają w polu ludzkich relacji. Każdy człowiek — niezależnie od tego, kim jest i co zrobił — ma swoje miejsce w systemie, z którego pochodzi.
W rodzinie, w zespole, w społeczności.

Jednak czasem nieświadomie zaczynamy kogoś wykluczać.
Nie chcemy o kimś mówić.
Wstydzimy się jego historii.
Odrzucamy jego sposób bycia, poglądy, wybory.
Lub przeciwnie — zrywamy relację z kimś, kto nas zranił, i mówimy w sercu: „Ciebie już nie ma”.

🔹 Skąd bierze się tendencja do wykluczania?

Z poziomu ustawień systemowych wykluczanie pojawia się, gdy:
• system jest obciążony nierozwiązanym losem, którego nikt wcześniej nie chciał widzieć;
• zranione dziecko w nas nadal próbuje ochronić się przed bólem, odcinając emocje;
• lojalność systemowa każe nam utożsamiać się z kimś, kto wcześniej był wykluczony — albo przeciwnie, powielać mechanizm wykluczania, który już istniał.

Czasem odrzucamy innych, bo w głębi duszy boimy się, że gdy dopuścimy ich z powrotem — będziemy musieli poczuć cały ból, jaki niesie ich historia.
Więc wolimy nie czuć.
I nie widzieć.

Ale system rodzinny pamięta wszystkich.
Nie ma w nim miejsca na „nieobecnych”.
Każdy, kto był — rodzic, dziadek, poronione dziecko, były partner, osoba chora psychicznie, przodkowie po stronie, o której się nie mówiło — wszyscy mają prawo do miejsca.

🔹 Co się dzieje, gdy ktoś jest wykluczony?

Pole systemowe dąży do równowagi.
Kiedy ktoś zostaje wykluczony, w kolejnych pokoleniach ktoś inny nieświadomie weźmie jego los.
Może powtórzyć jego cierpienie, decyzje, samotność, poczucie odrzucenia.
Czasem dziecko lub wnuk zaczyna „żyć za kogoś”, kogo nie było wolno pamiętać.

Wtedy ustawienie często pokazuje — poprzez ciało, emocje, obrazy — jak bardzo brak uznania miejsca dla jednej osoby wpływa na całość.

🔹 Jak rozpoznać, że masz w sobie tendencję do wykluczania?
• Masz silne osądy wobec innych („ja nigdy bym tak nie zrobił/a”).
• Często mówisz: „z nim/nią nie chcę mieć nic wspólnego”.
• Reagujesz złością, gdy ktoś łamie zasady, które są dla ciebie ważne.
• Trudno ci przyjąć, że ktoś inny może mieć rację lub własną prawdę.
• Zdarza ci się czuć moralnie „ponad” kimś.

Za tym często stoi potrzeba zachowania porządku, ale bez miłości.
A porządek bez miłości staje się twardy jak kamień.

🔹 Droga do uznania i pojednania

Uzdrowienie zaczyna się wtedy, gdy w sercu mówimy:

„Ty też należysz.”
„Widzę cię takim, jaki jesteś.”
„Masz prawo być częścią tego systemu, tak samo jak ja.”

Nie musimy się zgadzać.
Nie musimy aprobować czyjegoś zachowania.
Ale możemy uznać jego istnienie i miejsce w całości.

To akt dojrzałości i pokory wobec życia.
Bo dopiero wtedy, gdy przywracamy porządek w sercu, system może odetchnąć.
A my sami — przestajemy powtarzać cudzy los.

⸻

🜂 Refleksja:

Pomyśl, kogo w swoim życiu lub w historii rodu nie chcesz widzieć.
Co się stanie, jeśli w myślach powiesz tej osobie:
„Teraz cię widzę. I uznaję, że należysz.”

