09/04/2026
Parentyfikacja stanowi szczególną formę odwrócenia ról w systemie rodzinnym, w której dziecko przejmuje funkcje właściwe dla opiekuna.
W ujęciu psychodynamicznym obecnym m.in. w refleksji Donalda Winnicotta oraz Johna Bowlby’ego, zjawisko to wiąże się z zaburzeniem granic między dzieckiem a rodzicem oraz przedwczesnym obciążeniem dziecka odpowiedzialnością emocjonalną.
Dziecko staje się regulatorem napięć psychicznych dorosłego, internalizując przekonanie o konieczności podtrzymywania relacji kosztem własnych potrzeb rozwojowych.
W konsekwencji dochodzi do utrwalenia wzorca funkcjonowania, w którym:
• własne potrzeby ulegają marginalizacji, unieważnieniu czy zaniedbaniu
• odpowiedzialność za stan emocjonalny innych zostaje nadmiernie uwewnętrzniona,
• relacja staje się przestrzenią asymetrycznej zależności.
Parentyfikacja nie jest przejawem dojrzałości, lecz adaptacją do warunków, w których podstawowa struktura opieki ulega zakłóceniu.
📚Relacje. Każdy potrzebuje więzi żeby przetrwać. Olga Czajka.