Tekst własny, kopiowanie wymaga podania źródła
Wioletta Jermołowicz-Wróblewska

PLOTKOWANIE jako metoda budowania więzi grupowych poprzez wykluczenie – mechanizmy psychologiczne i systemowe

Plotkowanie – pozornie banalne i często bagatelizowane – pełni w życiu społecznym ważną funkcję. Nie ogranicza się jedynie do wymiany niepotwierdzonych informacji o innych, lecz bywa narzędziem regulacji więzi, kontroli społecznej i podtrzymywania spójności grupy. Mechanizm ten nierzadko opiera się na procesie wykluczenia – wskazywaniu osób „innych”, „niewłaściwych” czy „odstających”, które stają się punktem odniesienia dla budowania jedności wewnątrz grupy.

⸻

Mechanizmy psychologiczne:

1. Wspólna narracja przeciwko „Innemu”
Plotkowanie umożliwia grupie stworzenie wspólnego języka i wspólnych opowieści. Celem często staje się jednostka, której cechy lub zachowania odbiegają od normy. Dzięki temu „my” jesteśmy „normalni”, a „on/ona” – nie.

2. Redukcja niepewności i lęku
Informacje (nawet niezweryfikowane) o innych pozwalają jednostkom oswoić to, co nieznane. Plotka staje się narzędziem kontroli – lepiej wiedzieć „co mówią” o kimś, niż nie wiedzieć nic. To zmniejsza lęk, ale jednocześnie cementuje stereotypy i odrzucenie.

3. Mechanizm kozła ofiarnego
Plotki często dotyczą osoby, która w danym momencie jest najsłabszym ogniwem. Skupienie uwagi na „winowajcy” rozprasza napięcia w grupie i daje poczucie oczyszczenia. Wspólna krytyka kogoś jednoczy, choć jednocześnie niszczy tego, kto zostaje obiektem narracji.

4. Wzmacnianie lojalności wewnątrz grupy
Plotkowanie działa jak nieformalny „test lojalności”. Uczestnicząc w obmawianiu innych, potwierdzamy, że stoimy po stronie grupy. Odmowa udziału w plotkach może grozić podejrzeniem, a nawet przeniesieniem na osobę nieuczestniczącą roli „wykluczonego”.

⸻

Mechanizmy systemowe:

1. Regulacja napięć w systemie
W ujęciu systemowym plotka działa jak wentyl bezpieczeństwa. Zamiast otwarcie konfrontować się z problemem, grupa odciąża napięcie, przerzucając je na kogoś „spoza centrum”. To pozwala utrzymać pozorną harmonię.

2. Niepisane zasady kontroli
Systemy społeczne, organizacje czy rodziny często wzmacniają swoją spójność dzięki nieformalnym kanałom komunikacji. Plotka staje się narzędziem kontroli: kto zostaje obgadany, ten zostaje symbolicznie wykluczony i uczy się, jakie zachowania nie są akceptowane.

3. Transgeneracyjny przekaz wykluczenia
W wielu rodzinach czy społecznościach powtarza się wzorzec „mówienia o kimś” zamiast „mówienia do kogoś”. Plotkowanie cementuje role: „czarnej owcy”, „kozła ofiarnego”, „outsidera”. W ten sposób system zachowuje ciągłość, choć kosztem autentycznych relacji.

4. Paradoks inkluzji poprzez ekskluzję
W systemie plotka służy nie tylko wykluczeniu, ale i paradoksalnej integracji – ci, którzy „plotkują razem”, czują się częścią wspólnoty. Wykluczony staje się fundamentem, na którym buduje się jedność pozostałych.

⸻

Konsekwencje
• Dla jednostki – staje się izolowana, napiętnowana, doświadcza spadku poczucia własnej wartości. Często pojawia się wstyd i poczucie winy.
• Dla grupy – chwilowe wzmocnienie więzi odbywa się kosztem autentyczności i zaufania. Atmosfera lęku i podejrzeń może sprawić, że każdy boi się stać kolejnym obiektem plotek.
• Dla systemu – utrwala się wzorzec komunikacji pośredniej, w którym problemy nie są rozwiązywane, lecz przenoszone na „obiekt plotki”. To prowadzi do stagnacji i powtarzalności destrukcyjnych schematów.

⸻

Jak przełamać ten mechanizm?
1. Świadome nazywanie procesu – zauważenie, że plotka nie jest neutralną rozmową, lecz formą wykluczenia i kontroli.
2. Przenoszenie komunikacji z „o kimś” na „do kogoś” – otwarta rozmowa pozwala zmniejszyć napięcia i zapobiega eskalacji.
3. Włączanie „wykluczonych” – systemy odzyskują równowagę, gdy odzyskają dla siebie osoby, które były odrzucane.
4. Budowanie więzi na autentyczności – grupy mogą wzmacniać swoją tożsamość nie poprzez krytykę innych, ale przez wspólne wartości, cele i działania.

⸻

Plotkowanie jest jedną z najbardziej powszechnych metod budowania więzi grupowych, lecz opiera się na mechanizmie wykluczenia. Z perspektywy psychologicznej i systemowej stanowi narzędzie kontroli, redukcji napięć i kształtowania tożsamości grupy. Choć daje chwilowe poczucie wspólnoty, w dłuższej perspektywie podkopuje zaufanie, osłabia autentyczne relacje i utrwala destrukcyjne wzorce. Świadomość tego procesu otwiera drogę do bardziej dojrzałych i etycznych form budowania więzi.

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska

Zapraszam na sesje coachingowe i ustawieniowe.
Przycupajka, Soul Coaching

Już na Was czekam 🙂

1 wolne miejsce, może czeka na Ciebie?
Zapraszam

💔 Dlaczego wybieram zajętych / nieobecnych partnerów?

– w ujęciu psychologii klasycznej i ustawień systemowych (Bert Hellinger)

⸻

🧠 1. W UJĘCIU PSYCHOLOGII KLASYCZNEJ:

Psychologia widzi wybór niedostępnych partnerów jako strategię emocjonalną wywodzącą się z dzieciństwa i stylu przywiązania.

🔹 A. Styl przywiązania – lękowo-unikający lub ambiwalentny
• Osoby z takim stylem często boją się bliskości, ale też jej pragną.
• Partner zajęty lub nieobecny daje iluzję relacji bez ryzyka pełnego zaangażowania.
• Podświadomie: „Jeśli on nie jest dostępny, to nie mogę być zraniona naprawdę, bo przecież go nigdy naprawdę nie miałam.”

🔹 B. Lęk przed prawdziwą bliskością
• Bliskość może oznaczać zobaczenie siebie naprawdę – a to bywa zagrażające, zwłaszcza przy niskiej samoocenie.
• Wybór „niedostępnego” partnera pozwala pozostać w stanie tęsknoty, fantazji, ale niekoniecznie realnej relacji.

🔹 C. Wzorzec z dzieciństwa
• Jeśli ojciec był emocjonalnie niedostępny, nieobecny, chłodny, skupiony na sobie, córka może podświadomie szukać „tej samej relacji”, próbując wreszcie „zostać wybraną”.
• Podświadoma logika:
„Może tym razem mnie pokocha ktoś taki jak ojciec.”

🔹 D. Zależność emocjonalna i niskie poczucie własnej wartości
• Osoba może nie czuć się warta zdrowej relacji, więc wybiera takie, które ją potwierdzają w starym przekonaniu: „miłość zawsze boli”.

⸻

👥 2. W UJĘCIU USTAWIEŃ SYSTEMOWYCH (HELLINGER):

Hellinger uważa, że partnerów wybieramy nie tylko z poziomu świadomego ja, ale często w zgodzie z nieświadomymi dynamikami rodowymi.

🔹 A. Lojalność wobec matki lub ojca
• Jeśli matka była nieszczęśliwa w miłości, córka może powiedzieć nieświadomie:
„Ja też nie będę szczęśliwa w miłości, mamo – żebyś nie czuła się gorsza.”

🔹 B. Identyfikacja z losem wykluczonego
• Jeśli jakaś kobieta w rodzie była „tą drugą” (kochanką, porzuconą, samotną) – potomkini może związać się z jej losem, nie wiedząc czemu znów i znów wybiera zajętego mężczyznę.

🔹 C. Przeniesienie dziecięcej miłości
• Córka może mieć trudność z „oddaniem” ojca – jeśli była „jego oczkiem w głowie”, może nieświadomie szukać tylko takich mężczyzn, którzy są już zajęci.
W systemie to wygląda jak: „Oprócz mamy to ja byłam dla niego ważna – tylko tacy mnie interesują.”

🔹 D. Kara za wykluczenie lub winę
• W systemie rodzinnym, wybór cierpienia może być formą nieświadomej kary za cudzy lub własny grzech, np.:
„Nie zasługuję na szczęście, bo inni w moim rodzie cierpieli”

⸻

🧩 Jak to rozpoznać i z tym pracować?

🔁 Psychologicznie:
• Praca z terapią schematów, wewnętrznym dzieckiem, traumami relacyjnymi.
• Przeformułowanie przekonania: „Nie zasługuję na miłość” na: „Mam prawo do obecnego, zaangażowanego partnera”.

🧭 Systemowo:
• Ustawienie z pytaniami:
• „Kto był pierwszy, kto wybrał zajętego?”
• „Komu jestem wierna?”
• „Kogo chcę z tym partnerem zastąpić lub uwolnić?”

⸻

🔓 Zdania uwalniające do pracy duchowej / medytacyjnej:
• „Droga Mamo, Twój los to Twój los. Ja biorę swój.”
• „Nie muszę już czekać na tych, którzy nie mogą być obecni. Wybieram partnera, który jest wolny i obecny.”
• „Kocham Cię, Tato, ale jestem kobietą, a nie Twoją partnerką.”
• „Oddaję Ci Twój ból i Twoje wybory. Ja żyję własnym życiem.”

Wioletta Jermołowicz- Wróblewska
Kopiowanie wymaga podania źródła

Zapraszam na sesje online.

🧠 PROKRASTYNACJA
w ujęciu Totalnej Biologii i Ustawień Systemowych

Prokrastynacja — czyli chroniczne odkładanie działań pomimo świadomości negatywnych skutków — w klasycznej psychologii wiąże się z mechanizmami lęku, perfekcjonizmu, niskiej samooceny. Jednak w Totalnej Biologii i Ustawieniach Systemowych Berta Hellingera problem ten ma głębszy, często nieuświadomiony wymiar emocjonalno-rodzinny.

⸻

🔹 W UJĘCIU TOTALNEJ BIOLOGII:

Totalna Biologia (czyli biologiczne odczytywanie konfliktów psychicznych i ich wpływu na ciało i zachowania) traktuje prokrastynację jako objaw wewnętrznego konfliktu biologicznego, często związanego z:

1. Lękiem przed oceną, odrzuceniem lub karą
• Może pochodzić z dzieciństwa: „jeśli zrobię coś źle – spotka mnie kara lub zawiodę rodziców”.
• Organizm „zamraża działanie” w celu ochrony przed porażką lub utratą miłości.

2. Program lojalności wobec rodzica
• Jeśli jedno z rodziców było nieaktywne, zrezygnowane, bierne, dziecko może „kopiować” tę postawę.
• Zwłaszcza jeśli rodzic był chory, słaby lub cierpiący – nieświadoma lojalność może brzmieć:
„Nie mogę działać, kiedy mama nie mogła – to byłoby zdradą”

3. Konflikt „ucieczka-przystosowanie”
• Działanie = ryzyko. Unikanie działania = przetrwanie.
• Zablokowane działanie może być mechanizmem radzenia sobie z konfliktem:
„Jeśli się nie ruszę, nic się nie zmieni. A zmiana jest groźna.”

⸻

🔹 W UJĘCIU USTAWIEŃ SYSTEMOWYCH (HELLINGER):

Z perspektywy Hellingera prokrastynacja może mieć korzenie systemowe, czyli pochodzić nie tylko z osobistych doświadczeń, ale też z losów przodków i dynamik rodzinnych.

1. Uwięzienie w losie przodka
• „Nie mogę pójść do przodu, bo ktoś z rodziny nie miał tej szansy.”
• Przykład: dziadek nie mógł zrealizować swojego życia z powodu wojny – wnuk nieświadomie zatrzymuje się w miejscu.

2. Brak zgody na swoje miejsce w hierarchii
• Gdy dziecko „staje ponad rodzicami” (np. ocenia ich, odcina się, uważa się za lepszego), nieświadomie traci siłę do działania.
• System „nie pozwala mu ruszyć naprzód” dopóki nie uzna i nie uszanuje porządku.

3. Próba zatrzymania czasu lub uniknięcia dorosłości
• Prokrastynacja może być próbą zatrzymania dzieciństwa – szczególnie, jeśli ktoś musiał szybko dorosnąć albo stracił beztroskę (np. przez chorobę matki, śmierć ojca itp.).
• Może też być nieświadomą odmową wzięcia odpowiedzialności, gdy dziecko „zostało rodzicem dla rodziców” i teraz nie chce być już niczyim „dorosłym”.

⸻

🔹 Jak pracować z prokrastynacją w tym ujęciu?

🔁 Totalna Biologia:
• Praca z przekonaniami i emocjami: jakiego działania się boisz? kogo nieświadomie bronisz, gdy nic nie robisz?
• Odczytanie, jaki konflikt biologiczny (ocena, odrzucenie, strata) powoduje zatrzymanie.

👥 Ustawienia Systemowe:
• Praca na ustawieniu: kto stoi za Twoim brakiem działania? komu jesteś wierny?
• Przywracanie porządku: uznanie losu przodków, zajęcie właściwego miejsca w rodzinie, powiedzenie „tak” życiu i działaniu.

⸻

🔚 Przykładowe zdania uwalniające (do medytacji lub ustawienia):
• „Mamo, Tato – widzę was. A to, co moje, biorę z pełnią odpowiedzialności.”
• „Z szacunkiem zostawiam to, co nie należy do mnie.”
• „Dziś wybieram działanie, nawet jeśli to trudne. Mam prawo żyć swoim życiem.”
• „Nie muszę już nikogo ratować ani za nikogo cierpieć. Wystarczy, że żyję.”

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska
Kopiowanie wymaga podania źródła

JAK POWSTAJE SILNA KOBIETA

Droga Kobieto,

Daj już spokój prababce - tej której mąż zginął na wojnie i została z ósemką dzieci.

Daj też spokój babce – tej co owdowiała trzy lata po ślubie.

Nie upatruj też swoich „spodni” w tym, że Twoja matka dźwigała na swoich plecach męża alkoholika, który przepijał całą wypłatę.

Przestań szukać rodzinnych dramatów, bo zapewniam Cię, końca nie będzie a i początku nie znajdziesz…

Wystarczy za to, że popatrzysz na siebie…

Pamiętasz jak pierwszy raz sama zabiłaś pająka, kiedy Twój mąż balował na delegacji? Albo jak z obrzydzeniem wynosiłaś mysz, która wiła się jak opętana w metalowej łapce?
A pamiętasz ten wieczór, kiedy pękła rura od wody i zalało pół mieszkania, a Ty w popłochu zatykałaś kocami i ręcznikami tryskające źródło… wtedy wszedł ON z roztartą szminką na policzku i wycedził przez zęby: „kur.a wystarczyło zakręcić główny zawór!”

Ta pierwsza zima bez NIEGO była wyjątkowo trudna… nauczyłaś się odpowietrzać kaloryfery i ustawiać piec gazowy na 22 stopnie… Kiedy przy odśnieżaniu poszła Ci krew z nosa – nauczyłaś się płacić mężczyznom za to, czego nie masz siły zrobić sama…

I tak po kilku latach nieobecności TEGO, który miał przecież być do grobowej deski, w końcu czujesz, że masz moc! Wiesz gdzie jest główny zawór od wody, co zrobić kiedy wywali korki, robale nie robią na Tobie wrażenia, masz swojego ogrodnika, elektryka, mechanika i całkiem pokaźny stan konta (bo ciągniesz kilka etatów, żeby zapłacić za swoje poczucie bezpieczeństwa). I wszystko wydaje się być już poukładane… kiedy sąsiadka z przeciwka rzuca Ci hasło, że jakoś tak mało w Tobie kobiecej energii…

Hmmm to skąd ta męska energia we mnie? – pytasz…

Zanim wkręcisz się w „grzebanie” w tych wszystkich historiach rodzinnych, które w istocie tak bardzo podobne są do Twojej, z tą różnicą, że zamiast żarówki była pochodnia, a zamiast głównego zaworu od wody, korbka i łańcuch przy studni – usiądź, weź oddech i popatrz na własne wybory, decyzje lub ich brak … to wszystko doprowadziło Cię do miejsca i stanu, w którym dziś się znajdujesz… wyciągnij wnioski…

Kilka wskazówek do pracy ustawieniowej:

1. „Najpierw patrzymy na to, co jest.”

→ Hellinger podkreślał, że każde ustawienie powinno się zaczynać od tego, co jest tu i teraz — od faktów, rzeczywistości, tego, co klient przynosi, a nie od tego, co chcielibyśmy zobaczyć.

2. „Zanim sięgniemy do przeszłości, musimy stanąć na gruncie teraźniejszości.”

→ Praca systemowa nie polega na grzebaniu w historii dla samego grzebania. To, co ukryte, pokaże się samo, jeśli dobrze ustawimy to, co jawne.

3. „Nie szukamy historii. Patrzymy na ruchy duszy, które są teraz.”

→ Wiele osób próbuje od razu dotrzeć do „głębokich przyczyn”, ale Hellinger przypominał, że system pokazuje to, co gotowe do ujawnienia – pod warunkiem że jesteśmy obecni tu i teraz.

4. „Rzeczywistość ma pierwszeństwo.”

→ Zamiast hipotez czy interpretacji, patrzymy na fakty: śmierć, rozwód, chorobę, konflikt – i z tych faktów wychodzimy do ustawienia.

5. „Ustawienie nie służy ciekawości. Służy porządkowi.”

→ To oznacza, że nie zaczynamy od emocji, historii czy archetypów, ale od tego, co widać i co boli teraz.

6. „Cokolwiek się pojawiło, jest tym, co ma być uznane. Ale najpierw uznaj to, co jest teraz.”

→ Praca systemowa jest głęboko realistyczna i ugruntowana – zaczyna się od miejsca, w którym człowiek stoi.

📌 Co to znaczy w praktyce ustawień?
• Zanim spojrzymy na przodków – sprawdzamy relacje, zdrowie, sytuację zawodową klienta dziś.
• Zanim zaczniemy mówić o „lojalności rodzinnej” – przyglądamy się temu, co się dzieje w związku, pracy, ciele.
• Ustawienie nie służy „rozgryzaniu przeszłości”, ale porządkowaniu życia teraz – a porządek sam odsłania głębsze warstwy, jeśli są istotne.

Zapraszam na warsztat ustawieniowy 21.06 w Gdańsku.

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska
Tekst własny, kopiowanie wymaga podania źródła

Grafika własna

OBSESJA

w ujęciu systemowym (wg Berta Hellingera i podejścia ustawień rodzinnych) to nie tylko indywidualna przypadłość psychiczna, ale sygnał nienaprawionego, głębszego uwikłania w systemie rodzinnym. Jest jak „zakleszczona energia” lub „natrętna lojalność”, która domaga się ujawnienia, naprawy lub oddania honoru.

⸻

🔍 Czym jest obsesja z perspektywy systemowej?

Obsesja to uporczywe, często irracjonalne przywiązanie do osoby, idei, przekonania, rytuału lub pragnienia. W ustawieniach systemowych patrzy się na nią jako na manifestację niespokojnej przynależności – próby podtrzymania więzi, często nieświadomie, z osobą lub losem z systemu rodzinnego.

⸻

📌 Potencjalne źródła obsesji w systemie rodzinnym:
1. Identyfikacja z wykluczonym członkiem rodu
– Osoba może nieświadomie „żyć za” kogoś, kto został zapomniany, zmarł tragicznie, był wyklęty, potępiony, chory psychicznie lub uzależniony.
👉 Obsesja staje się wtedy „pętlą pamięci”.
2. Nierozwiązana żałoba lub utrata
– Obsesyjne myśli mogą wiązać się z nieprzeżytą żałobą. Gdy system nie pozwalał opłakać kogoś w przeszłości, potomek może wchodzić w obsesję jako sposób „trwania przy” zmarłym.
3. Miłość zastępcza (ślepa lojalność)
– Dziecko może obsesyjnie kochać lub nienawidzić, by „naprawić” to, czego nie mogli uczynić jego rodzice lub dziadkowie.
👉 Często dotyczy to obsesji na punkcie partnera, pracy, religii, idei.
4. Niezgoda na rzeczywistość systemu
– Obsesja jako forma oporu wobec przynależności do systemu, np. idealizowanie jednej osoby lub wartości w celu odcięcia się od trudnej prawdy o rodzinie.
5. Powtórzenie losu
– Gdy ktoś w rodzie miał obsesję (np. religijną, erotyczną, kompulsywną), kolejny członek może ją przejąć jako nieświadome „echo” jego losu.

⸻

🌀 Jak wygląda to w ustawieniu?

W ustawieniu osoba z obsesją często:
• staje “za” kimś innym, mówi: „ja za ciebie”,
• nie widzi siebie, tylko „obiekt” obsesji (osobę, ideę, czynność),
• stoi odwrócona plecami do rodziców lub systemu, patrząc tylko na „obsesję”,
• próbuje kogoś uratować lub zatrzymać przy życiu, nieświadomie trwając przy czyjejś śmierci, cierpieniu, winie.

⸻

💡 Kierunki uzdrowienia:
1. Zobaczenie, kogo reprezentuję – rozpoznanie, z kim jestem uwikłana/y.
2. Oddanie odpowiedzialności i losu – powiedzenie np. „To należy do ciebie. Widzę cię. Oddaję to tobie z szacunkiem.”
3. Powrót do swojej pozycji jako dziecka – odpuszczenie próby ratowania innych.
4. Zgoda na rzeczywistość – zaakceptowanie, że nie wszystko da się zmienić, że nie jestem ponad system.
5. Rytuały honorujące wykluczonych – włączenie zapomnianych do pamięci rodu.

⸻

🌱 Przykład z praktyki:

Kobieta obsesyjnie myślała o mężczyźnie, który od niej odszedł. W ustawieniu okazało się, że jej babcia została porzucona z dzieckiem w czasie wojny. Nikt o tym nie mówił. Klientka „nosiła” jej porzucenie – obsesja była formą pamięci i lojalności wobec babci.

Wioletta Jermołowicz-Wróblewska

Kopiowanie wymaga podania źródła
Grafika własna

Zapraszam na warsztat ustawieniowy 21.06 w Gdańsku